Πολύ μακριά στο Βορρά υπήρχε ένα δάσος βαθύ και ξεχασμένο.Τα ηλικιωμένα, μεγάλα πεύκα καθώς τυλίγονταν τα κλαδιά τους το ένα με το άλλο προστάτευαν τα μυστήρια του: μάγοι που μεταμορφώνονταν σε φύλλα,γιγάντιοι αετοί που γεννούσαν μαγικά αυγά και μια νεαρή γυναίκα που μπορούσε να μιλήσει με ένα λύκο”. Ένας λύκος, μεγαλύτερος όσων έχουν υπάρξει, ζει σε ένα δάσος βαθύ στο Βορρά. Αν και τρομαχτικός πολύ έχει κι αυτός το μυστικό του: στο ξέφωτο, στη μέση του δάσους ζει μια γυναίκα, η φωνή της όταν τραγουδάει φωτίζει σαν απαλή, θερμή ηλιαχτίδα την καρδιά του. Όταν η λύπη μπαίνει στη ζωή της γυναίκας και η καρδιά του κυνηγού λύκου γεμίζει με λύπη. Δεν επιθυμεί παρά να ακούσει τη γυναίκα να τραγουδάει και πάλι, να μπορούσε να της μιλήσει. Ένας μάγος που θα συναντήσει σε κάποιο νυχτερινό κυνήγι, θα τον βοηθήσει, συμβουλεύοντας τον να ακολουθήσει τη μουσική. Όμως σε κάθε επιλογή υπάρχει και μία συνέπεια. Θα μπορέσει να απαρνηθεί τη φύση του και η επιθυμία του να πραγματοποιηθεί; Πρόκειται για το βιβλίο “The wolf’s secret” των Myriam Dahman και Nicolas Digard σε εικονογράφηση της Julia Sarda. Κυκλοφόρησε στα αγγλικά τον Σεπτέμβριο του ’20 από τις εκδόσεις Orchard / Hachette. Δυστυχώς στα ελληνικά δεν έχει εκδοθεί ακόμα. Πριν λίγες ημέρες το ανακάλυψα στο βιβλιοπωλείο. Στην αρχή με τράβηξε η εικονογράφηση της Julia Sarda, που την είχα γνωρίσει από το βιβλίο “The Lists”, μα στη συνέχεια με απορρόφησε η ατμοσφαιρική αφήγηση. Μια ιστορία για τη δύναμη της αγάπης και της φιλίας που υπερνικά κάθε εμπόδιο, αυτή τη φορά όμως μέσα από τη μαγική αφήγηση ενός παραμυθιού.

Η Agnes de Lestrade μας γνωρίζει την Ρόζα. Η Ρόζα γνέθει υφάσματα από ομίχλη για τους κατοίκους της πολιτείας.Υφάσματα που γίνονται καλύμματα καθώς όλοι έχουν κάτι που θέλουν να καλύψουν,άλλος τις ρυτίδες,άλλος τα χρέη,άλλος τα γηρατειά. Τα ριχτάρια από ομίχλη όμως θέλουν συνέχεια ανανέωση. Το αδιαφανές πέπλο που καλύπτει την χώρα καλύπτει και την μέχρι τώρα ζωή της Ρόζας από τότε που ήταν παιδί και άκουγε τους τσακωμούς των γονιών της.Την φυγή του πατέρα της την διαισθάνθηκε από τα ρούχα του που εξαφανίζονταν σιγά σιγά από την ντουλάπα. Δεν υπήρξε καμμία εξήγηση από κανέναν,λίγα λόγια ή καθόλου. Μέχρι την ημέρα που ένα γράμμα από τον μπαμπά της θα διαλύσει τα πέπλα ομίχλης και θα φωτίσει την καρδιά και τον κόσμο της Ρόζας.”…Αύριο η Ρόζα το ξέρει θα υφάνει ρούχα από φως για όλους τους κατοίκους της χώρας”,όχι για να καλύπτονται αλλά για να φωτίζονται. Πρόκειται για το βιβλίο «Η υφάντρα της ομίχλης» της Agnes de Lestrade που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  Ερευνητές. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η εικονογράφηση της Valeria Docampo πώς επιτυγχάνει να περιγράψει τις ημέρες της ομίχλης με το σκιτσαρισμένο ριζόχαρτο. Ένα βιβλίο για τη σημασία της αλήθειας που πρέπει ο καθένας μας να αντιμετωπίσει, που όσο δύσκολη κι αν είναι,μόνο έτσι μπορεί να προχωρήσει και να αλλάξει τη ζωή του. Ένα βιβλίο για το πόσο σημαντικό είναι να λες την αλήθεια σε ένα παιδί,να του μιλάς ξεκάθαρα,καθώς όλα τα διαισθάνεται,για να μην ”μεγαλώνει με αυτό το κενό”.

”…άδεια είναι η ζωή αν εσύ μόνο τρέχεις, δε στέκεις στιγμή…”. Με το ποιήμα «Α