Αν νομίζετε ότι γνωρίζετε τα φυτά, ίσως να πρέπει να το ξανασκεφτείτε. Οι Michael Holland και Philip Giordano, με το βιβλίο τους “Έφαγα λιακάδα για πρωινό”, προσκαλούν τους αναγνώστες σε μια μοναδική γιορτή των φυτών από όλο τον κόσμο.
Η Εύη Πίνη χρησιμοποιεί λόγο μελετημένο, αρκετά σύγχρονο και ευκολοδιάβαστο, χωρίς όμως να χάνει σε ατμόσφαιρα, καθώς διατηρεί ακέραιες τις συνθήκες, τα έθιμα και τις πεποιθήσεις των ανθρώπων της εποχής. Χρησιμοποιεί μάλιστα και με τρόπο ισορροπημένο και τη ντοπιολαλιά των περιοχών και της εποχής, δίνοντας τις απαραίτητες σημειώσεις όπου χρειάζεται. Ευχάριστο βιβλίο, ευκολοδιάβαστο και σίγουρα μια πολύ ωραία ευκαιρία για κάθε παιδί άνω των 9 ετών ώστε να ενδιαφερθεί και να μάθει την Ιστορία του τόπου του, το πώς αυτός λεηλατήθηκε και ποιοι τον καπηλεύτηκαν.
Τι γίνεται όταν ξαφνικά χαθεί το θάρρος μας; Πώς το ξαναβρίσκουμε; Και μέχρι να το ξαναβρούμε τι γίνεται; Διαβάζοντας το βιβλίο των Διονύση Σταθακόπουλου και Πέτρου Μπουλούμπαση σκεφτόμουν ότι όταν χάνεις το θάρρος σου – που είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό – είναι σημαντικό να έχεις κοντά σου κάποιον να σου θυμίζει τι έχεις καταφέρει και τι αξίζεις.
Πως φαίνεται, στα παιδικά μάτια το μεγάλωμα ενός μωρού στην οικογένεια; Έκφραση συναισθήματος, ενέργεια και παρόρμηση που συνοδεύονται από συμβουλές, όπως «να μην ανησυχείς για όσα δεν είσαι… να χαίρεσαι μ’ όλα αυτά που είσαι…»! ή «να έχεις, θάρρος…περηφάνεια…να λάμπεις»! Πρόκειται για ένα παιδί «σούπερ ντούπερ»! Στην ιστορία μας, ο μεγάλος αδελφός μιλάει στον μικρό, μακρυά από την οποιαδήποτε ενήλικη αναπαράσταση. Είναι εξ ολοκλήρου παιδική υπόθεση, λοιπόν, το βιβλίο αυτό.
Η Sophie de Mullenheim με την αρωγή της εικονογράφησης της Annick Masson μας μεταφέρει τις ανησυχίες του Βίκτωρα, δίνει τη λύση μέσα από τις συμβουλές της γιαγιάς και τις περιπέτειες του πρωταγωνιστή με τη φωτογραφική του μηχανή ανά χείρας, και αποδεικνύει ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται διδακτισμό αλλά ιδέες μέσα από ιστορίες και αναζητήσεις πρωταγωνιστών, με τους οποίους μπορούν να ταυτιστούν.
Διαβάζουμε συχνά στα βιβλία για παιδιά για το πόσο διαφορετικοί και ξεχωριστοί είμαστε, μοναδικοί στον κόσμο αυτόν! Το συγκεκριμένο βιβλίο το ανατρέπει αυτό από την πρώτη σελίδα: «Κάπου σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένα παιδί ακριβώς σαν και σένα»! Με ξάφνιασε, ωστόσο γρήγορα κατάλαβα γιατί: Όσο διαφορετικοί και αν είμαστε εξωτερικά, ο εσωτερικός μας κόσμος μοιάζει.
ο “Να Είσαι Εσύ” (πρωτότυπος τίτλος “Being You”) της Megan Madison αποτελεί το δεύτερο βιβλίο της σειράς της σειράς “Μία πρώτη συζήτηση” και καταπιάνεται με το ζήτημα του φύλου. Διατηρώντας το ίδιο προσιτό και κατανοητό ύφος με το πρώτο βιβλίο και με μία εξίσου συμπεριληπτική εικονογράφηση, εξηγεί με σαφήνεια ότι το φύλο δεν περιορίζεται σε δύο κατηγορίες και ότι δεν είναι απαραίτητο να ταυτιζόμαστε με το φύλο που μας αποδόθηκε κατά τη γέννησή μας. Το βασικό του μήνυμα είναι η αποδοχή και ο σεβασμός προς κάθε ταυτότητα φύλου.
. Μια ενδιαφέρουσα, διαφορετική προσέγγιση παραμυθιών που η αφορμή για τη μετάβαση ανάμεσα στις δύο «αφηγήσεις» δίνεται από λέξεις όπως «θέλω, θέλω, θέλω» ή απλά το πέταγμα μιας μύγας. Αφηγήσεις που κάποιους μπορεί να τους ταξιδεύουν πίσω σε παιδικά χρόνια, τότε που οι παππούδες και οι γιαγιάδες δε διάβαζαν αλλά φτιάχνανε παραμύθια και ιστορίες με το νου τους.
Δυο λούτρινα αιλουροειδή καμαρώνουν για τα πορτοκαλόμαυρα ριγέ και στικτά τριχώματά τους αντίστοιχα. Ρίγες και βούλες σε σώματα που μοιάζουν. Η περιέργεια τους για το «πώς είναι να είσαι Τίγρης» και «πώς να είσαι Λεοπάρδαλη» τα φέρνει κοντά, έτσι που το ένα προσκαλεί το άλλο στο σπίτι του – του ενός έχει παντού ρίγες και του άλλου παντού βούλες. Η ιδέα του ιδιαίτερου χαρακτηριστικού του καθενός κυριαρχεί παντού.