Συγγραφέας: Evald Flisar
Μετάφραση: Lara Unuk
Εκδόσεις: Βακχικόν
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικίες: 13+
Ο Evald Flisar μέσα από την ιστορία του “Κοίτα από το παράθυορ” αποδεικνύει για μία ακόμα φορά ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 10 γλώσσες. Εξαιρετική και η μετάφραση της Λάρα Όνουκ στα ελληνικά. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από την αφήγηση ενός 15χρονου παιδιού με νοητική αναπηρία, όπως αυτή προέκυψε μετά από ένα ατυχές συμβάν. Μια αναπηρία που ναι μεν τον κάνει διαφορετικό, αλλά όχι λιγότερο ευαίσθητο.
Αγαπημένος και μοναδικός του φίλος για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα γουρούνι ο Γουρουνούλης, τον οποίο, ατυχώς, οι γονείς του αποφασίζουν να σφάξουν την ημέρα των γενεθλίων του. Το γεγονός αυτό πυροδοτεί την προσωπική του επανάσταση και την αρχή ενός ταξιδιού στην Ευρώπη με στόχο μια επιχείρηση απελευθέρωσης γουρουνιών. Σύντροφός του σε αυτό το ταξίδι ένας νεαρός Σύριος πρόσφυγας, ο Αχμέτ, που έχει χάσει όλη του την οικογένεια, και προσπαθεί να φτάσει στον αδελφό του που μένει στο Λονδίνο. Δυο παιδιά, φαινομενικά ξένα μεταξύ τους, που καταλήγουν να συνδεθούν σε ένα περίεργο οδοιπορικό.
Ωστόσο, ο Evald Flisar γράφει πολύ πέρα από αυτό. Υφαίνει με μοναδικό τρόπο την ιστορία του και εντελώς ανεπιτήδευτα ασχολείται με θέματα όπως ο σχολικός εκφοβισμός, η μοναξιά, η νοητική αναπηρία, η φιλία, ο πόλεμος, το μεταναστευτικό, η θρησκεία, ο θεός, η αλληλεγγύη, η φιλοζωία, οι λεπτές γραμμές της παραβατικότητας, η τρομοκρατία. Βάζει τα σποράκια μιας άλλης οπτικής. Οι σκέψεις μπαίνουν στο χαρτί με αμεσότητα και αθωότητα καθώς ένα παιδί που δεν μπορεί να σκεφτεί αλλιώς, καταγράφει τον κόσμο χωρίς φίλτρα κοινωνικά ή αφαιρετικά. Αυτό δίνει εικόνες καθαρές, συχνά ωμές, αλλά και βαθιά ειλικρινείς όπως αυτές καταγράφονται στο «βιβλίο των καταλόγων». Εδώ το απλοϊκό γίνεται εργαλείο και όχι αδυναμία. Σκέψεις που μπορεί και να σε κάνουν να χαμογελάσεις, ανατροπές που κρατούν το ενδιαφέρον του παιδιού αναγνώστη.
Έξυπνη η χρήση του τίτλου που αποδεικνύεται λογοπαίγνιο. Η φωνή που υπαγορεύει να κοιτάξουμε «έξω από το παράθυρο» κάθε φορά που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Και τι είναι τελικά αυτό το παράθυρο; Άραγε το παράθυρο όπου βλέπουμε τον εαυτό μας όπως ήταν κάποτε, έτσι όπως παραμένει στα βάθη της ύπαρξής μας πριν από οποιοδήποτε «ατυχές συμβάν», το παράθυρο που παραπέμπει στην εσωτερική μας πυξίδα και τελικά το παράθυρο που βλέπουμε με τα μάτια που κρύβουμε βαθιά μέσα μας. Αναζητήστε το…
