Κείμενο: Fulvia Degl’Innocenti
Εικονογράφηση: Ilaria Musazzi
Μετάφραση: Δέσποινα Δρακάκη
Εκδόσεις: Μάρτης
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικία: 5+
Τα μωρά όταν γεννιούνται είναι (εσωτερικά) ίδια και όλα υπέροχα. Μεγαλώνοντας αποκτούν χαρίσματα και ελαττώματα. Και αυτά, γίνονται ταμπέλες: «είναι γλυκιά», «είναι ιδιοφυής», «είναι απρόσεκτος», «μα τι ιδιότροπη!», ώσπου … «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Όχι πια ντροπαλή, δύσκολος, ονειροπόλος, αντιδραστικός ή ψευτρούλα, μα απλώς…Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ.»
Πρόκειται για ένα βιβλίο που καυτηριάζει τους χαρακτηρισμούς -τις «ταμπέλες»- που αποδίδουμε στα παιδιά καθώς μεγαλώνουν. Ξεκινάμε με μια και προχωράμε με περισσότερες, καθώς το παιδί αναπτύσσεται και αποκτά κάποιες (ίσως) επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και χαρακτηριστικά. Ωστόσο, πόσο βαριές είναι τελικά οι ταμπέλες που κρεμάμε στους άλλους; Πόσο περιοριστικές μπορεί να βιώνονται από τα παιδιά, που διαρκώς ανθίζουν με ευελιξία και πλαστικότητα; Το βιβλίο ξεκινά και τελειώνει με τη μοναδική αποδεκτή -από τα παιδιά- ταμπέλα: την ονομαστική τους ταυτότητα, η οποία αποτελεί σύμβολο και (έμμεση) συμβουλή για τους μεγάλους. «Είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για γονείς και δασκάλους» όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο.
Όμως, μιας και πρόκειται για παιδικό βιβλίο, τι έχει να «πει» άραγε στους αναγνώστες του; Οι γυναίκες δημιουργοί του βιβλίου αυτού πραγματεύονται την υγιή ανάπτυξη κάθε παιδιού μέσω της διαφορετικότητας: γίνονται αναφορές στα διαφορετικά βρεφικά εξωτερικά χαρακτηριστικά, ονόματα, σπίτια, δραστηριότητες και κυρίως εσωτερικούς κόσμους.
Ποια παιδιά όμως θα νιώσουν πράγματι αντιπροσώπευση από το κείμενο και τις εικόνες αυτού του βιβλίου; Μερικά παραδείγματα: τα μωρά που έχουν μαμά και μπαμπά (κειμ.), αυτά που μεγαλώνουν σε σπίτια (κειμ.) όπως μονοκατοικίες με χρωματιστές κεραμοσκεπές και τραπεζάκια με τουλίπες (εικον.) ή σε βίλες με πισίνα (κειμ.), τα αγοράκια με μπλε σορτσάκια (εικον.), τα κοριτσάκια με ροζ τούτου φουστίτσες (εικον.), τα παιδιά που επισκέπτονται πάρκα με τους φίλους και τις (καλοντυμένες) μαμάδες τους ή παίζουν με τα κατοικίδιά τους (εικον.), έχουν διάθεση μόνο για πίτσα ή μακαρόνια (κειμ. και εικον.), πηγαίνουν στο σχολείο (κειμ.), είναι αρτιμελή και πλήρως λειτουργικά (εικον.) και επιλέγουν αν και σε ποιες δραστηριότητες θα πάνε το απόγευμα (κειμ.), όπως βιολί, ράγκμπι, ακροβατικά, μπάσκετ (εικον.) … και η λίστα μπορεί να μακρύνει κι’ άλλο με περιγραφές και εικόνες στερεοτυπικών ή/και προνομιούχων παιδιών.
Την ανατροφή των παιδιών φαίνεται να έχουν αναλάβει αποκλειστικά οι γυναίκες, με τη μαμά στο σπίτι και τη δασκάλα στο σχολείο. Ένας μπαμπάς (εικον.), ένας παππούς (εικον.), η σχιστομάτα Μέι Λινγκ (εικον. και κειμ.), ο μαυρούλης Τζαμίλ (εικον. και κειμ.), η δυσλεξική Σοφία (κειμ.), μικροσκοπικά διαμερίσματα (κειμ.) και κοριτσάκια με μπλε ρούχα (εικον.) μοιάζουν «οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα» μιας ζωής σαν παραμύθι του Δυτικού κόσμου, που προσδοκά να σβηστούν οι ταμπέλες για να «ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».
