Κείμενο: Δέσποινα Μπογδάνη-Σουγιούλ
Εικονογράφηση: Έφη Κοκκινάκη
Εκδόσεις: Πατάκη
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 5+
Όταν έπιασα στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, μου έβγαλε μια νοσταλγική, παλιά αίσθηση – με κάθε καλή έννοια. Μου θύμισε τα μικρούλικα βιβλία της Λιλής Λαμπρέλλη, όπως το Χωραφάκι στο φεγγάρι ή το μαγικό Θέλω να μου χαρίσεις και της Αθνής Δοξιάδη και του Αλέξη Κυριτσόπουλου. Ένα βιβλίο μικρό, τρυφερό, αισθαντικό. Μιλά για το κόκινο χρώμα, το αγαπημένο χρώμα της μικρής πρωταγωνίστριας, κια όλα τα μαγικά σημεία που το βρίσκει:στα φιλιά της μαμάς, στο καλοκαιρινό καρπούζι, στα θυμωμένα μάγουλα, στα μαλλιά της φίλης, στα πρωτοχρονιάτικα ρόδια και χίλια άλλα. Ακολουθούμε τη μικρή πρωταγωνίστρια στο διάβα της παιδικής της ζωής μέσα από τις κόκκινες αποχρώσεις, της πυροσβεστικής που σώζει σπίτια και του κόκκινου φαναριού που αφήνει τους πεζούς να περιμένουν με ασφάλεια. Στο τέλος, ανακατεύει το αγαπημένο της χρώμα με ένα δεύτερο, και το αναβαθμίζει σε ζεστό πορτοκαλί. Στην τελευταία σελίδα, αποκαλύπτεται ότι το όλο βιβλίο έχει μορφή σχεδόν επιστολική, καθώς μιλά κατευθείαν στον αναγνώστη σα να μιλά σε φίλο καρδιακό, χαρίζοντάς του μια κόκκινη, κατακόκκινη καρδιά για να του πει πώς τον αγαπάει.
Ένα βιβλίο που σαφώς προορίζεται για παιδιά μικρής ηλικίας, με απλό, ωραίο λόγο και οικείες εικόνες, αλλά που μιλά κατευθείαν και στην καρδιά του ενήλικα, αφού μοιάζει με ένα μικρό δώρο αγάπης. Αυτό που ολοκληρώνει σαφώς την όμορφη έκδοση του Πατάκη είναι η εικονογράφηση της Έφης Κοκκινάκη (μα τι όμορφη σύμπτωση!). Καθώς μιλάμε για ένα βιβλίο εικόνων, τόσο αφηγηματικά όσο και εικονογραφικά, οι εικόνες εδώ έχουν αν όχι τον πρώτο, σίγουρα συμπρωταγωνιστικό ρόλο στο βιβλίο. Το κοριτσάκι της ιστορίας είναι ένα παιδί που διασχίζει γενιές, καθώς δεν μοιάζει ούτε σύγχρονο αλλά ούτε και παλιακό· είναι ένα οικουμενικό διαχρονικό παιδί που εκφράζει τον παιδί μέσα μας, σε όποια ηλικία κι αν το συναντάμε -σύγχρονη ή ασύγχρονη. Έχει κάτι το νοσταλγικό, αλλά και κάτι το τωρινό και το μοντέρνο. Τα κόκκινα σε όλες τους τις αποχρώσεις είναι σαφώς και εύλογα το κεντρικό στοιχείο του βιβλίου, αλλά με έναν τρόπο βελούδινο και ξεκούραστο, χωρίς να υπερβάλλει ή να δεσπόζει με τρόπο κυριαρχικό. Αυτό ισχύει τόσο για τις εικόνες, όσο και για το κείμενο.
Βρίσκω ενδιαφέρουσα και μάλλον επαναστατική την ιδέα να γράψει κάποιος ένα βιβλίο για ένα χρώμα, ένα βιβλίο που αναφέρεται σε παιδιά αλλά χωρίς να είναι παιδιάστικο ή απλοϊκό. Είναι ένα στοίχημα που κερδήθηκε εδώ. Πρόκειται για ένα βιβλίο-σύμβολο, που χαρίζεται άνετα σε ένα παιδί για να διαβαστεί παρέα με έναν ενήλικα και να αποτελέσει αφορμή για συζήτηση παντός είδους, από το πού συναντάμε το κόκκινο χρώμα, πότε το διαλέγουμε και αν μας αρέσει περισσότερο από άλλα χρώματα, αλλά και τα συγκείμενα των εννοιών του· το κόκκινο εικονογραφεί τον θυμό, την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος. Γιατί; Συμφωνούμε με αυτό; Πρόκειται όμως και για ένα βιβλίο που εγώ θα δώριζα με αγάπη σε ένα φιλικό πρόσωπο που αγαπά το κόκκινο χρώμα, σαν ένα όμορφο αντικείμενο που μας κλείνει το μάτι με έναν τρόπο παιδιού που δεν μεγάλωσε και τόσο όσο νομίζει.
