Κείμενο: Χαράλαμπος Δημητρίου
Εικονογράφηση: Αιμιλία Κονταίου
Εκδόσεις: Τελεία
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 7+, 9+
Το κορίτσι της ιστορίας μας ζει ένα δράμα. Μας αφηγείται τη διάλυση της οικογένειάς της, όπως τη βιώνει αυτή, μέσα από τα δικά της μάτια και την προσωπική της καθημερινότητα. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ο κόσμος της ο πολύχρωμος, με τα μπαλόνια και τις μαργαρίτες, καταστρέφεται, όταν ο μπαμπάς της φεύγει από το σπίτι κρατώντας μια μεγάλη βαλίτσα. Τα πράγματα ήταν όμως ήδη σκοτεινά, παρότι οι γύρω δεν το έβλεπαν. Πώς γίνεται να χωρίζει ένα τόσο αγαπημένο ζευγάρι, έλεγαν. Το κορίτσι όμως ήξερε, γιατί το κορίτσι έβλεπε, άκουγε και ένιωθε. Τους καυγάδες ακόμα και για το παραμικρό, ο θυμός και τα σκυθρωπιασμένα πρόσωπα ακόμα και απέναντί της, όταν το κορίτσι δεν ήταν τέλειο, κάτι φυσικά για το οποίο άρχισε να νιώθει βαθιές ενοχές. Μήπως έφταιξε εκείνη κάπου για τον χωρισμό των γονιών της;
Οι μαργαρίτες από χαρούμενα λουλούδια, έγιναν τρόπος καταμέτρησης. Μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά… Όμως, μετά τον χωρισμό τα πράγματα μοιάζουν να φτιάχνουν. Η μαμά συνεχίζει να είναι μαμά, ο μπαμπάς συνεχίζει να είναι μπαμπάς και οι δυο γονείς φυσικά την αγαπούν απεριόριστα και άνευ όρων. Όχι, δεν έφταιξε ποτέ εκείνη· τώρα τους βλέπει και τους δύο συχνά και πολύ πιο χαρούμενους. Η αγάπη για το παιδί δεν είχε χαθεί ποτέ, ήταν πάντα εκεί. Μόνο που τη συννέφιαζε η δική τους κακή σχέση, αυτή του ζευγαριού.
Ο Χαράλαμπος Δημητρίου μάς προσφέρει ένα βιβλίο-εργαλείο που θα διαβαστεί και θα αναλυθεί κάτω από ειδικές συνθήκες. Δεν είναι ένα βιβλίο ανάλαφρο, λέει την αλήθεια, αλλά είναι αισιόδοξο και ρεαλιστικό. Σε μια δύσκολη φάση και σε μια δύσκολη ηλικία, ένα παιδί νιώθει πάντα βάρος και ενοχή για το διαζύγιο των γονιών. Είναι άλλωστε αποδεδειγμένο ότι το διαζύγιο αποτελεί τον μεγαλύτερο φόβο των παιδιών μέχρι την ηλικία των 11, γιατί αντικατοπτρίζει τη διάλυση όλων όσα κρατούν τον ψυχισμό του ανθεκτικό και ασφαλή: την αγάπη, την προστασία, τη συνοχή, την ασφαλή ρουτίνα. Με το βιβλίο αυτό λοιπόν ο συγγραφέας κατανοεί βαθιά και περιγράφει με ευαισθησία το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό ενός παιδιού στην κατάσταση του χωρισμού, πιάνει το παιδί από το χέρι και το καθοδηγεί με ασφάλεια μέσα στα δύσκολα μονοπάτια του αισθήματος εγκατάλειψης. Δίνει όμως μια ωραία οπτική· ο χωρισμός δε σημαίνει τέλος, το παιδί δεν παύει να έχει δύο γονείς που το λατρεύουν, και η καινούρια πραγματικότητα έχει τις δικές της χαρές και ισορροπίες.
Η εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου λειτουργεί ενισχυτικά και υπανινικτικά. Με κυρίαρχο το μπλε χρώμα, που υποδηλώνει τη θλίψη και την απώλεια, εικονογραφεί τρυφερά την ιστορία της οικογένειας και όσο περνάει ο καιρός τα χρώματα γίνονται περισσότερα και πιο φωτεινά. Το εύρημα που διαπερνάει όλην την ιστορία σα συνετκικό νήμα αφήγησης είναι όμως τα χαμένα μπαλόνια, που πετάνε σε όλο το βιβλίο για να ενωθούν χαρωπά και γιορτινά στο τέλος, και τα διάσπαρτα πέταλα της μαργαρίτας, που ξαναγίνονται λουλούδια και συμβολίζουν την ασφάλεια και την επανένωση των συναισθημάτων.
Το κατατάσσω στα πολύ ωραία και χρήσιμα βιβλία-εργαλεία, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από την οικογένεια για την κατανόηση ενός χωρισμού (εντός οικογενείας ή εκτός), αλλά και σε πιο παιδαγωγικό ή ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο, για την αποσαφήνιση και την επούλωση μιας σχετικής κατάστασης.
