Σενάριο/Σχέδιο: Μαρία Σκριβάν
Μετάφραση: Μάρω Ταυρή
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 9+
Όταν ο τίτλος ταιριάζει ταμάμ. Γιατί αυτή η Νατ είναι όντως υπέροχη. Η αγαπητή σειρά της Σκριβάν έχει κάτι ιδιαίτερο, που μπορεί να μην είναι τόσο του δικού μου στυλ, αλλά με κέρδισε. Μπορεί να μην έχει δράση, αλλά όπως είπε και ο 7χρονος γιος μου, ήδη βετεράνος στα comics, «δε γίνονται και πολλά, αλλά είναι σαν να γίνονται». Άντε εδώ να του εξηγήσεις τις εσωτερικές διεργασίες της ανθρώπινης ψυχής.
Στον τρίτο τόμο της Υπέροχης Νατ, η πρωταγωνίστρια θα πάει για πρώτη φορά κατασκήνωση και την προβληματίζουν όλα. Από τα ζουζούνια και το χώμα μέχρι τα φαντάσματα και τους καρχαρίες στη λίμνη. Γιατί αν αγαπάμε κάτι στην Νατ είναι ότι δεν είναι τέλεια σε τίποτα πέρα από το να είναι άνθρωπος. Η μοναδική φωνή της Νατ είναι και το μεγάλο ατού της σειράς. Είναι αστεία, που και που δραματική, έχει αυτογνωσία και είναι ατελής με τρόπους που φαίνονται αληθινοί. Τα παιδιά βλέπουν τον εαυτό τους σε αυτήν, όχι μια εξιδανικευμένη εκδοχή, αλλά την ακατάστατη εφηβική σκέψη.
Το άλλο που μου άρεσε είναι ότι μιλά τόσο τέλεια για θέματα όπως η φιλία, οι συγκρούσεις, τις καψούρες και όλα τα υπέροχα, μικρά/τεράστια προβλήματα της εφηβείας. Χωρίς κήρυγμα και χωρίς να υποτιμά και τα πιτσιρίκια που το ζουν στο πετσί τους, δίνει μέσα από τις ιστορίες ένα «όλα θα πάνε καλά» που ανακουφίζει.
Το σχέδιο είναι απλό αλλά εκφραστικότατο. Αυτό που κατέχει καλά η δημιουργός είναι ο ρυθμός. Πραγματικά αριστοτεχνική η χρήση του και αρκετά δύσκολο ένας δημιουργός να τον πετύχει σε ένα κόμικ μιας και πολλοί παραβλέπουν αυτό το κομμάτι της τέχνης των comics.
Ναι, εντάξει, η αφηγήτρια μέσα μου τρώγεται για κάτι πιο ιδιαίτερο από τις αναμενόμενες περιπέτειες μιας μαθήτριας σε κάτι πιο αναπάντεχο. Μου λείπει αυτό το «και μια μέρα» όπου θα γίνει η ανατροπή, κάτι πέρα από αυτά που ζήσαμε και εμείς στο γυμνάσιο.
Αλλά από την άλλη, δίκιο έχει το 7χρονο. «Δε γίνονται και πολλά αλλά είναι σαν να γίνονται». Να σας πω τι μου θυμίζει η Υπέροχη Νατ; Σαν ταξίδι στο χωρίο. Δεν είναι εξωτικός προορισμός και θα δεις τα ίδια αλλά αυτή είναι και η ομορφιά του οικείου, η ανάσα του γνώριμου που σε κάνει να αφήνεσαι.
