Σειρά: Η οικογένεια μου είναι…

Ο Ρίo φτάνει από το Λονδίνο στο Λος Άντζελες για συναντήσει τη Φραν, τη γιαγιά του. Η μαμά του πρέπει να νοσηλευτεί και αναγκαστικά φεύγει στην άκρη του κόσμου για να μείνει με έναν άνθρωπο που ούτε καν γνωρίζει, τη γιαγιά του. Στην αρχή ο Ρίο κλείνεται στον εαυτό του και στο δωμάτιό του. Σιγά-σιγά γνωρίζει κομμάτια της μαμάς του που αγνοούσε μέσα από κομμάτια της παιδικής της ηλικίας. Ανακαλύπτει «το κουτί της χαράς της» με όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που συχνά φυλάμε, και που μπορεί να μοιάζουν ασήμαντα αλλά καθίστανται συναισθηματικά πολύτιμα. Και εκεί μέσα βρίσκει και τα σκίτσα με τις γκρίζες φάλαινες της μαμάς του.

Ένα κορίτσι, η Ραμού και μια φάλαινα, η Μπελού είναι ‘αδελφές ψυχές’. Είναι συνεχώς η μία στο μυαλό της άλλης και είναι ευτυχισμένες γι’ αυτό. Οι υπόλοιποι όμως ανησυχούν. «…μια φάλαινα που κανένας δεν βλέπει και ακούει» λενε οι φίλοι στο σχολείο θορυβημένοι. «Τι δουλειά είχε μια φάλαινα με ένα κορίτσι;», σκέφτεται η μαμά φάλαινα πικραμένη. Τι θα γίνει όμως όταν κάποιος παρακινήσει τις μαμάδες και τους φίλους να προσπαθήσουν να δουν και να καταλάβουν;

Ενα μικρό αγόρι ζει στη Χώρα του Πυκνού Δάσους, όπου μεγαλώνει μόνο του, καθώς οι γονείς του έχουν φύγει στη Χώρα της Δουλειάς. Τους νοσταλγεί και του λείπουν. Δεν του λείπει η καθημερινή φροντίδα, καθώς κάποιοι νοιάζονται για τις καθημερινές του ανάγκες σταθερά, όπως το φαγητό, τα ρούχα και το σπιτικό του. Ωστόσο το αγόρι βιώνει μεγάλη μοναξιά, η οποία εντείνεται από τον οίκτο και την έγνοια των περαστικών, έγνοια που μοιάζει καλοπροαίρετη μα καταλήγει φορτική. Έτσι, το αγόρι αρχίζει να διαβάζει βιβλία ψάχνοντας την Αλήθεια. Μέχρι που βρίσκει μια μέρα στον δρόμο του μια μικρή κλέφτρα με το όνομα Αλίθια, η οποία θα του αποκαλύψει πράγματα και θα τον αλαφρώσει από το ψυχικό βάρος.

Λίγα σύμβολα είναι τόσο αναγνωρίσιμα όσο η σημαία μιας χώρας. Με απαρχή, λοιπόν, τη σημαία, οι Τζόναθαν Λίτον & Λόρα Νόουλς μάς ανοίγουν ένα παράθυρο στον κόσμο και μοιράζονται στοιχεία της ιστορίας των λαών, εξηγούν την ανατομία, τα χρώματα και τα σχέδια που απεικονίζονται πάνω σ’ ένα κομμάτι ύφασμα και ταξιδεύουν τον αναγνώστη στις πέντε ηπείρους.

Η αγαπημένη σειρά επιστρέφει με ένα φουλ χριστουγεννιάτικο βιβλίο. Κατακόκκινο. Από αυτά που τα βλέπεις στο ράφι και λες «οκ, αυτό είναι για Δεκέμβρη». Τα λατρεμένα κατοικίδια Σνουπι, Μάφιν, και Κούκι επιστρέφουν με τα πουλόβερ τους και με εκείνη την ανυπομονησία για τις γιορτές που, ας μη γελιόμαστε, όλοι οι γονείς νιώθουμε στο πετσί μας αυτές τις μέρες. Λίγο ενθουσιασμός, λίγο χάος, λίγο “πότε θα τελειώσουμε επιτέλους;”.

Παραδείγματα διάσημων σε διάφορα πεδία – επιστήμη, τέχνη, αθλητισμό – μας δίνει το βιβλίο «Ποτέ δεν θα καταφέρεις τίποτα», δίνοντας, από τον τίτλο κιόλας, το βάρος και τη σκληρότητα που έχει μια τέτοια  φράση.

Το παιδί πέφτει για ύπνο. Ο γονιός κάθεται δίπλα του. Για να χαλαρώσει, του προτείνει διάφορες όμορφες και οικείες εικόνες να του γεμίσουν το μυαλό: παιχνίδια στη φύση, γέλια με φίλους, μυρωδιές από αγαπημένα φαγητά… Η αφήγηση οδηγείται σιγά σιγά σε ένα οικείο τοπίο, που καθησυχάζει τις αισθήσεις – το πουπουλένιο στρώμα του παιδιού, η φωνή του γονέα και μια απαλή μουσική, η αγκαλιά… μέχρι που βυθίζεται σε μια ατελείωτη φράση, ανακατεμένη με το όνειρο που ξεκινά.

Στο χειμωνιάτικο, χιονισμένο δάσος ένας άνθρωπος περπατά συντροφιά με τον σκύλο του, μαζεύοντας ξυλαράκια για να ζεσταθούν. Δίχως να το καταλάβει, χάνει το ένα του γάντι. Εκείνο μένει πεσμένο στο χιόνι, ώσπου πλησιάζει ένας ποντικός. Το ζωάκι το βρίσκει εξαιρετικό για ζεστό σπιτάκι και χώνεται μέσα. Να σου όμως που πλησιάζει και ένας βάτραχος που ζητά κι εκείνος ζεστασιά! Ο ποντικός αμέσως του προτείνει να χωθεί μέσα μαζί του. Τα ζώα όμως δεν σταματούν να έρχονται.

Το μικρό σκυλάκι της οικογένειας Κλάιντ θέλει να βρει το ξεχωριστό του «κάτι», όπως ο παππούς Κλάιντερτον, ο θείος Κλάιντεστερ, η θεία Κλαϊντέτ και η ξαδέλφη Κλαϊντέστο. Πότε θα γίνει όμως αυτό; Και πώς θα το ανακαλύψει;