Κείμενο: Μελίνα Ηλιοπούλου & Μαρία Γιασσά
Εικονογράφηση: Έλενα Τσαπρούνη
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 5+, 7+
Τι γίνεται όταν δυο γυναίκες, που η μία γνωρίζει από ναυτιλία, λιμάνια και πλοία και η άλλη από σχολικές αίθουσες και όνειρα, ενώνουν τις δυνάμεις τους; Θέλοντας να δείξουν στα παιδιά ότι πίσω από τα πλοία κρύβονται άνθρωποι και αγώνες, η Μελίνα Ηλιοπούλου και η Μαρία Γιασά έγραψαν «Liberty, το πλοίο της ελευθερίας», ένα έργο φροντισμένο στις λεπτομέρειες του λόγου του, την εικονογράφηση, στα μικρά στιχάκια στην παρουσίαση κάθε κεφαλαίου.
Η ιστορία ξεκινά με ένα παιδί που καταγράφει στο χαρτί τις ιστορίες του παππού Βασίλη, που η φωνή του γίνεται μουσική γεμάτη θαλασσινές αφηγήσεις για τα Liberty, τους γίγαντες της θάλασσας. Ιστορίες που αναμιγνύονται με χάρτες και καραβάκια φτιαγμένα με προσοχή.
Ο λόγος είναι ποιητικός και έντονα αφηγηματικός, μεταφέροντας τον αναγνώστη πίσω στον χρόνο, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί αναδεικνύεται ο ρόλος των 2.700 Liberty που όργωναν τις θάλασσες μεταφέροντας ελπίδα και βοήθεια, ενώ κάποια από αυτά συμμετείχαν ακόμα και στην απόβαση της Νορμανδίας. Πλοία που κατασκευάστηκαν στην Αμερική με εντυπωσιακά γρήγορους ρυθμούς λόγω της επιτακτικής ανάγκης του πολέμου. Ναυπηγήθηκαν μέσα σε 42 ημέρες σαν ένα γιγάντιο παζλ, καθώς διαφορετικά εργοστάσια παρήγαγαν τα επιμέρους κομμάτια βάζοντας έννοιες όπως συναρμολόγηση και συγκόλληση στο προσκήνιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το πλοίο «Ρόμπερτ Πίρι», που ολοκληρώθηκε σε μόλις τέσσερις ημέρες, δίνοντας μια πολύτιμη μάχη με τον χρόνο.
Οι ιστορίες του παππού συνεχίζουν με το πώς οι Έλληνες ναυτικοί και καραβοκύριδες αγόρασαν τα Liberty με τη βοήθεια του κράτους μετά τη λήξη του πολέμου, δημιουργώντας έναν μεγάλο και δυνατό στόλο. Πιο κοντά στο σήμερα, ο φίλος του παππού, ο κυρ-Σπύρος, αναζητά ένα ξεχασμένο Liberty για να το μετατρέψει σε μουσείο.
Αυτό το πλοίο στέκει ακόμα και σήμερα στον Πειραιά, αφηγούμενο τις δικές του ιστορίες. Η γνώση και η Ιστορία μεταφέρονται βιωματικά και τρυφερά στον μικρό αναγνώστη, θυμίζοντας όλες εκείνες τις ιστορίες των παππούδων που μας κάνουν να ακούμε με τεντωμένα αυτιά και να ζητάμε: «πες κι άλλα, παππού».
