Κείμενο: Eoin McLaughlin
Εικονογράφηση: Guilherme Karsten
Μετάφραση: Νίκος Αργύρης
Εκδόσεις: Ίκαρος
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικία: 3+
Ποιος μας μιλάει μέσω αυτού του βιβλίου; Κάποια λευκή σελίδα χαρτί; Ή μήπως ένα χαρτί τουαλέτας; Ο ήρωας μας είναι ολόκληρο το βιβλίο που κρατάμε στα χέρια μας. Αλλά και το δέντρο που του έδωσε το χαρτί του. Kαι ο σπόρος από τον οποίον προήλθε. Όποια μορφή και αν έχει, ο αφηγητής μοιράζεται τη φανταστική αληθινή ιστορία του, με τη βοήθεια του Ιρλανδο-βραζιλιάνικου διδύμου McLaughlin-Karsten.
Πρόκειται για έναν πολύ πετυχημένο συνδυασμό γνώσης με μυθοπλασία. Μέσα από τη διήγηση μιας «προσωπικής ιστορίας ζωής» ο αναγνώστης μαθαίνει για την ανάπτυξη και την αναπαραγωγή των δέντρων, τον τρόπο παραγωγής του χαρτιού, αλλά ακόμη και των βασικών λειτουργιών του σώματος. Μαθαίνει επίσης πως μεγαλώνοντας μπορεί να μεταμορφώνεται με αυτοπεποίθηση και να ταξιδεύει χωρίς φόβο, όπως και ο ήρωάς του. Το λεκτικό χιούμορ είναι βασικός συνοδός γνώσης, τόσο πετυχημένα δεμένο με τη ροή της ιστορίας, που δεν θα μπορούσα να το μεταδώσω αποσπασματικά.
Τι να πούμε βέβαια για την εικόνα του σκίουρου, που μας δείχνει το πεπτικό σύστημα και πως αυτό συμμετέχει στον διασκορπισμό των σπόρων των δέντρων, αλλά και μας κάνει να ξεκαρδιζόμαστε με το πλάνο της ακτινογραφίας του! Η μηχανή μετατροπής του δέντρου σε χαρτί είναι απολαυστική: μηχανισμός-αντίκα που καταβροχθίζει κορμούς για να μας εντυπωσιάσει με το αποτέλεσμα: το βιβλίο μας σε κούτες έτοιμες για τα βιβλιοπωλεία. Ο εγκιβωτισμός έχει πάντα μια γοητεία! Το δισέλιδο της δανειστικής βιβλιοθήκης είναι ένας αξιοζήλευτος χώρος αφοσίωσης και ευτυχίας με πολλά βιβλία, παιδιά και μεγάλους από όλον τον κόσμο. Η τελευταία σελίδα νιώθω πως εικονογραφήθηκε για να συμβολίσει τη σύνδεση μεταξύ των δέντρων, των βιβλίων και των ιστοριών τους: το κομμένο δέντρο στο δάσος έχει γίνει ο τόπος μοιράσματος της ιστορίας ενός βιβλίου μεταξύ δύο φίλων.
Μελετώντας το βιβλίο για δεύτερη και τρίτη φορά διαπίστωσα τα κινηματογραφικά του πλάνα και ατάκες. Οι δημιουργοί του δανείζονται πρακτικές των παιδικών κινουμένων σχεδίων που δίνουν την αίσθηση της αθανασίας. Πράγματι -τόσο στο βιβλίο μας, όσο και στην αληθινή ζωή- ότι και αν πάθουν οι ήρωες, συνεχίζουν περήφανα τον δρόμο τους, λένε περήφανα τις ιστορίες τους και (όπως λέει η κατακλείδα του βιβλίου) «οι ιστορίες είναι παντοτινές».
