Συγγραφέας: Anne Goscinny
Εικονογράφος: Catel Muller
Μετάφραση: Πετρούλα Γαβριηλίδου
Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα
Ηλικίες: 9+
Το υπέροχο με τις ιστορίες είναι ότι ο κάθε ένας θα «κολλήσει» ή όχι μαζί τους για διαφορετικούς λόγους. Για εμένα ο λόγος να συνεχίζω να διαβάζω τον Κόσμο της Λουκρητίας ήταν η ιστορία της Μπουμπέ. Η Μπουμπέ είναι η γιαγιά της Λουκρητίας που έχει άνοια, ξεχνάει ποια είναι, ότι έχει γιο και εγγονή, αλλά παραμένει ένα γλυκό, τρυφερό πλάσμα. Μου θύμισε την πιο παράξενη αλλαγή χρόνου που έχω κάνει με ένα κολλητό μου και τη γιαγιά του με άνοια. Με ρωτούσε ξανά και ξανά ποια είμαι, ότι έχω και εγώ ωραίο όνομα, αν θέλω να φάω κάτι. Ένιωσα πόσο πανανθρώπινες είναι αυτές οι ιστορίες και πόσο αυτό το βιβλίο που κρατάω κάτι αληθινό κρύβει.
Η Λουκρητία είναι ένα κορίτσι στην προεφηβεία, παιδί χωρισμένων γονιών που έχουν καλή σχέση, με έναν πατριό και φίλες που όλων το όνομα λήγει σε Λιν. Έξυπνη και παρατηρητική, παιδί της εποχή μας. Και με τα καλά του και με τα κακά του.
Στα καλά του βιβλίου είναι ότι είναι καλογραμμένο και εξαιρετικά καλομεταφρασμένο το κείμενο. Και θα επιμείνω σε αυτό το τελευταίο, γιατί όλο βασίζεται στον διάλογο, εσωτερικό και εξωτερικό, και πραγματικά ρέει χωρίς να «κλωτσάει» πουθενά. Θα συνδεθούν ίσως κάπου και τα παιδιά, μιας και βάζει μπροστά τα θέματα της προεφηβείας και αναζητήσεων. Είναι ανάλαφρο και αστείο, σαν αυτό το comfort food που σου φτιάχνει τη διάθεση και με έπιασα να χαχανίζω σε κάποια σημεία.
Να πούμε ότι η Anne Goscinny ανήκει στη γνωστή οικογένεια Goscinny, είναι κόρη του θρυλικού René Goscinny. Είχα αποφασίσει να μην την κρίνω με βάση τον αξεπέραστο πατέρα της, αλλά η ίδια με προκαλεί: βάζει ένα κεφάλαιο με τον ξάδερφο Νικόλα, ένα κλείσιμο ματιού στο κλασικό Ο Μικρός Νικόλας των Goscinny και Sempé. Κι εκεί τα χαλάει λίγο.
Η Λουκρητία είναι υπερβολικά τέλεια. Δεν ξεφεύγει ποτέ: είναι καλή, ευγενική, κατανοητική και ουσιαστικά χωρίς προβλήματα. Το ακριβώς αντίθετο από τον μέσο έφηβο, δηλαδή. Πού είναι ο χαοτικός εσωτερικός μονόλογος και η συνεχής αμφισβήτηση; Πού είναι η απαξίωση για τους ενήλικες και τις «ηλίθιες» συνήθειές τους; Πού είναι η υπαρξιακή αγωνία επειδή πρέπει να κάνει εργασία με το αγόρι που της αρέσει; Το κληρονόμησε το ταλέντο η Anne και φαίνεται στο χιούμορ και στη ροή, αλλά το 1960 τολμούσαν να εκδώσουν ιστορίες με μικρά καθαρματάκια, όπως ο μικρός Νικόλας, ενώ τώρα είμαστε προσκολλημένοι σε πιο… πολιτικά ορθά μονοπάτια και λίγο επιμονή στο μήνυμα παρά στην ιστορία.
Το καλό είναι ότι κληρονόμησε και το χάρισμα του πατέρα της να επιλέγει για τα βιβλία της καλούς εικονογράφους, γιατί το σχέδιο της Catel μου άρεσε πολύ, με έβαλε στον κόσμο της Λουκρητίας στα αλήθεια. Θα της πήγαινε και comic!
Διαβάστε εδώ για το Ο κόσμος της Λουκρητίας 1
