Κείμενο: Άλκηστη Χαλικιά
Εικονογράφηση: Αχιλλέας Ραζής
Εκδόσεις: Ίκαρος
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 7+
Πόσοι από εμάς πηγαίνουν διακοπές στα ίδια μέρη; Και πόσοι έχουν αυτές τις καλοκαιρινές φιλίες, που κάθε χειμώνα γίνονται ανάμνηση και κάθε καλοκαίρι ξαναζωντανεύουν στο σημείο που είχαν μείνει; Πόσο δύσκολη μας είναι η επαναφορά στην πόλη, στην καθημερινότητα και στους ρυθμούς τους; Και πόσο χώρο και χρόνο δίνουμε στους χειμώνες μας για αναπόληση, ευγνωμοσύνη και προσμονή για τα επόμενα καλοκαίρια; Οι απαντήσεις σας σε αυτές τις ερωτήσεις ίσως φτιάξουν μια παρόμοια ιστορία με αυτήν που διηγούνται οι δημιουργοί αυτού του βιβλίου.
Η ιστορία της Δανάης και του Σπύρου είναι οικεία, απλή, παιδοκεντρική, καλοκαιρινή και διαχρονική. Δυο παιδιά με μια ιδιαίτερη, εποχιακή και περιοδική σχέση. Στενά φιλική ή παιδικός-αθώος έρωτας, δεν έχει σημασία. Γονείς ή ενήλικες δεν απασχολούν τους ήρωες, δεν παρεμβαίνουν στη ροή της ιστορίας, δεν καθησυχάζουν, ούτε περιορίζουν συναισθήματα. Πρόκειται λοιπόν για ένα παιδικό βιβλίο με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν είναι εδώ για να διδάξει τα παιδιά, δεν είναι εδώ για να βοηθήσει τους γονείς, υπάρχει για να ξαναζωντανέψει παιδικά βιώματα, για να καθρεπτίσει οικεία συναισθήματα, για να γίνει η «ιστορία που μου αρέσει να τη διαβάζω ξανά και ξανά».
Διαβάζοντας ξέχασα την τεχνολογία και τον τρόπο που θα μόλυνε την έκβαση αυτής της ιστορίας και κάθε καλοκαιρινής περιπέτειας που τον χειμώνα παραμένει ανάμνηση, χωρίς καμία επικοινωνιακή παρεμβολή μεταξύ των πρωταγωνιστών (τηλέφωνα ή μηνύματα μέσω του τηλεφώνου). Η Άλκηστη Χαλικιά ουδεμία πρόθεση είχε να παραδειγματίσει μικρούς-μεγάλους ως προς αυτό, στοιχηματίζω (!), ωστόσο δεν το θεωρώ απίθανο η ‘γλυκιά μελαγχολία’ που αποπνέει η μοναχική αναμονή του επόμενου καλοκαιριού, να απομακρύνει πλήρως τα σημερινά παιδιά από το να αναρωτηθούν ‘μα, γιατί δεν μιλούν στο κινητό, μέχρι να ξαναβρεθούν;’
Ο Αχιλλέας Ραζής δηλώνει «αναλογικός» και αυτό φαίνεται. Οι ζωγραφικές του στο βιβλίο, όλες με πινέλα, δίνουν αδρά χαρακτηριστικά στα σώματα και στα πρόσωπα, χωρίς να τους στερούν τη χαρά ή την αναπόληση. Τα τοπία, όλα καλοκαιρινά, σχεδόν όλα με φόντο τη θάλασσα, μεταφέρουν στον αναγνώστη την αίσθηση της χαλαρότητας, της ανεμελιάς, της πληρότητας. Οι πρωταγωνιστές μας είναι πάντα στο προσκήνιο, η αγάπη τους ξεχειλίζει στις ζωγραφιές, η παντελής απουσία της ενήλικης ματιάς δίνει στα παιδιά την απόλυτη ελευθερία να ταυτιστούν χωρίς όριο. Αυτό που απεικονίζεται ως ελίτσα στο χέρι της Δανάης στην αρχή, είναι ξεκάθαρα ο Σπύρος στο τέλος, με τον Ραζή να επιλέγει έξυπνους τρόπους για να το επιτύχει.
Ενθυμούμενη την έντονη συγκίνησή μου διαβάζοντας το Κουτί του Σιλάν, γραμμένο από την Άλκηστη Χαλικιά και έχοντας θαυμάσει και απολαύσει τη δημιουργία των επιτόπιων ‘εικονογραφημένων πρακτικών’ της συζήτησης για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας από τον Αχιλλέα Ραζή στο 53ο Φεστιβάλ βιβλίου (βλ. φωτό), ήμουν σίγουρη ότι πιάνω στα χέρια μου ένα ‘πολλά υποσχόμενο’ παιδικό βιβλίο. Η μελέτη του με έφερε στην παιδική μου ηλικία και στα ανάμεικτα συναισθήματα του φθινοπώρου. Με άλλα λόγια, με επιβεβαίωσε και με το παραπάνω.
