Ο λύκος του Σταύρου Κυπραίου έχει ντυθεί τον συνηθισμένο του ρόλο: περιφέρεται στο δάσος όλο κραυγές και γρυλίσματα. Τα ζώα τον φοβούνται και τρέχουν να κρυφτούν, με αποτέλεσμα ο ίδιος να δικαιολογεί και το δεύτερο κοσμητικό επίθετο που του έχει προσδώσει η ανθρωπότητα: είναι ένας μοναχικός λύκος! Η ανατροπή έρχεται όταν τον λύκο συναντά ένα (προφανώς ατρόμητο) πουλάκι, που κάτω από τον θυμό του λύκου διακρίνει «ένα λυκάκι λυπημένο που θέλει λίγη συντροφιά».
