Κείμενο: Κυριάκος Χαρίτος
Εικονογράφηση: Zafouko Yamamoto
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Έτος έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 5+
Ένα μικρό παιδί ψάχνει τον ύπνο… μα πού να βρίσκεται; Ξεκινά μια μακρινή, συναρπαστική περιπέτεια για να τον βρει – δεν μπορεί, κάποιος θα ξέρει να του πει! Ρωτάει το φεγγάρι, που εκείνο το στέλνει στην κουκουβάγια, που το στέλνει στο ψάρι, και συνεχίζει, συνεχίζει μέχρι να βρει κάποιο πλάσμα που θα έχει να του δώσει κάποια πληροφορία.
Βασισμένο στο γνωστό αλυσιδωτό μοτίβο των παλιών παραμυθιών όπως η Σουσουράδα που έχασε την ουρά της ή το Ντίλι Ντίλι το καντίλι, το Τραγούδι του Ύπνου μάς μεταφέρει σε μια περιπατητική περιπέτεια που, μαζί με το παιδί, βαδίζουμε απαλά και εξερευνητικά ανάμεσα σε πλάσματα μαγικά και αλλόκοτα, και έτσι η απάντηση στην ιστορία δεν έχει και τόση σημασία πια. Ο δρόμος είναι το ταξίδι, το ταξίδι είναι το νόημα.
Το βιβλίο κινείται στα όρια του παραμυθιού, του ποιήματος και του νανουρίσματος. Ιδανικότατο για μεγαλόφωνη ανάγνωση και, παρότι προτείνεται για παιδιά άνω των 5 ετών, ένας ενήλικας μπορεί να το διαβάζει αργά και νανουριστικά ακόμα και δίπλα στην κούνια ενός βρέφους. Η γλώσσα είναι πλούσια μα απλή, στο γνωστό ονειρικό στυλ του συγγραφέα Κυριάκου Χαρίτου και οι ρόλοι της ιστορίας είναι σαφείς και ενδιαφέροντες, κατάλληλοι για χρωματισμό φωνής και ρυθμού.
Οι χαρακτήρες και τα μέρη που επισκέπτεται το παιδί είναι αναγνωρίσιμοι παραμυθικοί, κάτι που μας δίνει την εντύπωση ότι το περιδιάβασμα προκύπτει από το διάβασμα και το μικρό περιπλανιέται ανάμεσα… στα βιβλία του σπιτιού. Οι τόποι είναι ο έναστρος ουρανός, το θολό ποτάμι του δάσους, ο κρυσταλλένιος βυθός, το ψηλό κάστρο, το σκοτεινό δάσος, η σπηλιά του λύκου… Και οι χαρακτήρες; Ζώα που μιλάνε, το ίδιο το ολόγιομο φεγγάρι, μια μάγισσα καλή κι ένας λύκος παρεξηγημένος από τα παραμύθια. Και όπως μοιάζει όλη η διαδρομή με βιβλίο, έτσι θα καταλήξει… ανάμεσα στα βιβλία, για να βρει το παιδάκι την απάντηση που λαχταρά- και τον ίδιο τον ύπνο, φυσικά.
Το βιβλίο είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 2014 στη μικρού σχήματος σειρά Μικρές καληνύχτες του Μεταίχμιου. Ωστόσο, αγαπήθηκε πολύ και επανακυκλόφορησε σε μεγάλο σχήμα, σκληρόδετη έκδοση και με νέα εικονογράφηση. Πράγματι, η εικονογράφηση της Yamamoto προσθέτει κατά πολύ στην ατμόσφαιρα του βιβλίου. Ζωγραφιές που πλημμυρίζουν με χρώμα ολόκληρη τη σελίδα, υποστηρίζουν τον δρόμο του παιδιού που περπατάει αποφασιστικά φορώντας το πιτζαμάκι του. Η όλη εικονογράφηση μοιάζει με εμπνευσμένη παιδική ζωγραφιά. Τα πλάσματα προσεγμένα και ο κόσμος μαγικός, μάς δίνουν την αίσθηση ότι ήδη κινούμαστε μέσα στο όνειρο του παιδιού. Κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα, ήταν ότι το παιδί φαίνεται να νυστάζει και ολοένα τρίβει τα ματάκια του, και που μας θυμίζει που βρίσκεται πραγματικά τη δεδομένη στιγμή: στο ζεστό του κρεβατάκι, όπου ψάχνει τον ύπνο χαμένο μέσα σε ονειροφαντασίες και ιστορίες… μέχρι που τον βρίσκει. Κι εμείς μαζί του, πιθανότατα.
