Κείμενο: Φαίδων Κυριακού
Εικονογράφηση: Γεωργία Ζάχαρη
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 5+ (μεγαλόφωνη ανάγνωση), 7+
Ο συναχωμένος δράκος δεν ήταν απλώς συναχωμένος: έβηχε, φτερνιζόταν, δάκρυζε, και αυτά, για δεκάδες χρόνια… ώσπου σκέφτηκε τον γιατρό. Πως όμως να τον ειδοποιήσει από τα βάθη του πηγαδιού στο οποίο ζούσε; Προσπάθησε διάφορους τρόπους, ώσπου σκέφτηκε το ιπτάμενο μήνυμα βοήθειας. Η ιδέα του, όχι μόνο δούλεψε, αλλά βρήκε και ανταπόκριση! Και ο γιατρός, όχι μόνο βρήκε τι έχει, αλλά κατάφερε να τον γιατρέψει!
Πρόκειται για ένα παραμύθι για δράκους και τη σχέση τους με τους ανθρώπους. Αν και η θεματολογία ανήκει σε κλασικές παλαιότερες ιστορίες, η γραφή έχει αρκετό σαρκασμό, χιούμορ και είναι δρακο-κεντρική, συστατικά που αποκαθηλώνουν τον δράκο από την «τρομακτική» του θέση στα παιδικά παραμύθια. Μάλιστα είναι αρκετές οι περιγραφές που έμμεσα (και με χιούμορ) του αποδίδουν αφέλεια και τον εμφανίζουν αγαθό και ευαίσθητο. Ωστόσο, ο γιατρός αυτό δεν το ξέρει. Παρόλ’ αυτά, ο συγγραφέας τονίζει αυτό που οφείλει να κάνει κάθε γιατρός για οποιονδήποτε ασθενή: «Όταν ένας ασθενής με έχει ανάγκη, δεν μπορώ να του γυρίσω την πλάτη». Η ιστορία όμως συμβολίζει και κάτι ακόμη: πόσα μοναχικά παιδιά (και γενικότερα άνθρωποι) αδυνατώντας να κοινωνικοποιηθούν, μοιάζουν επιθετικά και πόσο λυτρωτικό είναι το θάρρος για την ανατροπή, η προσέγγιση και η αποδοχή από την παρέα.
Η εικονογράφηση συνηγορεί στην αντισυμβατικότητα των χαρακτήρων. Ο πελώριος δράκος είναι χυμένος στο κρεβατάκι του, εμφανώς ταλαιπωρημένος, με χαρτομάντηλο στα χέρια, μύξες από λάβα και τριανταφυλλένια κουβερτούλα στην πλατούλα. Παρομοίως, ο γιατρός δεν έχει στερεοτυπική εμφάνιση: είναι σκουρόχρωμος (ίσως ο μόνος της πόλης), με μπουκλωτά, φουντωτά, ατημέλητα μαλλιά, τζιν και παπούτσια all star. Δεν υπάρχει σελίδα χωρίς εικόνες, με το μέγεθός τους άλλοτε ολοσέλιδο, άλλοτε στη βάση, άλλοτε στην κορυφή της σελίδας.
Φαντάζομαι τα παιδιά που διαβάζουν αυτό το βιβλίο να αναλογίζονται: α, ώστε έτσι! Γι’ αυτό όλοι οι δράκοι που έχουμε γνωρίσει βγάζουν καπνούς από τα αυτιά και φωτιές από το στόμα… τελικά, υπήρχε αντίδοτο στο «κακό» και αυτό ήταν το θάρρος και η αγκαλιά μας.
