«Κόκκινη Αλεπού καλή μου φίλη, συναναγνώστρια, τι κάνεις; Συγνώμη που δεν ήμουν συνεπής στο δεκαπενθήμερο ραντεβού μας, αλλά ξεκίνησα μια βόλτα στους δρόμους της πόλης και ξεχάστηκα. Σχεδόν παντού έχουν στολίσει. Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα βλέπεις. Πόσο μ’ αρέσει να γυρίζω τη νύχτα και να χαζεύω τα φωτισμένα παράθυρα και τις γιορτινές βιτρίνες, ειδικά εκείνες των βιβλιοπωλείων.

Θα ήθελα να σου πω πως αυτήν τη φορά κρατάω στα χέρια μου πολλά βιβλία. Είναι κάτι που μου συμβαίνει πότε πότε. Σαν να θέλω να τα διαβάσω όλα μαζί αν ήταν δυνατόν…Έτσι σήμερα θα σου μιλήσω για την χαρά των βιβλίων! Όλων των βιβλίων… Ας ξεκινήσουμε με τη χαρά που μου δίνουν τα βιβλία με θέμα το βιβλίο. Δεν ξέρω αν ποτέ στις συζητήσεις μας σου έχω πει για την μεγάλη αγάπη που έχω για τις βιβλιοθήκες και τους ανθρώπους που δουλεύουνε σ’ αυτές. Αμέσως αμέσως μου έρχεται στο μυαλό ένα βιβλίο που μου χάρισε η φίλη μου η Καλλιόπη από την προσωπική της βιβλιοθήκη. Την εκτιμώ πολύ αυτήν την προσφορά! Ο τίτλος είναι “Η βιβλιοθηκάριος της Βασόρας” (εκδ. Παπαδόπουλος). Είναι η ιστορία της βιβλιοθηκονόμου Αλία  Μοχάμεντ Μπέικερ που έσωσε τα περισσότερα βιβλία της κεντρικής βιβλιοθήκης της Βασόρας στο Ιράκ προτού ο πόλεμος καταστρέψει το κτίριο που στέγαζε τη βιβλιοθήκη.

Και στη στιγμή, το μυαλό μου πετάει σ’ ένα άλλο βιβλίο, σε μια άλλη βιβλιοθήκη σ’ ένα σχολείο. Εκεί υπεύθυνη είναι η κυρία Σεμέλη που σιγοτραγουδά:

-Η καρδιά του σχολείου χτυπά. Πού χτυπά; Πώς χτυπά; Ο Ορέστης, η Λουκία, η Θεοδώρα, ο Αρμάντο, η Μυρσίνη οι θαμώνες της βιβλιοθήκης αφουγκράζονται τα βιβλία. Ξέρεις, Κόκκινη Αλεπού, κι εγώ πιστεύω πως τα βιβλία κρύβουν ήχους, χτυποκάρδια, ρυθμούς και μελωδίες…

Κι από το βιβλίο της Χριστίνας Φραγκεσκάκη με τον τίτλο «Να το πάρει το ποτάμι» (εκδ. Κέδρος) κι ενώ σκέφτομαι πως μ’ αρέσει αυτή η συγγραφέας έρχεται μπροστά στα μάτια μου η εικόνα δυο κοριτσιών κάτω από ένα τραπέζι. «Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι» (εκδ. Καλειδοσκόπιο) είναι ο τίτλος και η πρώτη φράση του δεύτερου αγαπημένου μου  βιβλίου της ίδιας συγγραφέως.  

Γυρίζω πίσω στην παιδική μου ηλικία. Ανακαλώ τη χαρά που είχα νιώσει όταν από τη βιβλιοθήκη του δικού μου σχολείου είχα δανειστεί  για πρώτη φορά. Μεγάλη ήμουν, 10 χρονών, πήρα τον «Μάγκα» της Πηνελόπης Δέλτα. Μόλις ξετρύπωσε αυτή η μνήμη!

Πόσο χάρηκα που κατάφερα να σου γράψω. Σου στέλνω την αγάπη  μου και μια μεγάλη αγκαλιά».

Το νήμα των ιστοριών και των βιβλίων είναι απρόβλεπτο κι αποκαλυπτικό. Συνδέει μ’ έναν μοναδικό τρόπο τις αναγνώσεις μας με ανθρώπους, λέξεις, εικόνες, τόπους και διαδρομές. Συνδέει εμάς με το παρελθόν και το μέλλον μας. Συνδέει έναν γονιό με το παιδί του. Συνδέει οικογένειες, τάξεις σχολικές, φίλους και κοινότητες, συνδέει ανθρώπους που μένουν σε διάφορες γωνιές της γης. Συνδέει τους συγγραφείς με τους αναγνώστες τους. Συνδέει εμένα κι εσάς που αγαπάμε τα βιβλία.

Σας εύχομαι ολόψυχα Καλά Χριστούγεννα!