Συγγραφέας: Πολυχρόνης Κουτσάκης
Εικονογράφηση: Βίλλυ Καραμπατζιά
Εκδόσεις: Παπαδόπουλος
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 15+, 17+
Μια δεκαεφτάχρονη κατηγορείται για τον φόνο συμπαίκτη της σε ριάλιτι. Ένα κορίτσι μένει ανάπηρο μετά από τη λάθος βουτιά μιας φίλης της. Δύο έφηβοι το σκάνε ταυτόχρονα από τα σπίτια τους. Ένα αγόρι παίρνει εκδίκηση μετά από χρόνια για έναν φίλο του. Ένα αγόρι με νανισμό βλέπει την ερωτική πρωτοκαθεδρία του να χάνεται όταν επικρατεί έναν καινούριο “τέρας”. Ένας νέος βασίζει την τύχη του σε δύο αντίθετα τραγούδια. Δύο έφηβα παιδιά ληστεύουν το λάθος μαγαζί. Μια κοπέλα αντικαθιστά το νεκρό σκύλο του φίλου της.
Αυτές είναι οι υπόθεσεις σε μόλις οχτώ από τις 23 ιστορίες του Influencer. Ο Πολυχρόνης Κουτσάκης τολμά να γράψει αληθινές ιστορίες, πραγματικές, οικουμενικές. Οι ιστορίες του είναι σκληρές και τρυφερές. Μερικές είναι σοκαριστικές, άλλες λυπηρές, λίγες οι αισιόδοξες. Ωστόσο, ακόμα και μέσα στην σκοτεινιά τους οι ιστορίες αυτές μάς συγκινούν. Καταπιάνεται με θέματα όπως αυτοκτονία, σεξουαλικότητα, βιασμός, φόνος, παραμόρφωση και αναπηρία, έρωτας και θάνατος. Δεν είναι θέματα ελαφριά· το βιβλίο αυτό προτείνεται να διαβαστεί από ώριμους εφήβους 15+ ή από όλους στα 17+. Η αφήγηση και η θεματολογία του θυμίζει Chuck Palahniuk και μας ανατριχιάζει με τον ίδιο τρόπο.
Πολύ καλή αφήγηση, ωραίοι διάλογοι, αληθινοί έφηβοι στον τρόπο που μιλούν και σκέφτονται. Κάποιες ιστορίες είναι λίγο άνισες στο σύνολο των κειμένων, όχι όμως επειδή είναι κακές, μα επειδή κάποιες άλλες είναι πολύ καλές. Προσωπικές αγαπημένες μου οι Ντελίβερι, Ο κύριος Ευθυμίου και Αναισθησία (που μου θύμισε και λίγο τον σουρεαλισμό του Έτγκαρ Κέρετ). Αισθάνομαι ότι ο συγγραφέας ξέρει για ποιους γράφει. Δεν γράφει για το ποιοι φαντάζεται ότι είναι οι έφηβοι, αλλά για το πώς είναι πραγματικά οι έφηβοι. Δουλεύοντας χρόνια με έφηβους μπορώ να επιβεβαιώσω ότι θα αγγίξει πολλά παιδιά σε αυτές τις ηλικίες. Κι όσο για τους γονείς, καλά θα κάνουν να καταλάβουν ότι είναι καλό τα παιδιά να διαβάζουν και πιο αληθινά πράγματα, ακόμα κι αν είναι κάπως σκληρά (ίσως ιδίως επειδή είναι σκληρά), γιατί αυτό τα ωριμάζει και τους προσδίδει αναλυτική σκέψη, ενσυναίσθηση και κατανόηση.
Το εξώφυλλο της Καραμπατζιά είναι εξαιρετικό. Απεικονίζει, δίχως σπόιλερ, την πρώτη και ομώνυμη ιστορία που εκτυλίσσεται στην Αμερική, με αφηγήτρια μια έφηβη ινφλουένσερ-ντετέκτιβ. Δείχνει τη μαραμένη αίγλη, τη σπασμένη Οικογενειακή Αγάπη (εσωτερική αναφορά, αλλά και γενικότερη) και την κατάθλιψη των παρασκηνίων μπροστά στα μάτια ενός κοριτσιού.
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για ένα σύγχρονο και καλογραμμένο βιβλίο με διηγήματα για εφήβους και νέους, αλλά και για λιγότερο νέους, ώστε διαβάζοντάς το να υπερπηδήσουν το ηλικιακό χάσμα και να κατανοήσουν καλύτερα το πώς λειτουργεί η κοινωνία σήμερα, μέσα από την αποξένωση, την παντοδύναμη τεχνολογία και την κατάρα της εύθραυστης αυτοεικόνας.
