Δημιουργός: Shel Silverstein
Μετάφραση: Άγγελος Αγγελίδης & Μαρία Αγγελίδου
Εκδόσεις: Διόπτρα
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 5+, 7+
Ο Shel Silverstein δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Τα βιβλία του, όπως “Το δέντρο που έδινε” ή “Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο” έχουν αγαπηθεί από γενιές αναγνωστών. Στην Ελλάδα είχαν αρχικά κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Δωρικός, ενώ το 2023 απέκτησαν τα δικαιώματα των βιβλίων του Silverstein οι εκδόσεις Διόπτρα.
Μετά την επανακυκλοφορία τόσο των παραπάνω βιβλίων, όσο και των “Ποιος θέλει έναν φθηνό ρινόκερο;” το και “Μια καμηλοπάρδαλη και μισή”, έρχεται να προστεθεί και το «Λαφκάντιο, το λιοντάρι που ήξερε να πυροβολεί», ένα βιβλίο που πρωτογνωρίσαμε στα ελληνικά το 2008 (μτφρ. Μ. Κλάδου, εκδ. Δωρικός). Γραμμένο στις αρχές της δεκαετίας του 1960, την ίδια εποχή με το «Το Δέντρο που Έδινε» και δύο δεκαετίες πριν από «Το Κομμάτι που Λείπει Συναντά το Μεγάλο Ο», η ιστορία του Λαφκάντιο πρωτοεμφανίστηκε στο τεύχος του Νοεμβρίου του 1963 του περιοδικού Playboy και ολοκληρώθηκε σε συνέχειες και αργότερα έγινε παιδικό βιβλίο.
«Δεν χρειάζεται να με πυροβολήσεις», λέει το νεαρό λιοντάρι στον κυνηγό. «Θα γίνω το χαλάκι σου και θα ξαπλώνω μπροστά στο τζάκι σου κι εσύ θα μπορείς να κάθεσαι πάνω μου και να ψήνεις όσα marshmallows θέλεις. Λατρεύω τα marshmallows». Όμως ο κυνηγός δεν ακούει. Κι έτσι, τι άλλο μπορεί να κάνει ένα νεαρό λιοντάρι; Ο Λαφκάντιο τρώει τον κυνηγό, παίρνει το όπλο του και αρχίζει να εξασκείται ξανά και ξανά. Σκοτώνει κυνηγούς, γίνεται ο καλύτερος σκοπευτής στον κόσμο και κάπου εκεί τον ανακαλύπτει ο ιδιοκτήτης ενός τσίρκου.
Από τη ζούγκλα βρίσκεται ξαφνικά μέσα στον κόσμο των ανθρώπων. Ντύνεται με κολλαριστούς γιακάδες και κομψά κοστούμια, απολαμβάνει όσα marshmallows θέλει και γίνεται διάσημος. Όλοι τον θαυμάζουν όπου κι αν πηγαίνει. Αλλά ένα διάσημο και επιτυχημένο λιοντάρι είναι τελικά ένα ευτυχισμένο λιοντάρι; Και, κυρίως, πόσο λιοντάρι νιώθει ακόμη ότι είναι;
Ένα βιβλίο που ξεχειλίζει από χιούμορ, ανατροπές και απροσδόκητους λιονταρίσιους ήχους, χωρίς ωστόσο να είναι ένα τυπικό παιδικό βιβλίο. Είναι ιδανικό για μεγαλόφωνη ανάγνωση ακόμα και για καληνύχτα αρκεί να μην περιμένεις να τελειώσει σε ένα βράδυ λόγω της έκτασης του.
Ωστόσο, κάτω από το χιούμορ, ο Silverstein κρύβει μια ιστορία αυτογνωσίας. Μια ιστορία για το πώς μπορεί κανείς να χάσει τον εαυτό του, να αλλοτριωθεί, να γίνει τελικά ο ίδιος κυνηγός και να βρεθεί να μην ανήκει πουθενά. Ο Λαφκάντιο σταδιακά μπλέκεται τόσο πολύ με τον κόσμο των ανθρώπων, που αρχίζει να μπερδεύεται και ο ίδιος: είναι άραγε πραγματικά λιοντάρι ή μήπως έχει γίνει άνθρωπος; Όταν επιστρέφει στη ζούγκλα μαζί με μια ομάδα αντρών, αυτή τη φορά ως κυνηγός ο ίδιος, έρχεται κυριολεκτικά αντιμέτωπος με το δίλημμά του. «Κυνήγι», του λέει ο άνθρωπος του τσίρκου. «Υπέροχα», απαντά ο Λαφκάντιο «Δεν έχω πάει ποτέ σε κυνήγι».
Και κάπου εδώ η ιστορία αποκτά μια διαφορετική διάσταση. Ο Λαφκάντιο έχει πλέον φτάσει τόσο μακριά από αυτό που ήταν, ώστε δεν είναι εύκολο να επιστρέψει πίσω. Οι τελευταίες σελίδες παραμένουν ανοιχτές. Ο Silverstein δε δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση στο τι θα συμβεί στον Λαφκάντιο, αφήνοντας τον αναγνώστη να αποφασίσει και δίνοντας τροφή για συζήτηση. Όλοι ίσως κρύβουμε έναν μικρό Λαφκάντιο μέσα μας στην προσπάθεια να αλλάξουμε ή να μοιάσουμε σε άλλους, κάπου μπορεί τελικά να χάσουμε την αίσθηση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Κάπως έτσι, ο Λαφκάντιο ανακαλύπτει ότι «δεν ήξερε πραγματικά προς τα πού πήγαινε, ήξερε όμως ότι κάπου πήγαινε, γιατί πραγματικά πρέπει να πηγαίνεις κάπου, έτσι δεν είναι;»
