Συγγραφέας: Δανάη Δάσκα
Εικονογράφηση: Έλενα Τσαπρούνη
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Έτος έκδοσης: 2026
Ηλικία: 3+, 5+
Το «ευχαριστώ» δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι ένα πλασματάκι που ζει στο στόμα του μικρού Άλεξ και γενικώς δεν βγαίνει από εκεί μέσα, σε αντίθεση με άλλες λέξεις-πλασματάκια, που φαίνεται να ξεμυτίζουν ή μάλλον να ξεστομίζονται πολύ πιο εύκολα, όπως το «όχι», το «θέλω», το «μπορώ» και το «γιατί». Το «ευχαριστώ» είναι το πιο μικρό εκεί μέσα, ενώ το «όχι» είναι μεγάλο, το «θέλω» τεράστιο, το «μπορώ» θεόρατο και το «γιατί» αόρατο μεν, αλλά και πάλι πολύ μεγάλο. Όσο γυρίζουμε τις σελίδες, παρακολουθούμε από τη μια τη ζωή του Άλεξ κι από την άλλη την κάπως αυτόνομη πορεία των προσωποποιημένων αυτών λέξεων. Όλες οι λέξεις και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν μεγαλώνουν, μόνο το «ευχαριστώ» μένει μικρό.
Μήπως τα παραπάνω σας θυμίζουν τα αναπτυξιακά στάδια; Πράγματι, μόλις τα παιδιά κατακτήσουν την ομιλία, έχουν κάποιες λεξούλες που τις επαναλαμβάνουν συνέχεια, σηματοδοτώντας με αυτόν τον τρόπο τη μετάβασή τους από τη βρεφική ηλικία στην πολυπόθητη ανεξαρτησία. Κατά τη διάρκεια αυτής της αυτονόμησης, το «ευχαριστώ» υφίσταται και γίνεται αντιληπτό ως έννοια, αλλά πολλές φορές χάνεται πίσω από καθημερινές διεκδικήσεις και χρειάζεται καλλιέργεια να αναπτυχθεί, να μεγαλώσει, να γίνει βίωμα. Γιατί το «ευχαριστώ» δεν είναι απλώς μια λέξη που επιδιώκουμε να ακουστεί ως ένδειξη στοιχειώδους ευγένειας, αλλά συνδέεται με την αναγνώριση, την ευγνωμοσύνη και μια βαθύτερη αίσθηση ικανοποίησης που επιστρέφει στο ίδιο το άτομο.
Η Δανάη Δάσκα μέσα από την ιστορία της βρίσκει μια αφορμή να βγει προς τα έξω το μικρό «ευχαριστώ» κι έπειτα του δίνει τροφή να δυναμώσει τη φωνή του και να μεγαλώσει. Όλο αυτό γίνεται με τρόπο φυσικό, υπό τη μορφή παιχνιδιού, χωρίς διδαχές και χωρίς ποτέ οι υπόλοιπες λέξεις να κατηγορούνται ή να δαιμονοποιούνται. Το καθετί έχει τη θέση του στη ζωή του Άλεξ, είναι απολύτως απαραίτητο κι αντιμετωπίζεται ήρεμα και γλυκά – ακόμα και το τεράστιο «θέλω», δηλαδή, όταν πια μεγαλώνει τόσο πολύ που δεν χωράει στο σπίτι, η μαμά του Άλεξ το αφήνει έξω στην αυλή να μικρύνει λιγάκι κι η ζωή συνεχίζεται. Μέσα από ένα απλό, παιχνιδιάρικο αφήγημα, η συγγραφέας έρχεται να ενισχύσει τη δύναμη της ευγνωμοσύνης και του μικρού «ευχαριστώ», θυμίζοντας πως σε τούτα τα μικρά βρίσκεται όλη η χαρά της ζωής – αρκεί να τη βλέπουμε γύρω μας. Ο λόγος της Δάσκα δομείται ως πεζό κείμενο, ενώ προς το τέλος – όταν πια το «ευχαριστώ» μεγαλώνει – γίνεται έμμετρος, πιο ρυθμικός και παιχνιδιάρικος, εξυπηρετώντας έντεχνα την ιδέα της.
Η εικονογράφηση της Έλενας Τσαπρούνη είναι μαγική. Τα πρόσωπα που δίνει στις λέξεις, αλλά και οι εκφράσεις του Άλεξ ανάλογα με την περίσταση είναι απολήτως ταιριαστά. Οι εικόνες αποπνέουν μια γλυκύτητα, τα συναισθήματα αποτυπώνονται άλλοτε πολύχρωμα και φωτεινά κι άλλοτε πιο σκοτεινά, ενώ η διαφορετικότητα δηλώνει ήσυχα την παρουσία της μέσα από την ξαφνική εμφάνιση ενός μαύρου κοριτσιού με το οποίο ο λευκός Άλεξ γίνεται φίλος. Από παντού αναδύεται η χαρά της ευγνωμοσύνης: από τη βόλτα στον κήπο και τη θάλασσα, από τους δρόμους που μοιάζουν με τσίρκο και λούνα παρκ, από τον έναστρο ουρανό στο παιδικό δωμάτιο…
Διαβάστε «Το μικρό ευχαριστώ» μεγαλόφωνα στα παιδιά σας – θα τα βοηθήσει να ακούσουν τις λεξούλες αυτές που τόσο συχνά επαναλαμβάνουν ή ξεχνούν να πουν, να τους δώσουν πρόσωπο και να τις καταλάβουν λίγο καλύτερα. Όπως το μικρό «ευχαριστώ» εντέλει μεγαλώνει μέσα από τον Άλεξ, έτσι και τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα από τα πολύχρωμα βιβλία που αφηγούνται ιστορίες…
