Κείμενο – Εικονογράφηση: Tao Nyeu
Μετάφραση: Κυριάκος Μπούας-Θέμελης
Εκδόσεις: Διόπτρα
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικία: 5+
Ο τίτλος του βιβλίου μας δημιουργεί μια παιχνιδιάρικη διάθεση, αλλά και περιέργεια: είμαστε σίγουροι ότι κάτι δεν θα πάει καθόλου καλά, αλλά τι ακριβώς; Η Φόξι προσκαλεί τον φίλο της Μους για τσάι. Καθώς προετοιμάζονται, ο καθένας σκέφτεται: «η οικοδέσποινα έχει πάντα ένα γλυκό να προσφέρει» και «ο επισκέπτης δεν πάει ποτέ σε ένα σπίτι με άδεια χέρια». Κι όμως, όσο η ιστορία ξεδιπλώνεται, τίποτα δεν φαίνεται να κυλά όπως «πρέπει»…
Η δημιουργός του βιβλίου είχε μια πρωτότυπη ιδέα: το τέλος της ιστορίας βρίσκεται στο μεσαίο σαλόνι του βιβλίου! Φτάνει κανείς εκεί ανοίγοντας είτε το ένα, είτε το άλλο εξώφυλλο, με τυχαία σειρά. Η κάθε ανάγνωση παρακολουθεί τις σκέψεις, τις αγωνίες και τη δράση του καθένα ήρωα.
Η πρώτη δική μου ανάγνωση ξεκίνησε από την πλευρά της Φόξι. Το δώρο που είχε προγραμματίσει για τον φίλο της έκανε φτερά (στην κυριολεξία!) και την παρακολουθούμε να ψάχνει απεγνωσμένα στο δάσος για άλλο. Η αγωνία της ανταμείβεται: ο Μους κατενθουσιάζεται με το νήμα μοναδικού χρώματος που του προσφέρει, γιατί ο Μους λατρεύει το πλέξιμο! Και κάπου εκεί «τέλος». «Μια ιστορία για την ανάγκη και τη χαρά της προσφοράς, χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον» σκέφτηκα. Απογοητευμένη, το έκλεισα, το γύρισα ανάποδα και ξαναξεκίνησα … αποκάλυψη! Η δραματική ειρωνεία είναι διαρκώς παρούσα στις παράλληλες ιστορίες, δίνοντας στον αναγνώστη την υπεροχή της γνώσης απέναντι στην άγνοια των ηρώων. Οι δύο φίλοι είχαν περάσει από τα ίδια μονοπάτια ψάχνοντας απεγνωσμένα τα δώρα τους, μετά από παρόμοιες αναποδιές που είχαν. Είχαν συναντήσει τα ίδια ζώα, είχαν εκφράσει τις ίδιες αγωνίες, τους είχαν ακούσει με τον ίδιο συμπονετικό τρόπο και τους είχαν προσφέρει λύσεις και αντικείμενα για τους φίλους τους! Η συγγραφέας ανεπιτήδευτα παρασύρει το παιδί να βιώσει την αξία της προσφοράς μιας έμπνευσης και της δημιουργίας που έπεται, μακριά από το σύνηθες μοτίβο της αγοράς στην πραγματική ζωή.
Οι εικόνες είναι βγαλμένες από «παλιό» παραμύθι: όπως και στο εξώφυλλο, κυριαρχούν οι απαλές αποχρώσεις μωβ, θαλασσί και πορτοκαλί. Τα μόνα αντικείμενα με έντονα χρώματα είναι τα δώρα που ανταλλάσσουν οι φίλοι. Ωστόσο, και αυτά αποτελούν μια πολλαπλή αποκάλυψη: το κόκκινο νήμα του Μους γίνεται κασκώλ για τη Φόξι, αλλά το κασκώλ γίνεται πάλι νήμα…που απλώνεται στο δάσος και μετατρέπεται σε φωλιά μωρών, παιχνίδι κουνελιών και απλώστρα ρούχων. Το υπόλοιπο, βάφεται μπλε, γίνεται κουβάρι και επιστρέφει στον Μους, ως δώρο από την Φόξι! «Ποιο είναι το παρελθόν των αντικειμένων που συναντάμε και ποιο το μέλλον τους;» ήταν μια πρώτη σκέψη που έκανα, για συζήτηση με αφορμή το βιβλίο. Πόσες φορές και με πόσους ενδιαφέροντες τρόπους μπορούν να μετασχηματιστούν τα αντικείμενα και να παραμένουν ποθητά και αξιοποιήσιμα;
Ψυχολόγοι (αλλά και οι γονείς, λόγω εμπειρίας) χαρακτηρίζουν τα μικρά παιδιά ως εγωκεντρικά. Όχι εκ προθέσεως, αλλά επειδή η ενσυναίσθηση δεν είναι ακόμα ανεπτυγμένη, οι εμπειρίες ζωής είναι περιορισμένες, επομένως η πλευρά του άλλου (ακόμα και του φίλου) παραμένει άγνωστη. Είναι λες και το βιβλίο αυτό έρχεται για να προσφέρει -σχεδόν βιωματικά- στον μικρό αναγνώστη, τη θέση της κάθε πλευράς μιας ιστορίας. Ζούμε με τις δικές μας αγωνίες, δυσκολίες και σκέψεις. Βιβλία σαν και αυτό μας δείχνουν ότι δεν είμαστε μόνοι και ίσως να μας οδηγήσουν προς τον ανεξερεύνητο κόσμο των άλλων.
