Κείμενο–Εικονογράφηση: LennyWen
Μετάφραση: Τατιάνα Γαλάτουλα
Εκδόσεις: Διόπτρα
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 5+
Όλα στο λιβάδι -από το να αγκαλιάζει τα δέντρα μέχρι να χαζεύει τα αστέρια με τους φίλους του- γεμίζουν το μικρό φάντασμα Φάζι (σ.σ. Βόλφγκανγκ στο πρωτότυπο) με χαρά. Το όνειρό του όμως είναι να γίνει το μεγάλο πνεύμα του Σκοτεινού Κάστρου. Έτσι, προσπαθεί να τελειοποιήσει τις ικανότητές του στο τρόμαγμα, εξασκώντας τες μέρα-νύχτα. Όταν επιτέλους κερδίζει την τιμή να στοιχειώνει τους σκοτεινούς διαδρόμους, τα καταφέρνει πολύ καλά. Αλλά είναι τελικά ευτυχισμένος μόνο σε αυτούς;
Πρόκειται για μία φανταστική ιστορία, κυριολεκτικά και μεταφορικά! Ωστόσο, πραγματεύεται κρίσιμα ζητήματα που προκύπτουν στη ζωή μεγαλώνοντας. Όπως και το μικρό φαντασματάκι, στη ζωή έχουμε όνειρα, βάζουμε στόχους και ξεκινάμε την (σκληρή) προσπάθεια. Ο Φάζι κατάφερε να γίνει ο διάδοχος του ήρωά του. Η ευτυχία όμως δεν κρέμεται μόνο από τις επιτυχίες μας, αλλά και από στιγμές ηρεμίας, χαράς και αγάπης, όπως ο καθένας μας τις εννοεί. Η δημιουργός στο τέλος γράφει για την άντληση της δύναμης να κάνουμε καλά αυτό που έχουμε επιλέξει: γίνεται μόνο από τη μελέτη και την αφοσίωση ή (κυρίως) από τις στιγμές χαράς και απόλαυσης στη ζωή; Για τους μικρούς αναγνώστες θα μπορούσε κάτι τέτοιο να ταιριάξει με την εσωτερική ανάγκη που πιθανά έχουν για ισορροπία μεταξύ της καθημερινής μελέτης και του παιχνιδιού, μεταξύ δραστηριοτήτων και αράγματος.
Χωρίς να φαίνεται πουθενά ότι ο στόχος της δημιουργού είναι η καταπολέμηση του φόβου των παιδιών για το σκοτάδι και τα φαντάσματα, πιθανώς να το καταφέρνει με τον πρωταγωνιστή που έχει δημιουργήσει: «οι άνθρωποι … γνωρίζουν ότι ο Φάζι λατρεύει τη φύση … γι’ αυτό και του αφήνουν λουλούδια», γράφεται στην επικαιρότητα! Ένα ακόμη «μάθημα» που παίρνουμε από την -καθόλου διδακτική- ιστορία είναι η αμφισβήτηση των στερεοτύπων: έχει ένα άτομο μόνο την προφανή πλευρά του; Μπορεί ο τρομακτικός Φάζι να είναι και καλοσυνάτος; Γίνεται μια υπερφυσική προσωπικότητα να θαυμάζει και να αγαπά τη φύση; Και για να έρθουμε στα εγκόσμια, πόσο λάθος είναι τελικά να ‘τακτοποιούμε’ του ανθρώπους σύμφωνα με την εξωτερική τους εμφάνιση και τη συμπεριφορά τους, αγνοώντας τη ζωή και την ιστορία τους; Αν και ένα παιδί δεν θα κάνει συνειδητά αυτήν την ανάλυση, θα νιώσει τόσο την παιχνιδιάρικη διάθεση του Φάζι να σκορπίζει τον τρόμο, όσο και την ανάγκη του για «χαρά και ζεστασιά».
Εικονογραφικά, η δημιουργός εναλλάσσει σε ισορροπία τρομακτικές, αστείες και χαριτωμένες εικόνες, σκοτεινές σκηνές και φωτεινά χρώματα. Εκεί που βρισκόμαστε στο πράσινο λιβάδι με λουλούδια μαζί με τον χαριτωμένο Φάζι, περνάμε σε σελίδες με το σκοτεινό κάστρο, τρομακτικά κρανία, μάγια και φίλτρα. Στο μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης η εικονογράφηση είναι ενιαία ολοσέλιδη (ή και δισέλιδη). Ωστόσο, η εναλλαγή σε 4 αντιπροσωπευτικά παράθυρα με υπέρ-τιτλους (2 σε κάθε δισέλιδο) διευρύνει χρονικά την ιστορία, χαρίζοντας ένα γρήγορο ταξίδι π.χ. σε μια ημέρα του Φάζι στο λιβάδι ή στη δυστυχισμένη του περιόδο. Ενδιαφέρον έχει ότι ενώ το κείμενο αναφέρεται κυρίως στον Φάζι παρά σε αυτούς που τον περιβάλλουν, η εικονογράφηση δίνει μεγάλη σημασία στις σχέσεις του: το φαντασματάκι έχει κολλητούς φίλους στο λιβάδι ένα πουλί, έναν βάτραχο και ένα κουνέλι. Μάλιστα, ο τρόπος που επιλέγει η δημιουργός να νοηματοδοτήσει «ό,τι είχε χάσει» ο Φάζι όσο έλλειπε, είναι ότι στο μεταξύ η παρέα είχε διπλασιαστεί!
Η επίτευξη των στόχων μας μπορεί να επιφέρει αλλαγές στον τρόπο ζωής μας. Να μας επιβάλλει κανόνες και να μας στερήσει χαρές. Η ιστορία του Φάζι είναι ένα φανταστικό ζωντανό παράδειγμα πορείας στη ζωή, που καταφέρνει να ταιριάξει την επιτυχία με την ευτυχία, κάνοντας προσωρινές θυσίες, αλλά αποφεύγοντας τις μόνιμες απώλειες.
