Ο γάτος που βαριόταν αφόρητα

Ένα βιβλίο γνώσεων για μία ιδιαίτερα πρωτότυπη αναζήτηση: ασυνήθιστων σημερινών κατοικιών ανά τον κόσμο.

Από τον συγγραφέα των παγκόσμιων best seller «Το μεγάλο Πάντα και ο Μικρός Δράκος», «Το ταξίδι του Πάντα και του Δράκου» και «Ο Γάτος που δίδασκε Ζεν», μας έρχεται μια συγκινητική ιστορία με τίτλο Ακολουθώντας το φεγγάρι, υπέροχα εικονογραφημένη, ενός σοφού και ηλικιωμένου λύκου που παίρνει υπό την καθοδήγησή του ένα νεαρό, ορφανό κουτάβι.

Μια φαινομενικά απλή και συνηθισμένη διαδρομή με το τρένο με προορισμό μια παραλία, μεταμορφώνεται σε συναρπαστική περιπέτεια φαντασίας για ένα παιδί και τον μπαμπά του. Η ιστορία της Dulak συνομιλεί με μικρούς και μεγάλους, υπογραμμίζοντας τη σημασία της παρουσίας και της ουσιαστικής επικοινωνίας.

«…Πώς θα το ονομάσετε; Ρώτησε ο γιατρός; Η μητέρα του είπε: Βιβλίο. …Μα τι σόι όνομα είναι το βιβλίο; Είναι το όνομά του, απάντησε η μαμά του. Και το θέμα έκλεισε…ώσπου μια μέρα (Το Βιβλίο) ρώτησε: Γιατί με λένε Βιβλίο; Γιατί η ζωή σου είναι μια ιστορία, του είπε η μαμά του. Μπορείς να τη γράψεις όπως θες». Έτσι και έγινε.

Αυτό που είναι το διαφορετικό εδώ, είναι ο τρόπος που ο Nichols επιλέγει να πει την ιστορία. Πετά από το παράθυρο οποιαδήποτε έννοια γραμμικότητας και πάει σε μια αφήγηση με επεισόδια. Επεισοδιακή με όλη τη σημασία της λέξης! Σε κάποιο σημείο σε πάει από τη μία σελίδα στην άλλη ανάλογα με τις επιλογές που θα κάνεις, μπρος και πίσω για να ολοκληρωθεί η ιστορία.

Έχοντας συνηθίσει τη μαμά ως τον βασικό φροντιστή των παιδιών της οικογένειας, αλλά και ως την βασική φιγούρα σε πολλά παιδικά βιβλία, το βιβλίο αυτό αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα εκείνων των παιδιών που ζουν την ημέρα τους -ή στιγμές αυτής ή και κάθε τους ημέρα- με τον μπαμπά τους. Ένας τέτοιος μπαμπάς είναι «ο καλύτερος μπαμπάς που υπάρχει».

Η ταλαντούχα συγγραφέας και εικονογράφος από την Ταϊβάν φαίνεται να βάζει εδώ ένα κομμάτι από τον εαυτό της. Γράφει γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η Όλιβ ζωγράφισε απλά αυτό που ένιωθε, αυτό που μπορούσε να ζωγραφίσει από την αρχή και επέλεξε να ειλικρινής και συνεπής με τον εαυτό της. Φτιάχνει έτσι ένα βιβλίο γεμάτο ζωντάνια και συναίσθημα που έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι η τέχνη δεν έχει όρια και δε χρειάζεται καλούπια. Κυρίως όμως έρχεται να δώσει ένα μάθημα ενσυναίσθησης με πολύ χιούμορ, σε όλους τους μεγάλους που συχνά ξεχνούν και προσπαθούν να κατευθύνουν την έκφραση των παιδιών, προβάλλοντας τα δικά τους θέλω και κανόνες.