Κείμενο: Tina Oziewicz
Εικονογράφηση: Aleksandra Zajac
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου
Εκδόσεις: Ίκαρος
Ηλικίες: 7+
Μήπως τα συναισθήματα είναι σαν τα παιδιά, αυτόνομες προσωπικότητες που σαν πέσει η νύχτα ξυπνάνε και βρίσκουν ευκαιρία να κάνουν τα δικά τους; Η αγάπη πετάει με αερόστατο. Η ελευθερία περπατάει σε μια ακρογιαλιά, ωστόσο χέρι-χέρι με τη μοναξιά. Ένα ευτυχισμένο παιδί έχει την πολυτέλεια να μπορεί να κοιμάται βαθιά. Η ελπίδα δεν κοιμάται, άγρυπνος φρουρός στις ευχές και τις επιθυμίες μας. Η γαλήνη ονειρεύεται το άρωμα της μαρμελάδας. Η θλίψη κουλουριάζεται ξαπλωμένη με κλειστά τα μάτια. Η φαντασία βρίσκει ευκαιρία νύχτα να περιπλανηθεί σε μακρινές εξορμήσεις και η περιέργεια θέλει να ανακαλύψει καινούργια πράγματα, ακόμα και πιγκουίνους. Ο θυμός αναζητά την ένταση της καταιγίδας. Η ξεγνοιασιά, σαν μικρό παιδί κοιμάται στην αιώρα με τα ρούχα. Η χαρά νοιώθει την ανάγκη να χοροπηδήσει στο κρεβάτι της. Ο φόβος κλείνεται στο κουτί του. Η μνήμη τακτοποιεί αναμνήσεις ενώ τα όνειρα τολμούν να πετάνε με παραπέντε.
Τα συναισθήματα κάνουν όλα αυτά που θα έκαναν αν ήταν άνθρωποι, μικροί ή μεγάλοι και δίνουν τροφή για συζήτηση με μικρούς και μεγάλους ομολογουμένως χωρίς στοιχεία διδακτισμού. Ένα βιβλίο στο οποίο η εικονογράφηση συμπληρώνει το σύντομο, σχεδόν ποιητικό κείμενο, το οποίο ναι μεν δεν έχει χρώμα, αλλά επιτρέπει στη φαντασία του μικρού αναγνώστη να βάλει χρώμα ή ακόμα και να ζωγραφίσει δικές του εικόνες για το κάθε συναίσθημα.
Το βιβλίο αναμφίβολα στηρίζεται σε έξυπνη σκέψη και αποδίδεται όμορφα, ωστόσο, καθώς δεν υπάρχει ένας πρωταγωνιστής ή ένα συγκεκριμένο αφήγημα, δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα αποτελούσε εύκολα επιλογή ενός επτάχρονου παιδιού στο ράφι ενός βιβλιοπωλείου. Φαντάζει περισσότερο ως επιλογή ενηλίκων για μεγαλόφωνη ανάγνωση, ακόμα και σε μικρότερα παιδιά.
