Συγγραφέας: Κέιτ ΝτιΚαμίλο
Εικονογράφος: Κάρμεν Μοκ
Μετάφραση: Μάρω Ταυρή
Εκδόσεις: Μεταίχμιο
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 5+ (μεγαλόφωνη ανάγνωση), 7+
Είχε ανακοινωθεί από την αρχή ως τριλογία, οπότε το περιμέναμε. Ο Τίμος κι ο Οράτιος μάς είναι ήδη γνώριμοι από τα δύο προηγούμενα βιβλία που κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά (Η αρχή μιας φιλίας και Με το φως του φεγγαριού) και υμνούν την απροσδόκητη φιλία μεταξύ ενός αρουραίου που ακούει στο όνομα Τίμος και μιας κουκουβάγιας που τη λένε Οράτιο. Λέμε «απροσδόκητη», γιατί στη φύση οι κουκουβάγιες και τα τρωκτικά δεν είναι φίλοι – οι κουκουβάγιες τρέφονται με τρωκτικά. Μόνο που η δική μας κουκουβάγια, μικρή και εξίσου τρομαγμένη με τον αρουραίο, κατάφερε να χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης μαζί του. Σαν καλοί φίλοι, λοιπόν, οι δυο τους άρχισαν να ανυπομονούν για τη συναναστροφή τους και να αποκτούν κοινά βιώματα.
Στο τρίτο βιβλίο της τριλογίας, ο Οράτιος προτείνει στον Τίμο να τον πάρει στην πλάτη του και να πετάξουν παρέα, να του δείξει τον κόσμο από ψηλά με τα δικά του μάτια. Ο Τίμος φοβάται κι αρνείται πεισματικά. Λέτε να ξεπεράσει τον φόβο του; Το εξώφυλλο, που απεικονίζει τον Τίμο πάνω στην πλάτη του Οράτιου με φόντο τον νυχτερινό ουρανό, δίνει κατευθείαν την απάντηση. Αν το καλοσκεφτούμε, το μόνο απρόσμενο σ’ αυτή τη σειρά είναι η φιλία μεταξύ των δύο ηρώων, όλα τα υπόλοιπα δεν κρύβουν και πολλές εκπλήξεις. Η υπέρβαση, αν και όχι δεδομένη, θεωρείται κάπως αναμενόμενη. Παραδόξως, το στοιχείο αυτό όχι μόνο δε μειώνει το ανάγνωσμα, αλλά το κάνει ακόμα πιο όμορφο. Αναρωτιέστε πώς γίνεται αυτό;
Όπως και στα δύο προηγούμενα βιβλία, η Κέιτ ΝτιΚαμίλο ξεκινάει να πει μια ιστορία και δεν είναι αυτά που λέει, αλλά ο τρόπος που τα αφηγείται. Τα παιδιά δεν διαβάζουν τον Τίμο και τον Οράτιο για να εκπλαγούν, αλλά γιατί οι περιπέτειές τους είναι γλυκές, αυθόρμητες, αληθινές. Τα συναισθήματα και οι αξίες που περιγράφονται ήσυχα κι αριστοτεχνικά ακόμα μια φορά από τη συγγραφέα εστιάζουν στη φιλία, την εμπιστοσύνη, τον φόβο, τη χαρά της ανακάλυψης, το μοίρασμα, τη διεύρυνση των οριζόντων. Η ΝτιΚαμίλο δείχνει να έχει πράγματι τη συνταγή μιας βαθιάς φιλίας και τη σερβίρει με μαεστρία. Λίγη σημασία έχει αν οι ήρωες ανήκουν στο ζωικό βασίλειο, αφού αυτά που νιώθουν είναι πέρα για πέρα ανθρώπινα κι αληθινά.
Σημαντικό να αναφερθεί, επίσης, πως τα βιβλία της τριλογίας είναι αυτοτελή. Στις «Ιστορίες αστεριών» (όπως και στο «Με το φως του φεγγαριού») υπάρχουν περιληπτικές αναφορές στο πώς ξεκίνησε αυτή η φιλία κι έτσι ακόμα κι αν τα βιβλία δε διαβαστούν με τη σειρά, ο αναγνώστης δε νιώθει «χαμένος». Αντίστοιχα, αν τύχει και βρεθεί το πρώτο βιβλίο της σειράς στα χέρια του, η ιστορία δεν κόβεται απότομα και δε νιώθει «ξεκρέμαστος» σε περίπτωση που δε διαβάσει και τα τρία. Είναι, όμως, τόσο ωραία, που πιθανόν να τα αναζητήσει τελικά όλα…
Η εικονογράφηση της Κάρμεν Μοκ είναι ακόμα μια φορά εξαιρετική. Τις περιληπτικές αναφορές στα προηγούμενα βιβλία που συναντάμε στο κείμενο, τις βρίσκουμε και στις εικόνες. Τα χρώματα είναι ζεστά, οι σελίδες γεμάτες, ο νυχτερινός ουρανός θελκτικός και ο αχυρώνας κανονικό σπιτικό.
Διαβάστε το στα παιδιά σας αν δεν έχουν κατακτήσει ακόμα την ανάγνωση. Αν πάλι διαβάζουν μόνα τους, μπορείτε να τους το προτείνετε. Δεν είναι μόνο ένα βιβλίο για τη φιλία, είναι για όσα συμβαίνουν στον (μικρό)κοσμό μας – μέσα μας και γύρω μας.
