Κείμενο: Δικαίος Χατζηπλής
Εικονογράφηση: Μυρτώ Δεληβοριά
Εκδόσεις: Πατάκη
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 5
Τι δουλειά έχουν οι καταιγίδες και οι χιονοθύελλες, οι εκρήξεις ηφαιστείων και οι σεισμοί, οι κατολισθήσεις και οι χιονοστιβάδες, οι αμμοθύελλες, οι ανεμοστρόβιλοι και οι μετεωρίτες σε ένα βιβλίο προσχολικής ηλικίας; Τι σημαίνει -και κυρίως- ποιοι είναι οι ‘κυνηγοί καταιγίδων’; Ενώ τις απαντήσεις για τα δεύτερα ερωτήματα τις παίρνουμε στην πρώτη και τελευταία σελίδα, αντίστοιχα, όλα τα ενδιάμεσα εικονογραφημένα φύλλα συνδέουν τα ακραία φυσικά φαινόμενα με την καθημερινότητα των παιδιών.
Η ιστορία του Δικαίου Χατζηπλή ξεκινάει με βασικές συστάσεις για τους πρωταγωνιστές: είναι ατρόμητοι και πανταχού παρόντες, «κρύβουν μέσα τους μια πανάρχαιη μυστική δύναμη»! Ξεφυλλίζοντας διαβάζουμε για τις υπερομπρέλες τους που προστατεύουν από τις καταιγίδες, τις μαγικές τους γνώσεις που ζεσταίνουν την παγωμένη ατμόσφαιρα, τα φτερά στα πόδια τους που αντικρούουν τους μετεωρίτες ή τις υπερφυσικές τους δυνάμεις που σταματούν τους σεισμούς. Η φαντασία μπλέκεται με τα φυσικά φαινόμενα δημιουργώντας μικρές ιστορίες αγωνίας, δράσης και αίσιου τέλους.
Η εικονογράφηση μας φέρνει στην καθημερινή πραγματικότητα: τα παιδιά «τουρτουρίζουν» όταν έχουν πυρετό, νιώθουν σαν εντός θύελλας χιονιού και ψύχους! Μια κουβερτούλα και ένα ζεστό αφέψημα θα τα κάνει να νιώσουν καλύτερα. Ο θυμός ενός παιδιού που του πήραν τα παιχνίδια του θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Η ηρεμία και η καθοδήγηση για μοίρασμα και συλλογικό παιχνίδι αποφορτίζει την κατάσταση. Τα δίδυμα καθημερινών συμβάντων – ακραίων φυσικών φαινομένων, ή αλλιώς, παιδικής αγωνίας (ή σκανταλιάς!) – ενήλικης φροντίδας συνεχίζονται, δίνοντας χώρο, αποδοχή και διέξοδο στα έντονα συναισθήματα των παιδιών και στις σκανταλιές τους, μέσα από οικείες και πλούσιες εικόνες, οι οποίες παρομοιώνονται λεκτικά με φυσικά φαινόμενα.
Κυρίαρχα είναι τα βασικά χρώματα -κυρίως κόκκινο, αλλά και μπλε- σε αγαπημένα περιβάλλοντα των παιδιών, όπως η παιδική χαρά, η παραλία και τα δωμάτια του σπιτιού. Οι ήρωες-προστάτες των παιδιών σχεδιάζονται πάντα σαν αθέατοι από τα παιδιά -είτε είναι ζωγραφισμένοι με έντονα, είτε με παλ χρώματα- εξυπηρετώντας αφενός την ανεξαρτησία και την ελευθερία των παιδιών, αφετέρου την προστασία και την ασφάλειά τους.
Γυρνώντας στο τελευταίο δισέλιδο ευχόμουν να αντικρύσω μια αποκλειστικά εικονογραφημένη απάντηση της ερώτησης «Μα ποιοι είναι τελικά οι κυνηγοί καταιγίδων;» Δεν την είχα φανταστεί καλύτερη από τα δίδυμα ενήλικα-παιδιού (όχι μόνο του ανθρώπινου είδους) που έχει σχεδιάσει η Μυρτώ Δεληβοριά. Παιδιά στην αγκαλιά, παιδιά ιπτάμενα, παιδιά στους ώμους, στον σβέρκο και στα πόδια του «μεγάλου». Την επιλογή εικονογράφησης του ενός μόνο γονέα με κάθε παιδί θεωρώ πολύ εύστοχη, ώστε να αντιπροσωπεύονται οι οικογένειες όλων των τύπων: μονογονεϊκές, ομόφυλες, πολύτεκνες ή στερεοτυπικές. Ένα όφελος που θα υπήρχε από τον άρρητο επίλογο θα ήταν το καθρέφτισμα ακόμη περισσότερων (αν όχι όλων των) παιδιών, με φροντιστές άλλους από «μαμάδες και μπαμπάδες»: παππούδες-γιαγιάδες, αναδόχους ή οποιονδήποτε άλλον ενήλικα έχει υπό την -προσωρινή ή μόνιμη- φροντίδα του τους μικρούς -και ίσως πιο ευάλωτους- αναγνώστες.
Την τελευταία δεκαετία γνωρίζω όλο και περισσότερους γονείς φοβισμένους για το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους και για τη ζωή γενικότερα, πέρα από τα βασικά ζητήματα υγείας και ασφάλειας. Εύχομαι πως η ανάγνωση αυτού του βιβλίου θα μεταδώσει λίγο από το θάρρος, την τόλμη, την αποφασιστικότητα και τη δύναμη των ‘κυνηγών καταιγίδων’, τόσο στα παιδιά, όσο και στους φροντιστές τους.
