Κείμενο: Γιάννης Αξιώτης
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Βανέσσα Φερλέ
Εκδόσεις: Καστανιώτη
Έτος έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 15+, 17+
Βρισκόμαστε στη Θήβα όταν ένας έντονος και αλλόκοσμος ήχος αναστατώνει την πόλη. Προέρχεται από την περιοχή του εργοστασίου μπισκότων και μοιάζει με κάτι ανάμεσα σε φωνή κουκουβάγιας και ήχου από διαστημόπλοιο. Η λύση που καθιερώνεται είναι η τοποθέτηση ενός τεράστιου αδιαφανή κύβου γύρω από την πηγή του θορύβου.
Ένας δεκαπεντάχρονος θηβαίος, ο Άγγελος, και η ιδιόρρυθμη και συμπαθητική παρέα του θα βιώσουν έναν Αύγουστo γεμάτο αλλόκοτες αλλαγές. Η αδερφή του Άγγελου εξαφανίζεται και επανέρχεται μέρες μετά, αλλά τελείως αλλαγμένη, σαν ένα εξωραϊσμένο αντίγραφο. Μια κοπέλα εμφανίζεται στη δουλειά του Άγγελου κaι από τη μύτη της τρέχει νερό, σα να άνοιξε κάποιος βρύση. Ένας παράξενος τύπος περιδιαβαίνει την πόλη και ζητά από τους περαστικούς να σκοτώσουν μια κουκουβάγια. Κι ένας από τους καλύτερους φίλους του Άγγελου, ο Λούης, σταματά να τρώει – αντί για αυτό, βρέχεται καθημερινά για ώρες σε μια προσωπική, παράξενη βροχή…
Το βιβλίο του Γιάννη Αξιώτη είναι αλλόκοτο και πρωτότυπο. Το διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον και μπορούσα να φανταστώ τον έφηβο εαυτό μου να το απολάμβάνει, με κάθε ψήγμα ιδιομορφίας και εφηβικού weirdness. Ο Άγγελος είναι ο αφηγητής της ιστορίας και κάθε περιστατικό περνά από το φίλτρο της προσωπικής του ερμηνείας. Είναι ένα καλλιεργημένο, ανασφαλές παιδί που ερευνά την προσωπική του αξία και την σεξουαλικότητά του, χωρίς στεγανά, αλλά με κάθε φυσική αμφιβολία που υπαγορεύει η ηλικία του των 15 ετών. Ο Άγγελος διαβάζει πολλά βιβλία (και δύσκολα), ακούει τζαζ και είναι ένας ανερχόμενος κιθαρίστας.
Σίγουρα πρόκειται για ένα καλογραμμένο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο. Στην ουσία, χαίρομαι που υπάρχει στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα ένα τέτοιο βιβλίο για εφήβους. Μου θυμίζει την αλλόκοτη και απολαυστική λογοτεχνία των 90ς (ίσως γι’ αυτό το συνέδεσα τόσο με την δική μου εφηβεία). Μοιάζει επίσης να εκτυλίσσεται πράγματι στα 90ς, παρότι δεν είναι ξεκάθαρο – περισσότερο προκύπτει από την έλλειψη σύγχρονων μέσων, παρά από την φανερή δήλωση της εποχής. Με ξένισαν όμως κάποια πράγματα. Πρώτον, η ιστορία είναι τρομερά μπερδεμένη. Κυριολεκτικά κάθε λίγες σελίδες συμβαίνει κάτι συνταρακτικό – και μερικές φορές δεν έχει καμία σημασία στην πλοκή της αφήγησης. Κάθε χαρακτήρας είναι εξωφρενικά ενδιαφέρων, κάτι που δίνει μια αίσθηση πλαστού και ψεύτικου. Οι συνθήκες συχνά είναι μάλλον απίθανες, δεδομένου ότι όλη αυτή η χλαπαταγή συμβαίνει σε μια επαρχία όπως η Θήβα.
Αυτές οι πολλές, παράλληλες και αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες με δυσκόλεψαν να συγκρατήσω την τρομερά ενδιαφέρουσα ιστορία του Αρχαίου Αυγούστου. Υπήρξαν πολλές ιστορίες που δεν οδήγησαν πουθενά, όπως η παρενόχληση της φίλης του Σόγιας από την καθηγήτριά τους, ενώ άλλες ήταν στοιχεία για την επίλυση του μυστηρίου. Με έκανε να νιώσω χαμένη στην πλοκή. Ένιωσα ότι υπήρχαν πολλές ιδιοφυείς ιδέες, αλλά δεν έγινε ποτέ μια πραγματική επιλογή στο τι συνέφερε τη ιστορία και τι όχι, κι έτσι χρησιμοποιήθηκαν όλες εν είδει ατμόσφαιρας.
Tο ίδιο το βιβλίο, όσο απολαυστικό κι αν είναι, είναι δύσκολο να διαβαστεί από τον μέσο 14χρονο, όπως προτείνουν οι εκδόσεις Καστανιώτη. Άλλοτε λόγω “δύσκολων” θεμάτων, άλλοτε λόγω βάρους νοήματος, θα τοποθετούσα καλύτερα τον Αύγουστο σε ηλικίες μεγάλων εφήβων προς νεαρών ενηλίκων, ιδανικά 16-24. Μια ειδική αναφορά, τέλος, στο όμορφο εξώφυλλο της Βανέσσας Φερλέ, που υπαινίσσεται χωρίς να προδίδει, σε χρώματα ελαφρώς μεταφυσικά και γήινα.
