Ο Ούγκο είναι ένα μικρό αγόρι που ζει με τους γονείς και τα δύο αδέρφια του. Ένα πρωί ο Ούγκο ξυπνάει και δεν είναι ο εαυτός του. Δεν μπορεί ακριβώς να προσδιορίσει τι του φταίει, μα νιώθει παράξενα κι αυτό αποτυπώνεται στην όψη του, κάτι έχει αλλάξει.
Με τον οξύμωρο τίτλο «Η συγγραφέας που δεν ήξερε να γράφει», η Σάντη Αντωνίου αφηγείται μια αληθινή, προσωπική ιστορία. Ταυτόχρονα κάνει πράξη το γνωστό «επτά φορές να πέφτεις κι οκτώ να σηκώνεσαι», προσφέροντας απλόχερα ένα βιωματικό μήνυμα ελπίδας, αισιοδοξίας κι ακλόνητης πίστης στις δυνάμεις μας.
Δυο άντρες ετοιμάζονται να μονομαχήσουν. Γνωρίζουμε μόνο την ταυτότητα του ενός, αφού ο αφηγητής απευθύνεται στον αντίπαλό του, αποκαλώντας τον με το όνομά του. Τι ακριβώς έχει συμβεί ανάμεσά τους δεν το γνωρίζουμε, δεν μας αποκαλύπτεται, μα φαίνεται να έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή του αφηγητή.
Ο Έντουαρντ ζει στην πόλη. Έχει ξεχωρίσει το σημείο της που περνά καλά, που ξεχνά το γκρι και ευτυχεί στο πράσινο. Ώσπου μια μέρα το έχασε. Η λύπη μεγάλη, η εφευρετικότητα μεγαλύτερη, η έμπνευση ανατρεπτική.
Ο δωδεκάχρονος Λούκα, με καταγωγή από την Αλβανία όπου και έζησε ελάχιστα από τα πρώτα χρόνια του, ζει μοιρασμένος ανάμεσα σε δύο κόσμους: εκείνον της καθημερινότητάς του σαν ένα παιδί που μεγαλώνει στη Θεσσαλονίκη, κι εκείνουν στο παρωχημένο σπιτικό των γονιών του, που ζουν με μίζερες αντιλήψεις μιας γενιάς με άλλες πεποιθήσεις και ανάγκες.
Ένα βιβλίο που προτείνεται για παιδιά από 2+ χρονών, θα έλεγε κανείς, όμως, ότι στην πραγματικότητα μιλάμε για ένα βιβλίο που αφορά όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας.
Με «Το χειρότερο βιβλίο του κόσμου» που, όπως γράφει και στο εξώφυλλο, είναι «Νικητής του ΚΑΝΕΝΑ βραβείου παιδικής λογοτεχνίας», η Καναδή συγγραφέας και εικονογράφος Elise Gravel είναι υποψήφια για το βραβείο Astrid Lindgren (ΑΛΜΑ) 2026. Αν αυτό σας φαίνεται παράδοξο, να ξέρετε ότι το ίδιο «(αυτό)τρολάρισμα» συνεχίζεται σε όλο το βιβλίο.
Πόσοι από εμάς πηγαίνουν διακοπές στα ίδια μέρη; Και πόσοι έχουν αυτές τις καλοκαιρινές φιλίες, που κάθε χειμώνα γίνονται ανάμνηση και κάθε καλοκαίρι ξαναζωντανεύουν στο σημείο που είχαν μείνει; Πόσο δύσκολη μας είναι η επαναφορά στην πόλη, στην καθημερινότητα και στους ρυθμούς τους; Και πόσο χώρο και χρόνο δίνουμε στους χειμώνες μας για αναπόληση, ευγνωμοσύνη και προσμονή για τα επόμενα καλοκαίρια; Οι απαντήσεις σας σε αυτές τις ερωτήσεις ίσως φτιάξουν μια παρόμοια ιστορία με αυτήν που διηγούνται οι δημιουργοί αυτού του βιβλίου.
Η Σκυλούπολη είναι ένα καταφύγιο σκύλων. Έχει κανονικά σκυλιά και σκυλιά ρομπότ, όλα προς υιοθεσία. Η ιστορία κάθε σκυλιού είναι διαφορετική: κάποια χάθηκαν, κάποια τα εγκατέλειψαν οι οικογένειές τους ή πέθαναν οι φροντιστές τους, κάποια ήταν αδέσποτα και τα μάζεψαν από τον δρόμο. Κάπως έτσι βρέθηκαν στη Σκυλούπολη. Όλα τα σκυλιά της Σκυλούπολης, ωστόσο, ονειρεύονται να βρουν μια οικογένεια που θα τα αγαπήσει και θα περάσουν μαζί της την υπόλοιπη ζωή τους.