Κείμενο: Λέιρε Μπιλμπάο
Εικονογράφηση: Μάιτε Μουτουμπέρρια
Μετάφραση: Τίνα Τερζιώτη
Εκδόσεις: Βάκχικον
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 5+
Ο Μικροραμφούλης είναι ένα πουλάκι. Έχει πάρει μια ‘περίεργη’ απόφαση: να ζει τη ζωή του πάνω σε έναν ιπποπόταμο. Η ράχη του φιλοξενούσε ένα σωρό παράσιτα-φαγητό για τον Μικροραμφούλη. Το σώμα του ταξίδευε και τους δύο τους, χωρίς παραπάνω κόπο. Το μέγεθος και το γρύλισμα του μεγάλου ζώου προσέφερε ασφάλεια στο μικρό πουλί, ενώ το μικρό ράμφος προσέφερε καθαριότητα στο τεράστιο σώμα. Όλα αυτά ίσως ακούγονται ιδανικά, ίσως όμως διαπιστώσατε τι «λείπει» … αν όχι, πάμε να το δούμε μαζί.
Οι δημιουργοί -και οι δύο γυναίκες, βραβευμένες, Ισπανίδες- πλέκουν μια ιστορία γύρω από την προσπάθεια για ενσωμάτωση και την αξία της αυθεντικότητας. Η Λέιρε Μπιλμπάο πλέκει την ιστορία της γύρω από μια δυνατή φιλία. Ωστόσο, το βλέπουμε συχνά, περισσότερο μεταξύ παιδιών, αλλά και μεγαλύτερων: θέλοντας ο αδύναμος να μοιάσει στον δυνατό, απομακρύνεται από τον αληθινό εαυτό του. Μια-δυο αφορμές αρκούν για να αρχίσει να «ακούει» την εσωτερική του «φωνή» για αυθεντικότητα. Με αυτήν για οδηγό θα βρει τον εαυτό του, θα δει τον κόσμο όπως είναι και θα γίνει αποδεκτός, αν και από όλους διαφορετικός.
Η Μάιτε Μουτουμπέρρια ζωγραφίζει ιδιαίτερα καλαίσθητα, συμβολικά και με διαφορετικά φόντα τις τρεις φάσεις της ζωής του Μικροραμφούλη. Η «θαλασσί περίοδος» εκφράζει την προσωρινή και εύθραυστη ευτυχία σε ένα προστατευμένο περιβάλλον. Το μικρό μέγεθος απεικόνισης του Μικροραμφούλη αντιπροσωπεύει το πόσο αδύναμος νιώθει στον κόσμο των μεγάλων ζώων. Η αγαπημένη μου «θαλασσί» εικόνα είναι ο παγκόσμιος χάρτης με τις ηπείρους που σχηματίζουν οι τεράστιοι ιπποπόταμοι. Ένιωσα να δίνουν στον Μικροραμφούλη να καταλάβει πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος που μπορεί να ανακαλύψει ή ανάστροφα, πόσο μικρός είναι ο κόσμος που έχει επιλέξει να ζει. Στη συνέχεια, η Μάιτε έχει επιλέξει έναν πολύ έξυπνο τρόπο να απεικονίσει τη διάρκεια της «μαύρης περιόδου» του μικρού πουλιού. Ίσως το πιο δυνατό δισέλιδο του βιβλίου να είναι η μετάβαση στη «μπλε περίοδο»: για πρώτη φορά βλέπουμε τον Μικροραμφούλη ψηλά, μόνο και περήφανο, σε μέγεθος ίσο με του φίλου του κάτω στη γη. Στο τελευταίο δισέλιδο, ένα δυνατό και χαριτωμένο κελάηδισμα βγαίνει από το στόμα του Μικροραμφούλη, που επιτέλους βρήκε τη θέση του στον κόσμο των ζώων.
Οι αληθινές φιλίες δεν κοιτούν διαφορετικότητα. Η πραγματική δύναμη δεν είναι το μεγάλο μέγεθος. Ο πραγματικός εαυτός δεν είναι λίγος. Το παραμύθι αυτό ένιωσα σαν αφιέρωση στην εσωτερική δύναμη για αλλαγή, στην αποδοχή του εαυτού και στην αγάπη για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι.
