Κείμενο: Μαρία Λοϊζίδου
Εικονογράφηση: Σάντρα Ελευθερίου
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 5+
Ω, ένα λάθος! Κι άλλο ένα! Κι άλλο, κι άλλο! Τι φριχτό! Ο κύριος Γιάννης χύνει τον καφέ του, η κυρία Καλλιόπη η ζαχαροπλάστισσα αναποδογυρίζει έναν δίσκο με φρεσκοψημένες τάρτες, μιας κυρίας ο σκύλος μπλέκει το λουρί του στα πόδια ενός περαστικού και ο μικρός μας ήρωας τρώει τούμπες ξανά και ξανά στην σανίδα του σκέιτμπορντ. Ευτυχώς, ο σούπερ μπαμπάς δεν πρόλαβε να δει τίποτα. Ο μικρός μας φίλος είναι έξαλλος με το λάθος του που συνεχίζει να τον εξευτελίζει, κι έτσι αποφεύγει την προπόνηση και τις ερωτήσεις του μπαμπά, κλείνοντας το σκέιτμπορντ στην αποθήκη. Ο μπαμπάς του είναι σωστός υπερήρωας, αποκλείεται να ξέρει από Λάθη!
Μια πολύ όμορφη ιστορία από την Μαρία Λοϊζίδου, που μας διδάσκει με τρόπο απλό και διασκεδαστικό ότι το Λάθος όχι μόνο είναι γνωστό σε όλους (αφού όλοι κάνουν λάθη, ακόμα και οι σούπερ μπαμπάδες), αλλά κυρίως ότι το Λάθος δεν μπορεί να σε απομακρύνει από τα όνειρά σου. Αν δεν αποδεχτούμε το Λάθος, δεν δουλεύουμε και για το Όνειρο. Άλλωστε, το Λάθος μπορεί να οδηγήσει και σε κάτι καλό και διαφορετικό, προς μεγάλη μας έκπληξη…
Το λάθος είναι πολύ δαιμονοποιημένο στην κοινωνία μας. Τα λάθη είναι σχεδόν μη αποδεκτά, μας χαρακτηρίζουν απόλυτα και το χειρότερο; Με τη χρήση του Ίντερνετ, όχι μόνο καταγράφονται, αλλά παραμένουν και στην αιωνιότητα… Οπότε είναι πολύ λογικό να φοβόμαστε τα λάθη, μικροί και μεγάλοι. Επίσης η καθημερινή μας σύγκριση με τους άλλους (να το πάλι το Ίντερνετ) δεν βοηθά τα πράγματα… Ο μικρός ήρωας της ιστορίας λοιπόν συγκρίνεται με τον αλάνθαστο και φανταστικό μπαμπά του, όπως τον έχει στο μυαλό του, και χάνει πανηγυρικά· δεν τολμάει καν να ξαναπροσπαθήσει κάτι που εξελίχθηκε σε Λάθος. Αντί να δουλέψει λοιπόν προς την κατεύθυνση της προσωπικής του βελτίωσης, εργάζεται πυρετωδώς προς την εξάλειψη του Λάθους, δίνοντάς του αυθυπαρξία και, τελικά, πολύ περισσότερη δύναμη και σημασία από όση είχε. Ο μπαμπάς εδώ λειτουργεί καταπραϋντικά αποδεχόμενος το Λάθος και τη δυσκολία του, δεν το κρίνει, το αγκαλιάζει και το αναγνωρίζει, δείχνοντας με τρόπο υπέροχο την ευάλωτη πλευρά του στο παιδί, και τελικά το ενδυναμώνει με τρόπο απλό και ενσυναισθητικό.
Η ωραία, παιδική και εξαιρετικά εκφραστική εικονογράφηση της Σάντρας Ελευθερίου δίνει χρώμα και ζωή στο κείμενο. Οι χαρακτήρες είναι αξιαγάπητοι και αναγνωρίσιμοι. Η εικονογράφηση του Λάθους σαν ένα αστείο και φιλικό κατακόκκινο τερατάκι είναι πολύ εύστοχη, δηλώνοντας το συναίσθημα του ήρωα και ταυτίζοντας το κόκκινο χρώμα με την οργή, τη ντροπή αλλά και τελικά την τρυφερότητα και την συμμαχία.
Το βιβλίο εν γένει είναι, μεταξύ άλλων, κι ένα χρήσιμο εργαλείο για κάθε ενήλικα, γονιό, εκπαιδευτικό ή ειδικό ψυχικής υγείας, που θέλει να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση ενός παιδιού και να δουλέψει την έννοια της ματαίωσης και της τελειομανίας, μέσω της κατακρήμμνισης των προσδοκιών και της παραπλανητικής σύγκρισης.
