Κείμενο: Γεώργιος Βιζυηνός
Απόδοση: Κώστας Πούλος
Εικονογράφηση: Θέντα Μιμηλάκη
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 7+
Ω, πόσα ακούει το ραφτόπουλο, ο μικρός μας αφηγητής, από τον πολυταξιδεμένο του παππούλη! Για την χώρα των Σκυλοκέφαλων, για την αδερφή του Μεγαλέξαντρου, τη γοργόνα, που θυμώνει άμα δεν της πει πως ζει ο αδερφός της, για τους μαρμαρωμένους ανθρώπους…μα για να τα ζήσει όλα αυτά το αγόρι, πρέπει να πάει στην Πόλη, να ταξιδέψει και να ανακαλύψει μόνος του του κόσμου τα θαύματα. Μα πού είναι τα; Τίποτα από αυτά δεν βλέπει παρά σκληρή δουλειά… τότε γυρίζει στο χωριό, καθώς του μηνάν ότι ο παππούς του είναι άρρωστος. Και σε μια από καρδιάς συζήτηση μαζί του, το αγόρι μαθαίνει ότι οι ιστορίες που του έλεγε ο παππούς του δεν ήταν προσωπικές. Ούτε ταξίδεψε ποτέ, ούτε έφυγε πέρα από το χωράφι… Οι αφηγήσεις που του έκαναν οι άλλοι κατέληξαν να γίνουν σχεδόν προσωπικές του αναμνήσεις και ιστορίες.
Το ονειρικό σύμπαν του Βιζυηνού ζωντανεύει μέσα από την πολύ ωραία και προσεγμένη απόδοση του Κώστα Πούλου, που επιμελείται όλη την σειρά του εκδοτικού οίκου για διασκευές ελληνικής λογοτεχνίας για παιδιά. Δύσκολη επιλογή η διασκευή του εν λόγω αφηγήματος του Βιζυηνού, τόσο για το εκτεταμένο της θέμα σε πλούτο εικόνων και ιστοριών, όσο και για το μελαγχολικό, σκοτεινό της τέλος που διατηρήθηκε – ευτυχώς – ατόφιο. Δεν είναι ανάγκη να ταξιδέψεις, μας λέει με τον τρόπο του ο παππούς, για να ξέρεις να λες ωραίες ιστορίες. Πολλές φορές δεν είναι ανάγκη καν να είναι αληθινές οι ιστορίες, αλλά… αντλημένες από την μυθολογία και τα έπη του Ομήρου. Τα ταξίδια είναι μια προσωπική υπόθεση· οι ιστορίες, υπόθεση οικουμενική. Η μεταβίβαση των αφηγήσεων από γιαγιά προς εγγονό, από παππού προς εγγονό, είναι μια συλλογική λαϊκή υπόθεση που παράγει παράδοση και στην στηρίζει.
Ωστόσο, το ταξίδι είναι σημαντικό. Ο παππούς δεν ταξίδεψε ποτέ από καθαρό φόβο, από ισχυρή συνήθεια. Έτσι, γατζώθηκε γερά στις παραμυθικές ιστορίες της γιαγιάς του για να ταξιδεύει καθημερινά με το μυαλό και τη φαντασία του· και αυτήν τη φαντασία, τη γεμάτη δυνατά συναισθήματα, εικόνες και μορφές την πέρασε αυτούσια στον εγγονό του. Ένας εγγονός που πιθανολογούμε ότι έχει περισσότερα εφόδια από τον παππού του ώστε να μάθει τι είναι πραγματικά το ταξίδι… Μια ιστορία μαγική, γλυκιά, κατά στιγμές αστεία, αλλά κυρίως τρυφερή και συγκινητική.
Η εικονογράφηση της Θέντας Μιμηλάκη είναι πανέμορφη, πολύχρωμη και ατμοσφαιρική. Οι ήρωες είνια συμπαθέστατοι και πολύ εκφραστικοί, και μέσα στις εικόνες συνδυάζεται ιδανικά το ρεαλιστικό με το παραμυθικό κομμάτι, σάμπως τελικά να αποτελούν μέρη του ίδιου σύμπαντος, όπως μάλλον συνέβαινε και στη φαντασία του παππού – αλλά και του εγγονού.
Πολύ ωραία η επιλογή των εκδόσεων Παπαδόπουλος να διασκευάσουν αριστουργήματα τη ελληνικής λογοτεχνίας για παιδιά. Φαίνεται να είναι ένα στοίχημα που κερδίζεται, καθώς έχει στηθεί με αγάπη και σεβασμό στο πολιτισμικό αποτύπωμα και την διαχρονική αξία των κειμένων. Στην ίδια σειρά κυκλοφορεί και το Γουτού Γουπατού, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
