Συγγραφέας – Εικονογράφος: Elise Gravel
Μετάφραση: Μαριάννα Ψύχαλου
Εκδόσεις: Μικρή Σελήνη
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 5+ (μεγαλόφωνη ανάγνωση), 7+ (ανεξάρτητη ανάγνωση)
Με «Το χειρότερο βιβλίο του κόσμου» που, όπως γράφει και στο εξώφυλλο, είναι «Νικητής του ΚΑΝΕΝΑ βραβείου παιδικής λογοτεχνίας», η Καναδή συγγραφέας και εικονογράφος Elise Gravel είναι υποψήφια για το βραβείο Astrid Lindgren (ΑΛΜΑ) 2026. Αν αυτό σας φαίνεται παράδοξο, να ξέρετε ότι το ίδιο «(αυτό)τρολάρισμα» συνεχίζεται σε όλο το βιβλίο.
«Το χειρότερο βιβλίο του κόσμου» είναι αυτό ακριβώς που δηλώνει στον τίτλο του: ένα άθλιο βιβλίο – χμ, ή μήπως δύο; Η αλήθεια είναι πως είναι λίγο μπλεγμένο το πράγμα. Το βιβλίο αυτό είναι μάλλον «διφασικό», αφού εκτυλίσσεται σε δύο φάσεις. Οι αριστερές σελίδες έχουν μια ιστορία βαρετή, προβλέψιμη, γεμάτη κλισέ και ορθογραφικά λάθη (πραγματικά, ποιος το σκέφτηκε!;) και οι δεξιές σελίδες έχουν δυο σουρεάλ χαρακτήρες-σχεδόν μουτζούρες που κρίνουν την ιστορία των αριστερών σελίδων και τη θάβουν με σχόλια καυστικά σαν τους παππούδες από το Μάπετ Σόου. Δύο είπα; Κάντε τους τρεις, γιατί έχουν και μια αράχνη παρέα που ρίχνει κι αυτή τη χολή της. Βέβαια, όπως διαβάζουμε στο σημείωμα για τη συγγραφέα, η Elise Gravel ζει με τον σύζυγό της, τις δύο κόρες της, τις γάτες της και μερικές… αράχνες. Αφού είναι έτσι, ας έχουν και οι αράχνες την τιμητική τους!
Στο οπισθόφυλλο βρίσκουμε κριτικές για το βιβλίο: «Μην το αγοράσετε», «Χαράμισα τον χρόνο μου διαβάζοντάς το», «Καλύτερα να έβγαζα τα δόντια μου ένα-ένα, παρά να το ξαναδιάβαζα!» Οι κριτικές αυτές είναι φανταστικές, μη νομίζετε. Σας το λέω, γιατί εμείς το βιβλίο το διαβάσαμε με τον 9χρονο γιο μου, ξεκαρδιστήκαμε κυριολεκτικά στα γέλια και το ξαναδιαβάσαμε χωρίς να βγάλουμε ούτε ένα δόντι. Προφανώς!
Το βιβλίο έχει χιούμορ και ανεπαίσθητα ωθεί τον αναγνώστη σε κριτική σκέψη. Διότι, εδώ που τα λέμε, όλα τα σχόλια που διαβάζονται στις δεξιές σελίδες ως κριτική για τις αριστερές σελίδες είναι βάσιμα! Πρωτότυπο, με αστεία εικονογράφηση, έξυπνους διαλόγους και ένα γλωσσάρι με τα ορθογραφικά λάθη στο τέλος, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, «Το χειρότερο βιβλίο του κόσμου» έχει τον τρόπο του να μιλάει στα παιδιά και μάλιστα στη γλώσσα τους (βλ. Κουραδίτσας, Πορδομπαμπούλας, τα φιλιά είναι αηδιαστικά, μπλιαχ, φεύγω να μην τα βλέπω). Ταυτόχρονα, μιλάει και στους μεγάλους που έχουμε ανάγκη από λίγο αβίαστο γέλιο. Μήπως να το διαβάσετε κι εσείς μεγαλόφωνα παρέα με τα παιδιά σας, χωρίζοντάς το σε αριστερές και δεξιές σελίδες; Είναι κι αυτό μια ιδέα, αλλά μη μαλώσετε ποιος θα πάρει τη χειρότερη ιστορία του κόσμου και ποιος τους κριτές!
