Φευγαλέα διάβασα «Βαν Γκογκ». «Βιβλίο τέχνης για παιδιά», σκέφτηκα. «Ωραία!» Για στάσου όμως… Τι βλέπω; Έναν σκύλο! Βαν Ντογκ, λοιπόν! Για τους καλλιτέχνες ξέρουμε ότι ο τρόπος έκφρασης που τους ταιριάζει καλύτερα είναι η τέχνη τους. Έτσι λοιπόν και ο Βαν Ντογκ είναι λιγομίλητος και αφοσιωμένος στο έργο του!
Γραμμένο σε πεντάστιχες και δίστιχες στροφές, το κείμενο απευθύνεται στο παιδί-αναγνώστη σε δεύτερο ενικό. Οι γονείς (μέσω της συγγραφέα) θέτουν κοινές προκλήσεις στην καθημερινότητα ενός παιδιού (φοβάσαι να βουτήξεις, δεν έχεις παρέα, διστάζεις να χορέψεις κ.α.) και το νουθετούν ώστε να τις ξεπεράσει επιτυχημένα με στόχο να «γίνεις όλα όσα μπορείς».
Η οξιά που έπεσε στο δάσος είχε γεννηθεί από έναν σπόρο. Τα χρόνια πέρασαν, το δέντρο γέρασε, οι ρίζες του σάπισαν, ο δυνατός αέρας φύσηξε και το έριξε. Τώρα το δέντρο κείτεται στο έδαφος, καταμεσής του δάσους. Είναι το τέλος ή μια νέα αρχή; Το βιβλίο των Βαλεντίνα Γκοτάρντι, Ντάνιο Μιζερόκι και Ματσέι Μίκνο δίνει το ερέθισμα για παρατήρηση στον μικρόκοσμο που αναπτύσσεται μέσα στον κορμό ενός πεσμένου δέντρου, αλλά και γύρω από αυτόν.
Ο Λίβιο, μαθητής της Γ’ Λυκείου, παρουσιάζει στην τάξη του τον Μάγκνους Χίρσφελντ, τον γιατρό που υπερασπίστηκε την ισότητα και τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων στην εποχή του ναζισμού. Σύντομα όμως γίνεται φανερό πως η εργασία του δεν αφορά μόνο την ιστορία, αλλά και τον ίδιο: μια προσωπική εξομολόγηση που φέρνει αντιμέτωπη την τάξη – και κατόπιν ολόκληρη την κοινότητα – με αλήθειες που σοκάρουν, διχάζουν και οδηγούν σε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Όταν ο Λίβιο εξαφανίζεται, οι φωνές όσων τον γνώρισαν – φίλοι, γονείς, καθηγήτρια, ακόμα και οι αντίπαλοί του – υφαίνουν την ιστορία μέχρι να ακουστεί ξανά η δική του.
Βρισκόμαστε στο 1940, στο Παρίσι, και βρίσκουμε τη μικρή μουσουλμάνα Σαφίγια, 10 χρονών, στη βιβλιοθήκη της πόλης να τρώει ζαχαρωτά και να διαβάζει με λαχτάρα χάρτες από όλον τον κόσμο. Έχει ακούσει ότι κηρύχτηκε ένας καινούριος πόλεμος, αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι οι Γερμανοί δεν θα καταφέρουν να φτάσουν στη Γαλλία. Ωστόσο, όλα αλλάζουν και η Σαφίγια βλέπει τη ζωή της να ανατρέπεται μέσα σε μια στιγμή, όταν βιώνει ολομόναχη τον πρώτο βομβαρδισμό στην πόλη. Από εκεί και ύστερα, η Σαφίγια μετατρέπεται σε μια μικρή ηρωίδα, με τις απώλειες και τα κατορθώματά της.
Ο αρκούδος είναι πολύ ευχαριστημένος: έχει το μπαλόνι, το μπισκότο και το βιβλίο του. «Μου αρέσει που είμαι αρκούδος», σκέφτεται και είναι έτοιμος να κάτσει στο αγαπημένο του παγκάκι. Υπάρχουν όμως κι άλλοι που θέλουν τα πράγματα του αρκούδου: μια αλεπού, ένας λύκος, ένας λαγός και ένας ελέφαντας. Τι θα πει όταν του τα ζητήσουν; Και πως θα νιώσει αργότερα;
Ένα βιβλίο γεμάτο από όλες εκείνες τις φανταστικές ερωτήσεις με τις οποίες τα παιδιά βομβαρδίζουν, πονοκεφαλιάζουν και σαστίζουν κάθε μέρα τους μεγάλους και ισάριθμες απαντήσεις βασιεσμένες σε επιστημονικά στοιχεία.
Μια φανταστική φάλαινα έπεσε από τον ουρανό μέσα σε μία λίμνη στη φανταστική χώρα της Βικτορουάλας. Έλα όμως που η φάλαινα δε χωρούσε. Δίπλωνε, στριφογυρνούσε, γύρναγε την ουρά της. Αλλά τίποτα. Αδύνατον να χωρέσει. Μήπως πρέπει να πάει σε κάτι μεγαλύτερο; Άκουσε λέει από τα πουλιά για τον ωκεανό και σκέφτεται να δοκιμάσει να ακολουθήσει ένα ποτάμι που λένε ότι οδηγεί εκεί.
Υπάρχουν πολλά παιδικά βιβλία που μαθαίνουν τα χρώματα στα πολύ μικρά σε ηλικία παιδιά. Σε πόσα από αυτά όμως τα χρώματα έχουν προσωπικότητα, αδυναμίες, επιθυμίες και επιλογές;