Κείμενο: Σταυρούλα Παγώνα
Εικονογράφηση: Πέτρος Μπουλούμπασης
Εκδόσεις: Ίκαρος
Χρονιά έκδοσης: 2026
Ηλικία: 5+, 7+
Εικοσιένα μικρά ποιήματα για τις χαρές, τις συνήθειες, τη διαφορετικότητα, τις ανησυχίες και τους φροντιστές των παιδιών. Κάποια μονοσέλιδα, κάποια δύο σελίδων, κυρίως τετράστιχα αλλά όχι μόνο, όλα με ρίμες και κάθε είδος ομοιοκαταληξίας. Όλα συνοδεύονται από μια ή περισσότερες αντιπροσωπευτικές ζωγραφιές. Τα απόλαυσα διαβάζοντάς τα με τα μέλη της οικογένειάς μου και σε διαφορετικούς συνδυασμούς!
Η παιδικότητα, η έμπνευση, η απλότητα, η φαντασία και η σοφία της στιχουργού (και όχι μόνο) Σταυρούλας Παγώνα με συνεπήραν. Τα πειράγματα που κάνει σε μικρούς και μεγάλους διασκεδάζουν εμάς και καυτηριάζουν τα ελαττώματά μας, όπως τα ψέματα, τις μισές δουλειές, την καθυστέρηση, τις ζαβολιές, την ακαταστασία. Ωστόσο, άλλα ποιήματα αναγνωρίζουν και εκτιμούν -συχνά άρρητα- την αξία της διαφορετικότητας, των δυσάρεστων συναισθημάτων, του υγιούς σχολικού περιβάλλοντος, της αυτοεκτίμησης, της ξεκούρασης και της παιδικότητας.
Πόσο βαριά μπορεί να παίρνουν τα παιδιά το «σε λίγο…» που τους λέμε; Σύμφωνα με τον Πέτρο Μπουλούμπαση σαν ένα μεγάλο και βαρύ ρολόι που κουβαλούν στην πλάτη αγκομαχώντας. Πόσο σπουδαίο μπορεί να είναι κάτι που αφήνουμε «στη μέση»; Όσο το διάσημο γλυπτό της ακρωτηριασμένης Αφροδίτης της Μήλου, μας «λέει» ο εικονογράφος. Άλλες συνοδές εικόνες -εμπνευσμένες από τους τίτλους και τα μικρά στιχάκια- μας διασκεδάζουν και μας γοητεύουν, όπως ο παππούς Ποσειδώνας στο αμαξίδιο, με τα βατραχοπέδιλα και τον αχινό στην τρίαινα, τον κόκορα με τον φιόγκο στο ράμφος, την τρύπια κάλτθα της Λίας, το πρόσωπο της πανικόβλητης μαμάς που τινάχτηκε απ’ τον ύπνο ή τις ασπιρίνες που στροβιλίζονται από τον ανεμιστήρα.
Άφησα τα εύστοχα και χαριτωμένα λογοπαίγνια για το τέλος: «ανεμυστήριο…», «κινούμενα σχέδια», «χαμηλοπάρδαλη», «σαλιγκάζι», «νυστερίδα», «μισό… το μισώ» η γλώσσα γίνεται παιχνίδι, ήχος και ανακάλυψη. Και ακριβώς έτσι, χωρίς διδακτισμό και χωρίς επιτήδευση, το βιβλίο ανοίγει έναν δρόμο ώστε τα παιδιά να εκτιμήσουν την ποίηση και να βιώσουν, με τρόπο σχεδόν τραγουδιστό, τη χαρά, την αμηχανία, τη φαντασία και τη σοβαρότητα της παιδικής τους υπόστασης.
