Κείμενο – εικόνες: Αλέξης Κυριτσόπουλος
Εκδόσεις: Κέδρος
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 7+, διηλικιακό
Ποιο άραγε να είναι το καλό του καλού; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη να κάνει κάτι, να πει κάτι, να αντιδράσει όταν συνειδητοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά; Μεγάλη συζήτηση, θα μου πείτε, αλλά διαβάζοντας το βιβλίο του Κυριτσόπουλου αρκετές φορές σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάλυσης αυτό είναι ένα στοιχείο που αναδεικνύεται από την ιστορία του κ. Θανάση.
Πάμε να δούμε λίγο την ιστορία. Ένας άνθρωπος αναζητά κατεπειγόντως ταξί, γιατί πρέπει να επισκεφτεί έναν οδοντίατρο εξαιτίας ενός φοβερού πονόδοντου. Πέφτει πάνω στον κύριο Θανάση, οδηγό ταξί που εκτός από οδηγός είναι και πολύ καλός αφηγητής και γνώστης ιστοριών της πόλης. Καθώς περιπλανιούνται, ο κύριος Θανάσης ξεναγεί τον συνεπιβάτη του στην πόλη, οι ιστορίες του μοιάζουν να τον ανακουφίζουν, έστω και προσωρινά . Να λοιπόν πώς ο Κυριτσόπουλος μιλάει για το παρήγορο των ιστοριών, χωρίς να το κραυγάζει, κάτι που είναι ένα σύνηθες μοτίβο στο έργο του. Όπως τα κάστρα, τα ουράνια τόξα, οι μικρές θεατρικές σκηνές, ο ήλιος, η απειλή που ξεπηδάει στο σκοτάδι.
Οι ιστορίες του κύριου Θανάση που έχουν σχέση με τις ονομασίες των δρόμων ξαφνικά σταματούν και τότε μοιράζεται με τον επιβάτη μια δική του ιστορία. Μια δική του «καλή» πράξη στέκεται αφορμή για να σωθεί ένας μοτοσυκλετιστής που είχε τραυματιστεί σοβαρά. Στο σημείο αυτό, ο Κυριτσόπουλος κάνει έναν εγκιβωτισμό: η αρχική αφήγηση διακόπτεται και παρεμβάλεται μια άλλη. Από τις απόμακρες ιστορίες της πόλης ο κύριος Θανάσης αφηγείται μια δική του ιστορία.
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου , η πόλη ξεπηδάει μέσα από τις γνωστές φόρμες των χρωμάτων και των σχημάτων, τεράστια, απρόσωπη. Οι πολίτες της την προσπερνούν, όπως προσπερνούσαν και το ουράνιο τόξο στο Παραμύθι με τα χρώματα. Οι άνθρωποι είναι και αυτοί τεράστιοι και μόνο σε ένα σημείο βλέπουμε ένα παιδί δίπλα σε μία γυναικεία φιγούρα.
Το πέρασμα στο δεύτερο μέρος αρχίζει από το σαλόνι με το κάστρο σε μαύρο φόντο. Στο σημείο αυτό, ο πρωταγωνιστής αρχίζει σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση να μοιράζεται τη δική του ιστορία. Η πόλη μπαίνει σε δεύτερο πλάνο και οι άνθρωποι γίνονται πιο πραγματικοί, πιο ανθρώπινοι. Δεν χάνονται στην τεράστια πόλη. Όταν φτάνει στον προορισμό του ο κύριος Θανάσης χαιρετά τον επιβάτη του και στον καθρέφτη του αμαξιού καθρεφτίζονται δυο καστανά μάτια. Άραγε τι επηρεάζει, αλλάζει την οπτική μας; Πώς μπορεί να μας επηρεάσει μια αφήγηση; Μπορεί η αλήθεια και η καλοσύνη να καθρεφτίζεται σε μια ματιά;
Γιατί μου άρεσε το βιβλίο του Κυριτσόπουλου; Γιατί είναι ένας ιδιαίτερος ταξιδιωτικός οδηγός της πόλης, όπου η δημόσια ιστορία μέσω της ονοματοδοσίας των δρόμων συνυπάρχει αρμονικά με τις προσωπικές ιστορίες των ατόμων που την κατοικούν. Στο εξώφυλλο του βιβλίου, κυριαρχεί η εικόνα του μοτοσυκλετιστή και η πόλη είναι σε δεύτερο πλάνο. Εγώ δεν οδηγώ. Δεν με ενδιαφέρει η οδήγηση για αυτό χρησιμοποιώ πολύ τα μέσα μαζικής μεταφοράς όπου παρατηρώ τους ανθρώπους που ανεβοκατεβαίνουν στις στάσεις, τις διαφορές και τις ομοιότητες. Επίσης χρησιμοποιώ πολύ ταξί και η αλήθεια είναι ότι έχω μάθει εξαιρετικές ιστορίες από όσους οδηγούς είχαν την όρεξη και την επιθυμία αλλά και την ευγένεια να τις μοιραστούν.
Ποιος όμως είναι ο αναγνώστης αυτού του βιβλίου; Όλοι όσοι αγαπούν τις ιστορίες. Ένας ενήλικας μπορεί να πάρει από το χέρι ένα παιδί και να ανακαλύψει την ιστορία της πόλης. Ένα τέλειο παιχνίδι πόλης ιστορίας μπορεί να στηθεί. Φανταστείτε ένα σχολείο να μαθαίνει ιστορία από τους δρόμους. Και τα παιδιά σαν άλλοι ντετέκτιβ να συλλέγουν πληροφορίες από τα ονόματα των δρόμων.
