Συγγραφέας: Μαρία Σκαμάγκα
Εικονογράφηση: Νίκος Τσουκνίδας
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Έτος έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 15+
Δύο αγαπημένες φίλες, σχεδόν αδερφές, η Ήβη και η Γιούλη, βρίσκονται σε μια περίεργη φάση της φιλίας τους. Η όμορφη Γιούλη, ελκυστική στα αγόρια και πολύ λιγότερο εγκεφαλική από τη σκεπτόμενη, ήσυχη Ήβη, κάνει ένα σοβαρό ατόπημα. Τα φτιάχνει με το πρώτο και μοναδικό αγόρι που ερωτεύεται η Ήβη και μάλιστα με έναν τρόπο μάλλον κρυφό και επιπόλαιο. Η Ήβη νιώθει να γκρεμίζεται όλος ο κόσμος της, όχι μόνο για τη μεγάλη προδοσία της κολλητής της, αλλά και για την ερωτική απόρριψη από το αγόρι που θέλει. Αυτό το δεύτερο σοκάρει και την ίδια, και δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί. Έχει δίπλα της τον έτερο παιδικό της φίλο, τον Γιάννη, ο οποίος τη στηρίζει και την κατανοεί όσο καλύτερα μπορεί, μα έχει κι αυτός τα δικά του άλυτα θέματα με τον πατέρα του. Όσο περνά ο καιρός, η Ήβη καταλαβαίνει ότι αυτή η πράξης της Γιούλης συμβολίζει και αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για τη σχέση τους από όσα θα τολμούσε ποτέ η ίδια να σκεφτεί.
Στον αντίποδα όλων αυτών, έρχεται η χειρότερη δυνατή στιγμή να συμβούν όλα αυτά, αφού συμβαίνουν στην Γ’ Λυκείου, μια ανάσα πριν τις Πανελλήνιες. Όλη η ιστορία δεν μπορεί να μην επηρεάσει την απόδοση της Ήβης, που νιώθει ότι όλα είναι μάταια και δεν έχει τίποτα σημασία. Θα αφήσει άραγε να πάνε όλα στράφι; Ή μήπως αυτό που συμβαίνει είναι η απαρχή κάποιου άλλου, πιο σκοτεινού αλλά και πολύ πιο αληθινού αφηγήματος;
Δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο της Μαρίας Σκαμάγκα και μπορώ να πω ότι αγάπησα την γραφή της. Οι πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις της Ήβης και του Γιάννη είναι έξοχα δοσμένες, με γλώσσα ναι μεν λογοτεχνική και ίσως ελαφρώς εξεζητημένη, αλλά τόσο όμορφη, στρωτή και αληθινή. Δεδομένου ότι πρόκειται για δύο ευαίσθητα, καλλιεργημένα παιδιά, δεν ξενίζει καθόλου ο λόγος αυτός στα χείλη τους. Αυτό που με εντυπωσίασε στο βιβλίο αυτό είναι το πώς με ταξίδεψε στα δικά μου εφηβικά βιώματα, αλλά χωρίς να έχει τίποτα το νοσταλγικό ή το παρωχημένο. Ανά πάσα στιγμή οποιοσδήποτε έφηβος του σήμερα θα μπορούσε να το διαβάσει και να ταυτιστεί απόλυτα, τόσο με τις συνθήκες και τις καταστάσεις, όσο και με τα συναισθήματα που βιώνουν οι πρωταγωνιστές.
Στο βιβλίο της Σκαμάγκα δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει επιλογή, ερμηνεία, αποκάλυψη και μεταμόρφωση. Το σχολείο είναι τόπος αληθινός, το φροντιστήριο, το σπίτι με την επίμονη μαμά και τον σιωπηλό μπαμπά, είναι όλα τόσο κινηματογραφικά αληθινά. Πολύ ωραίες αφηγηματικές πινελιές οι αναμνήσεις των διακοπών Ήβης-Γιούλης, που άλλοτε ρίχνουν άπλετο φως στην σχέση τους κι άλλοτε ιδώνονται, μέσα από την ανάλυση της ίδια της Ήβης, υπό ένα νέο πρίσμα, σα να ανακαλύπτει κάτι που δεν είχε προσέξει προηγούμενως.
Η εικονογράφηση του Νίκου Τσουκνίδα, κυρίως στο ζωντανό και μελαγχολικό μοβ και κίτρινο εξώφυλλο, αλλά και στις επιμέρους μικρές ζωγραφιές στις αρχές των κεφαλαίων, είναι πραγματικά πού όμορφες, τρυφερές και ουσιαστικές. Το εύρημα των τίτλων των κεφαλαίων, που πρόκειται για στίχους από ποιήματα, με την συνοδεία των μικρών ζωγραφιών – ένα κασκόλ, ένας τσαλαπετεινός, μια ντισκομπάλα – είναι εμπνευσμένο και ουσιαστικό. Στο σύνολό του, πρόκειται για μια ιστορία ενηλικίωσης, μεταμόρφωσης, συγχώρεσης και δύναμης ψυχής. Εξαιρετική επιλογή για εφήβους άνω των 15 ετών.
