Κείμενο: Τοm Percival
Εικονογράφηση: Christine Pym
Απόδοση: Φίλιππος Μανδηλαράς
Εκδόσεις: δεσύλλας
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 3+
Το τυφλοποντικάκι κοιτά τους φίλους τα ζωάκια τριγύρω και πολύ ζηλέυει. Μακάρι να μπορούσε να πετά σαν τα πουλιά, να κολυμπά σαν τα παπιά, να σκαρφαλώνει σαν τον σκίουρο… μα η κουκουβάγια του δίνει μια σοφή συμβουλή· να μην ασχολείται με τους άλλους και να δει ποιο είναι πραγματικά το όνειρό του, βασισμένο στο να είναι ο εαυτός του! Έτσι το τυφλοποντικάκι σύντομα καταλαβαίνει πως το ταλέντο του είναι να σκάβει λαγύμια μες στη γη, και το όνειρό του θα πρέπει να συνδέεται με το να το τελειοποιήσει. Όμως, τι ατυχία! Σκάβοντας με ορμή χαλάει την φωλιά της αλεπούς, καταστρέφει το γρασίδι του σκαντζόχοιρου, κάνει τον κούνελο να χάσει τον χαρταετό του… τώρα είναι όλοι θυμωμένοι με το τυφλοποντικάκι. Πώς μπορεί να κάνει λοιπόν όνειρα μεγάλα, όταν δουλεύοντας πάνω σε αυτά, χαλάει τα όνειρα και τις ζωές των άλλων; Μετά από μια δεύτερη συμβουλή, το τυφλοποντικάκι αποφασίζει να συνεχίσει το σκάψιμο, ώσπου φτάνει σε μια μεγαλύτερη καταστροφή… διαφορετική από τις προηγούμενες, με ένα τελείως απρόσμενο αποτέλεσμα.
Ο Percival μάς δίνει ένα βιβλίο ευχάριστο, διασκεδαστικό και γεμάτο νόημα χωρίς να καταλήγει διδακτικό. Το τυφλοποντικάκι είναι ένας χαρακτήρας εξαιρετικά συμπαθής, που θέλουμε να το ακολουθήσουμε με χαρά στην περιπέτεια της ανακάλυψης του μεγάλου του ονείρου. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι εξίσου μεστοί και ενδιαφέροντες. Έχουν τα δικά τους προβλήματα, που εξηγούν γιατί αντιδρούν τόσο έντονα στις ζημιές του μικρού ήρωα (η αλεπού νιώθει λυπημένη επειδή έφυγε η φίλη της – η έξυπνη εικονογράφηση μάς μαρτυρά ότι η φίλη της είναι ένα πουλί, πιθανώς αποδημητικό· ο σκατζόχοιρος μόλις είχε την ατυχία να τρυπήσει το λάστιχο του ποτίσματος). Με αυτόν τον τρόπο, βλέπουμε ότι ένας απότομος θυμός δεν οφείλεται πάντα και μόνο στο τι συμβαίνει εκείνη την στιγμή, αλλά και στο πώς νιώθει κάποιος που υφίσταται μια (έξτρα, ίσως) ζημιά. Η δε επιμονή του μικρού τυφλοπόντικα είναι συγκινητική, όπως και η αθώοτητα και η λύπη του απέναντι σε όσα τυχαίνουν. Το τέλος είναι πολύ όμορφο και ικανοποιητικό, τόσο για τον μικρό πρωταγωνιστή, όσο και για τους φίλους του κι εντέλει τους μικρούς αναγνώστες.
Η έμμετρη απόδοση του Φίλιππου Μανδηλαρά κρατά το ρυθμό, αλλά όχι σε βάρος του νοήματος. Η σελιδοποίηση τονίζει όμορφα τις ρυθμικές αλλαγές του κειμένου, που παραμένει σε ένα λεξιλόγιο πλούσιο μεν, βατό δε για τις μικρές ηλικίες για τις οποίες το βιβλίο προορίζεται (3 και άνω). Η εικονογράφηση της Pym είναι πολύ όμορφη, πλούσια και υπαινικτική, με ωραίες λεπτομέρειες (πχ στο δισέλιδο που βλέπουμε την υπόγεια διαδρομή που κάνει το τυφλοποντικάκι και τα λαγούμια των υπόλοιπων ζώων που, ιδωμένα από μακριά, μοιάζουν με τα ίδια τα ζώα). Απολαυστικό το αποτέλεσμα, χρωματιστό, ζωντανό και με πολύ χαριτωμένους και εκφραστικούς χαρακτήρες. Το τυφλοποντικάκι και η ιστορία του θα μαγέψει τα παιδιά και ενδείκνυται για μεγαλόφωνη ανάγνωση.
