Κείμενο: Isabelle Marinov
Εικονογράφηση: Olga Shtonda
Μετάφραση: Μαρία Κωνσταντοπούλου
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικία: 3+
Πόσοι από εμάς θέλουμε να πάμε στο μουσείο με τα παιδιά μας και συναντάμε αντίσταση; Ε, το βιβλίο αυτό είναι για εμάς … ή μάλλον, για τα παιδιά μας! Ο Χένρι είχε άλλα πλάνα, αλλά βρέθηκε στην πινακοθήκη. Στεναχωρημένος για αυτό, τριγυρνά βαριεστημένος ανάμεσα σε πίνακες όλο ‘λάθη’. Ώσπου, βρίσκει έναν ‘πιο μπλε κι απ’ το μπλε’, το αγαπημένο του χρώμα! Προχωρώντας και έχοντας κουραστεί, κάθεται σε μια καρέκλα. Αυτό ήταν! Σε λίγα λεπτά είχαν διαλυθεί όλα! Γιατί «στην τέχνη, τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται».
H Isabelle Marinov προσεγγίζει την τέχνη όπως ένα παιδί: τα παιδιά θέλουν να παίξουν ελεύθερα, στη φύση. Η άποψή τους για τα μουσεία είναι ότι είναι χώροι ήσυχοι, σοβαροί και βαρετοί. Αυτό είναι που εμπνέει την συγγραφέα και αποκτά όχι μόνο τον χώρο του στο βιβλίο, αλλά και την κωμικότητά του. Η αποδοχή έχει πολλά πρόσωπα στην ιστορία: ο καλλιτέχνης εκφράζεται ελεύθερα (Κονσέρβες Σούπας Campbell του Γουόρχολ), αλλά και ο αποδέκτης: «καμία σούπα στον κόσμο δεν αξίζει τον δικό της πίνακα!». Ωστόσο, η βαρεμάρα σταδιακά δίνει τη θέση της στο ενδιαφέρον, η ησυχία στους εκκωφαντικούς ήχους και η σοβαρότητα στους πανηγυρισμούς. Αν θα ήθελα να σταθώ στην επίγευση από την ιστορία αυτήν, που (υποσυνείδητα) θα μείνει στα παιδιά είναι αφενός η ελευθερία, τόσο στη δημιουργία της όσο και στην απόλαυσή της («η τέχνη μπορεί να είναι πολλά πράγματα») όσο και η δυναμική της («το μόνο που μετράει στην τέχνη είναι το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι»).
Το χιούμορ της Olga Shtonda στην εικονογράφηση ξεκινά από την πρώτη κιόλας σελίδα: ο απογοητευμένος Χένρι κοιτά την εξώπορτα του μουσείου, απ’ όπου μπαίνει το χαρούμενο ψάρι της θάλασσας που ήθελε να έχει πάει, αντί για την πινακοθήκη. Οι εικόνες της διάδρασης -δηλαδή της διάλυσης!- του έργου τέχνης ‘Είναι μια καρέκλα;’ είναι σχεδόν τρομακτικές, αλλά και απολαυστικές: τα μάτια του Χένρι γουρλώνουν, τα πλάνα στα σπασμένα πιάτα, στα κομφετί, στους καπνούς και στα σπασμένα τύμπανα είναι πολύ κοντινά, ο σαστισμένος κόσμος φαίνεται τεράστιος μπροστά στον τρομοκρατημένο, μικρούλι Χένρι. Ωστόσο, όλες αυτές οι εικόνες, μαζί με τη χαρά και το πάρτι που ακολουθεί, κάνουν την εικονογράφηση τον βασικό τρόπο που χρησιμοποιείται στο βιβλίο για την ανατροπή της σοβαρότητας που έχει διαχρονικά συνδεθεί με την τέχνη.
Οι δύο δημιουργοί προλογίζουν την ιστορία τους αναπολώντας τον τρόπο που οι γονείς τους σύστησαν την τέχνη. Θετικά επηρεασμένες, έχουν και οι ίδιες επιλέξει έναν πρωτότυπο για να συστήσουν την τέχνη στα μικρά παιδιά!
