Συγγραφέας: Σάντη Αντωνίου
Εικονογράφος: Χρύσω Χαραλάμπους
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικία: 5+
Με τον οξύμωρο τίτλο «Η συγγραφέας που δεν ήξερε να γράφει», η Σάντη Αντωνίου αφηγείται μια αληθινή, προσωπική ιστορία. Ταυτόχρονα κάνει πράξη το γνωστό «επτά φορές να πέφτεις κι οκτώ να σηκώνεσαι», προσφέροντας απλόχερα ένα βιωματικό μήνυμα ελπίδας, αισιοδοξίας κι ακλόνητης πίστης στις δυνάμεις μας. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να θέλει κανείς να διαβάσει το βιβλίο στο παιδί του και να του το αφήσει στη βιβλιοθήκη, ώστε να μπορεί και μόνο του να ανατρέξει σε αυτό μεγαλώνοντας όποτε νιώσει ότι το χρειάζεται…
Ηρωίδα του βιβλίου είναι ένα μικρό κορίτσι, γλυκό και φωτεινό, που φαίνεται ωστόσο να δυσκολεύεται με τα μαθήματα του σχολείου, να ματαιώνεται και να αμφισβητεί τον εαυτό του. Συντροφιά της το κουνελάκι της, ο Άρης. Μαζί κοιμούνται, μαζί περνούν ωραία, μαζί κάνουν ταξίδια μακρινά ως το φεγγάρι. Τις δύσκολες ώρες, που η ψυχή της βαραίνει, η μικρή στρέφει το βλέμμα της ψηλά στον ουρανό. Κι όσο κοιτάζει ψηλά, τόσο ανεβαίνει το ηθικό της – όσο ανεβαίνει το ηθικό της, τόσο περισσότερα καταφέρνει – όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο σπουδαία γίνεται κι από εκεί που δεν ήξερε να γράφει, φτάνει να γίνει συγγραφέας.
Το κείμενο είναι αρκετά λυρικό κι ακροβατεί ανάμεσα στην ποίηση και την πρόζα. Είναι μελωδικό, ρυθμικό, με προτάσεις άλλοτε μεγάλες κι άλλοτε μικρές, που βοηθούν με αυτόν τον τρόπο στην εναλλαγή των συναισθημάτων. Τα μηνύματα όμορφα: «μάθε όσο πιο πολλά μπορείς με τον τρόπο που ΕΣΥ μπορείς», «αν γίνεις φίλος με το φόβο, φόβος δεν υπάρχει πια», «τι σπουδαία είναι η στιγμή που πιστεύεις πως μπορείς!» Κι ακόμα πιο όμορφα, επειδή τα λόγια αυτά γίνονται πράξη. Πώς το ξέρουμε; Το αποκαλύπτει η ίδια η συγγραφέας σε ένα δισέλιδο στο τέλος του βιβλίου, με το οποίο αυτοσυστήνεται. Το δισέλιδο αυτό αξίζει οπωσδήποτε να διαβαστεί από γονείς κι από παιδιά. Αν κάτι τους έχει ξεφύγει διαβάζοντας την ιστορία (καμιά φορά ο λυρισμός τα έχει αυτά), σίγουρα εδώ θα γίνει πιο ευδιάκριτο…
Το βιβλίο είναι μια ευχάριστη, καθησυχαστική αποκάλυψη τόσο για τα παιδιά που δε χωράνε σε κουτάκια, όσο και για τους γονείς και τους δασκάλους που προσπαθούν – συχνά άθελά τους – να βάλουν τα παιδιά σε κουτάκια, επειδή έτσι έμαθαν, έτσι τους είπαν, έτσι τους ζήτησαν… Ταυτόχρονα, λειτουργεί και ως υπενθύμιση του γεγονότος ότι αυτό που σε μία συγκεκριμένη συνθήκη μοιάζει με αποτυχία μπορεί εντέλει να εξελιχθεί σε κάτι σπουδαίο, αν του δοθεί ο κατάλληλος χώρος και το πλαίσιο.
Η εικονογράφηση της Χαραλάμπους είναι γλυκιά, ζεστή, παιδική. Χωρίς ποτέ να γίνεται βαριά και στενόχωρη, καταφέρνει να αποδώσει τα συναισθήματα που κατακλύζουν τον εσωτερικό κόσμο της πρωταγωνίστριας. Ενδιαφέρουσα η επιλογή της εικονογράφου, επίσης, να παρουσιάζει επανειλημμένως τη μικρή με τρόπο που να φαίνεται η πλάτη της, δίνοντας στον αναγνώστη αυτή την αίσθηση της (αυτο)παρατήρησης από απόσταση και της πορείας προς τα εμπρός. Οι εικόνες, τέλος, με το ήσυχο, αλλά σίγουρο χαμόγελο που κοσμεί το πρόσωπο της μικρής όταν πια έχει μεγαλώσει, καθώς και η επιλογή των λέξεων στο φόντο μεταφέρουν άψογα και αθόρυβα το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το ίδιο το κείμενο. Θα ήταν ωραίο να μας είχε συστηθεί και η εικονογράφος στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Όχι μόνο για λόγους ισορροπίας, αλλά και γιατί είμαι σίγουρη πως και η δική της προσωπική ιστορία θα είχε κάτι θετικό να μας προσφέρει…
