Συγγραφέας – εικονογράφος: Stephen Hogtun
Μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου
Εκδόσεις: Πατάκη
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικία: 3+
Σε πολλά παιδικά βιβλία οι ήρωες είναι ζώα και μάλιστα φέρουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά: βλέπουμε σκύλους ντυμένους κανονικά με ρούχα, αλεπούδες να οδηγούν μηχανάκια, γουρούνια να πηγαίνουν στη δουλειά, γάτες με το τηλεκοντρόλ στο «χέρι» να βλέπουν την αγαπημένη τους εκπομπή στην τηλεόραση. Στο «Μαζί» (Herd. Home is where your family is… στο πρωτότυπο), ο Stephen Hogtun, συγγραφέας και εικονογράφος, επέλεξε για πρωταγωνιστή ένα μικρό ελέφαντα και τον πλαισίωσε με την αγέλη του. Μόνο που εδώ ο Hogtun αφηγείται την ιστορία τους διατηρώντας πλήρως την υπόσταση και όλα τα ελεφάντινα χαρακτηριστικά τους, δημιουργώντας ένα αριστούργημα που ακροβατεί μεταξύ λογοτεχνίας και εγκυκλοπαιδικών γνώσεων.
Το μικρό ελεφαντάκι περιπλανιέται με την οικογένειά του από τόπο σε τόπο. Προσπαθεί να τραφεί με τα φύλλα των δέντρων, μα τα κλαδιά είναι ψηλά και δεν τα φτάνει. Θέλει να μπει μες στο ρυάκι να παίξει, μα τα νερά είναι βαθιά, δεν είναι για εκείνον… Πάντα κάποιος άλλος ελέφαντας δίπλα του τον βοηθάει. Ωστόσο, μέσα από αντίστοιχες καθημερινές δυσκολίες κι ανησυχίες, αναρωτιέται αν ο ίδιος τελικά ανήκει εκεί ή όχι – διότι αν βρισκόταν όντως στο σπίτι του, θα έπρεπε λογικά όλα αυτά να είναι στα μέτρα του και να μη χρειάζεται συνεχώς βοήθεια, σωστά; Φεύγει, λοιπόν, να αναζητήσει το σπίτι του και στην πορεία ξεμακραίνει τόσο που χάνεται, φοβάται, κλαίει… Ευτυχώς για εκείνον, η κοινωνία των ελεφάντων είναι πολύ δεμένη κι η οικογένειά του δεν αργεί να τον εντοπίσει και να τον αγκαλιάσει και πάλι…
Ο Hogtun ζει στη Νορβηγία με την οικογένειά του. Το σπίτι τους έχει θέα σε ένα φιορδ. Λέει πως αγαπάει τα ζώα κι αυτό φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο γράφει γι’ αυτά και τα απεικονίζει. Το «Μαζί» περιγράφει με ακρίβεια τη δομή και την ιεραρχία που χαρακτηρίζει τις αγέλες των ελεφάντων και ταυτόχρονα δίνει μιλιά στα ζώα, σαν να συνδέεται ο ίδιος μαζί τους, να ακούει τις σκέψεις τους και να τις αποτυπώνει στο χαρτί. Κι ενώ μιλάει 100% για τους ελέφαντες, αν τα παιδιά καθρεφτιστούν σε κάποια πτυχή της ιστορίας (βλ. τις διαρκείς μετακινήσεις, την αγωνία για την αίσθηση του ανήκειν ή οτιδήποτε άλλο) μπορούν κάλλιστα να ταυτιστούν και να πάρουν ένα γλυκό, λυρικό κι αληθινό μήνυμα για την αξία και την αμέριστη αγάπη και φροντίδα της οικογένειας. Το μήνυμα αυτό θα το νιώσουν, όπως ο μικρός ελεφαντάκος νιώθει το έδαφος να τραντάζεται κάτω από τα πόδια του από τα βήματα της αγέλης που πλησιάζει προς το μέρος του όταν εκείνος έχει χαθεί.
Και η εικονογράφηση; Η εικονογράφηση σε μεταφέρει στην καρδιά της αφρικανικής σαβάνας με τη χαμηλή βλάστηση, τους θάμνους και τα διάσπαρτα δέντρα. O Hogtun αποτυπώνει τέλεια το κοκκινόχωμα, την ανατολή, το ηλιοβασίλεμα, τον έναστρο ουρανό εκεί που φώτα της πόλης δεν υπάρχουν… Οι ελέφαντές του αποπνέουν μια ήρεμη δύναμη κι έχουν μάτια χαμογελαστά, γεμάτα καλοσύνη. Η δουλειά που έχει κάνει είναι πραγματικά ξεχωριστή!
Το «Μαζί» σε φέρνει αβίαστα κοντά στα ζώα, κοντά στη φύση, κοντά στην οικογένεια. Και λέω αβίαστα, γιατί ο Hogtun δε φαίνεται να προσπάθησε καθόλου για όλα αυτά – αφηγήθηκε απλώς την ιστορία του, ή μάλλον την ιστορία τους… Την ιστορία μιας αγέλης ελεφάντων…
