Συγγραφέας: Μάγια Δεληβοριά
Εικονογράφηση: Χρήστος Κούρτογλου
Εκδόσεις: Καλέντης
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικία: 7+
Ποιος δε θυμάται τα λόγια του Καζαντζάκη από την «Ασκητική»; «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.» Κάπως έτσι, ανοίγεις το «Εγώ θα σώσω τον κόσμο» κι αμέσως, απ’ την πρώτη κιόλας σελίδα, έχει κενό κάτω από το «εγώ» και σου ζητάει να γράψεις το όνομά σου, σαν δέσμευση κι άτυπο συμβόλαιο. Διαβάζοντας το βιβλίο, η ίδια προτροπή συνεχίζεται μέσα από ιστορίες άλλων παιδιών που το καθένα άλλαξε κάτι – μικρό ή και μεγαλύτερο – στον κόσμο, ώστε να χαμογελάσεις, να εμπνευστείς, να κινητοποιηθείς και να βρεις κι εσύ έναν τρόπο να αφήσεις το αποτύπωμά σου πάνω στη γη.
Το βιβλίο είναι «εικονικά διαδραστικό» και παίζει μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Αφηγήτρια είναι μια ψηφιακή εφαρμογή με τίτλο «Εγώ θα σώσω τον κόσμο» που παροτρύνει τα παιδιά-αναγνώστες να κάνουν εγγραφή ως χρήστες και στη συνέχεια να ανεβάσουν τη δράση τους διαλέγοντας από διάφορες κατηγορίες, όπως «Προστασία περιβάλλοντος», «Βοήθεια στους άλλους», «Εκπαίδευση και γνώση». Στις δράσεις αυτές μπορούν έπειτα να δηλώσουν συμμετοχή και όσοι το επιθυμούν, ενώ οι καλύτερες δράσεις βραβεύονται!
Έχοντας ολοκληρώσει την εισαγωγή της, η εφαρμογή παρουσιάζει ενδεικτικά μερικούς από τους χρήστες της, χαρίζοντάς μας έτσι 12 ελπιδοφόρες ιστορίες από όλο τον κόσμο: ο Κρίστοφερ από την Αμερική π.χ. σκέφτηκε τη δράση «Κανένας μόνος» κι έτσι όλα τα παιδιά στο σχολείο, ακόμα κι όσα αισθάνονται διαφορετικά όπως εκείνος, ξέρουν ότι είναι σημαντικά και ότι μπορούν να βασίζονται στη φιλία των άλλων. Η Έλκε από τη Γερμανία φιλοξενεί σπίτι της τη μικρή Φατιμά, που η οικογένειά της την έστειλε εκεί για να γλιτώσει από τον πόλεμο που γίνεται στη χώρα της – η Έλκε τη βοηθάει να νιώσει ασφάλεια και ηρεμία. Ο Χακάν από την Τουρκία αφιερώνει χρόνο στο καταφύγιο αδέσποτων ζώων της πόλης του… Ξεχωριστή θέση έχει ο Ρικάρντο από το Μεξικό, που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία της εφαρμογής, αλλά την ιστορία του θα τη μάθουν οι αναγνώστες στο τέλος.
Η Μάγια Δεληβοριά μιλάει για την ατομική ευθύνη, για τον ακτιβισμό και τον εθελοντισμό μέσα από ένα φανταστικό παιχνίδι που δημιουργεί με την τεχνολογία: δίνει δηλαδή φωνή σε μια ψηφιακή εφαρμογή και παράλληλα στα παιδιά των 12 ιστοριών που παρουσιάζει.
Οι ιστορίες μπορεί να μην είναι αληθινές, αλλά είναι παραπάνω από αληθοφανείς: μπορεί να μην υπάρχει Έλκε και Φατιμά, αλλά υπάρχουν παιδιά που φιλοξενούν πρόσφυγες σπίτι τους. Όλες οι ιστορίες θα μπορούσαν να έχουν συμβεί ή και συμβαίνουν σε κάποια γωνιά του πλανήτη, όπως αντίστοιχα όλα τα παιδιά (και οι μεγάλοι) μπορούν να σκεφτούν κάτι όμορφο και θετικό να κάνουν προς όφελος του συνόλου. Μεγαλώνουμε όχι μόνο με τα χρόνια, αλλά και με τις πράξεις καλοσύνης που γεννιούνται μέσα μας…
Η εικονογράφηση του Χρήστου Κούρτογλου είναι εξαιρετική και συμβαδίζει πλήρως με το αφήγημα: βλέπουμε παιδιά και ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη, ανθρώπους όλων των φυλών, παιδιά σε αναπηρικό αμαξίδιο, γυναίκες με μαντήλα, ανθρώπους με διαφορετική σωματική διάπλαση, ένα πραγματικό μωσαϊκό της κοινωνίας μας. Εκεί όπου τα παιδιά μπορούν να καθρεφτιστούν μέσα από το κείμενο και την εικόνα μπορούν πιο εύκολα να εμπνευστούν και να γίνουν οι πρωταγωνιστές της δικής τους ιστορίας…
