Κείμενο: Πάνος Χριστοδούλου
Εικονογράφηση: Ντανιέλα Σταματιάδη
Εκδόσεις: Καστανιώτη
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 5+
Η ιστορία μας ξεκινά με την αναγέννηση της φύσης μετά «τον θάνατο»: Τα κουκουνάρια που έσκασαν από μια μεγάλη φωτιά του παρελθόντος, έδωσαν ζωή στον αφηγητή και πρωταγωνιστή της ιστορίας: Το δέντρο. Αγαπημένη του παρέα η οικογένεια Λεμονή. Το επισκεπτόταν όσο ήταν μικρό για πικ-νικ, πρωί ή και βράδυ.
Το δέντρο μας έκανε μεγάλη χαρά όταν η οικογένεια ξεκίνησε να χτίζει το σπίτι της δίπλα του. Σταδιακά, ένιωθε μέλος της, μεγάλωσε μαζί της. Στήριξε τα παιχνίδια τους, φώτισε τους έρωτές τους, έδωσε σκιά στις σκέψεις τους και παρηγοριά στις λύπες τους. Ώσπου ξανάρθε η καταστροφή. Το δέντρο αν και πολύπαθο, ήταν ανθεκτικό και ανυπομονεί να ξανα-έχει το σπίτι του, όπως το ήξερε.
Το δέντρο μας είναι ο συγγραφέας του κειμένου, αλλά και σταθερή παρουσία σε όλες τις εικόνες. Μεγαλώνει και υπάρχει ακριβώς στην ίδια θέση (στα αριστερά κάθε δισέλιδου), υποδηλώνοντας τη δυναμική σταθερότητα που χρειαζόμαστε εν μέσω της κλιματικής κρίσης που διανύουμε. Μπορεί να αλλάζει σε μέγεθος ή χρώμα, να αποκτά μπασκέτα και φωτάκια, να περικυκλώνεται από καπνούς, μοιάζει ωστόσο πάντα στιβαρό και περήφανο.
Το δέντρο μας φαντάζεται ως ‘εφιαλτικό’ ένα μέλλον με φόντο πολυκατοικίες. Αναρωτιέμαι λοιπόν για τη σύγχυση των παιδιών, όταν λίγες σελίδες πριν δημιουργείται η αρχή μιας κατοικημένης περιοχής γύρω από το δέντρο μας, ενώ στην επόμενη σελίδα ξαναρχίζει το χτίσιμο, που συμβολίζει το “happy end” της ιστορίας. Ποιο είναι τελικά το όριο μεταξύ του χτισίματος μερικών σπιτιών σε καμένη γη και της δημιουργίας μιας πόλης πάνω της;
Το δέντρο μας μπορεί να γράφει για το παρελθόν του, αλλά δεν έχει φωνή για να διεκδικήσει το μέλλον του. Εκπροσωπεί την οικογένεια Λεμονή στο βιβλίο, αλλά ζητά την εκπροσώπησή του από τους ανθρώπους στην πραγματική ζωή. Και δικαίως, ψάχνει τους συνηγόρους του στην παιδική ηλικία, όπου εναποθέτουμε τις ελπίδες μας για το μέλλον του πλανήτη. Ωστόσο, η προστασία των δασών περιλαμβάνει τόσο την πρόληψη των φωτιών, όσο και την αναγέννηση της φύσης. Όταν παρουσιάζεται ως αποδεκτή η ανοικοδόμηση (δις) σε πρώην δασική περιοχή, πως ελπίζουμε σε παιδικές φωνές να διεκδικούν την πλήρη αναδάσωση;
