Συγγραφέας: Ανθούλα Αθανασιάδου
Εκδόσεις: Κέδρος
Έτος έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 15+
Η Μαριάντζελα μπαίνει στην τρίτη λυκείου, κουβαλώντας όλα της τα άγχη και τις ανασφάλειες. Θα πρέπει να δώσει πανελλήνιες; Όλοι γύρω της επιμένουν πως ναι. Οκ, αλλά τι θέλει να ακολουθήσει; Η μαμά προτείνει να γίνει δικηγόρος διαζυγίων, σαν κι αυτήν – ο μπαμπάς να σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων για να αναλάβει τη δική του επιτυχημένη επιχείρηση. Όμως η Μαριάντζελα νιώθει φυλακισμένη και με τις δύο προοπτικές. Ζηλεύει τα λιγοστά παιδιά που διαθέτουν πλάνο, όραμα και πάθος: αυτή δεν έχει ιδέα τι θέλει να κάνει στη ζωή της. Συνοδοιπόροι της σε αυτήν την κατάσταση η Χλόη, η παιδική κολλητή της, ακόμη πιο μπλεγμένη από την ίδια, που πελαγοδρομεί καταπιεσμένη από την κοινωνία μεταξύ αγοριών και επικίνδυνης ζωής, και ο Γιάννης, το κατά δύο χρόνια μεγαλύτερο αγόρι της, ένας εξαιρετικός νεαρός σεφ με μεγάλα όνειρα, αλλά και μεγάλη αγάπη και κατανόηση προς τη Μαριάντζελα.
Το καλοκαίρι μετά τη Β’ Λυκείου θα είναι ζοφερό. Ατυχήματα, ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και ασυνεννοησίες σκεπάζουν τις φωτεινές διακοπές της αφηγήτριας Μαριάντζελας. Κι από την άλλη, ο κόσμος δε σταματά να περιστρέφεται και, ενίοτε να γκρεμίζεται γύρω τους. Μήπως τα όνειρα γεννιούνται εκεί που δεν τα περιμένεις; Στο σκοτάδι ή στο φως;
Η Ανθούλα Αθανασιάδου μάς δίνει μια δυνατή εφηβική αφήγηση αυτής της δύσκολης μεταιχμιακής φάσης μεταξύ τέλους εφηβείας και πρώιμης ενηλικίωσης – και τα καταφέρνει περίφημα. Οποιοσδήποτε έφηβος δύναται να ταυτιστεί με τις αγωνίες της Μαριάντζελας, της Χλόης και του Γιάννη. Ο καθένας θα βρει τον εαυτό του εκεί μέσα και εν τέλει θα συλλογιστεί και θα ανακουφιστεί. Η γλώσσα στρωτή, θυμωμένη και ενθουσιώδης, όπως αρμόζει. Η Μαριάντζελα προβληματίζεται – και σωστά – με τα πάντα: με το ασταμάτητο διάβασμα για τις πανελλήνιες, με τις ανθρώπινες σχέσεις, με την έλλειψη στόχου και το τί σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο και την κοινωνία, με την αδικία, με την αυτοκτονία ενός κοριτσιού από πτώση από ταράτσα και με το δυστύχημα στα Τέμπη. Μέσα από αυτούς τους προβληματισμούς ξεπηδά μια βαθιά ανάγκη για κατανόηση και βοήθεια και αυτή η ανάγκη θα αποτελέσει τελικά και τον πραγματικό σκοπό της Μαριάντζελας.
Οι χαρακτήρες (παιδιά, γονείς, λοιπό περιβάλλον) είναι συγκινητικά αληθινοί και πολύ ωραία δομημένοι. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Όλοι έχουν δίκιο, όλοι έχουν άδικο. Μεγάλοι και μικροί χάνονται συχνά στη μετάφραση και βρίσκονται κάπου στη μέση. Οι αγωνίες και οι ανασφάλειες όλων έχουν ειδικό βάρος, αλλά, καθώς μιλάμε για εφηβικό μυθιστόρημα, μέσα από τη φωνή της αφηγήτριας νιώθουμε περισσότερο την αδικία που βαραίνει αυτήν και τη γενιά της. Παιδιά εγκλωβισμένα, πιεσμένα, με δρόμους λίγο πολύ προδιαγεγραμμένους και με μια αλλόκοτη ενοχή του “υπάρχουν και χειρότερα”.
Το βιβλίο είναι μια ωδή προς την ελευθερία σκέψης και επιλογής, προς την αληθινή στήριξη και κατανόηση. Είναι ένα ιδιαίτερα αισιόδοξο βιβλίο, αφού ούτε ποτέ γίνεται μελό, αλλά και ούτε λειτουργεί με λογοτεχνικές απιθανότητες. Μοιάζει περισσότερο με ένα παράθυρο στο φως, μια ανάσα και με μια υπενθύμιση: η ζωή δεν είναι μονόδρομος. Μπορεί ο καθένας ανά πάσα στιγμή να αλλάξει γνώμη – για τα πάντα – δίχως να τιμωρηθεί από τη ζωή.
