Κείμενο: Αλίθια Ακόστα
Εικονογράφηση: Μερσέ Γκαλί
Απόδοση: Χριστίνα Φιλήμονος
Εκδόσεις: Carnivora
Χρονιά έκδοσης: 2025
Ηλικίες: 3+
Πρόκειται για τις πρώτες ημέρες της ζωής ενός κοριτσιού χωρίς τον σκύλο της. Πως αισθάνεται; Τι της συμβαίνει; Πότε και πως έρχεται η ανακούφιση και η αποδοχή της νέας πραγματικότητας;
Αν και πρόκειται για βιβλίο για πολύ μικρά παιδιά, δεν υπάρχει ούτε ψυχή στον παράδεισο, ούτε μεταμόρφωση σε αστεράκι, ούτε μακρινό ταξίδι στον ουρανό ή στα σύννεφα για να ωραιοποιήσει τον θάνατο. Ο Μπόμπιρας πέθανε. Η συγγραφέας γράφει σαν να είναι το μικρό κορίτσι: σε πρώτο πρόσωπο, απλά, με χαριτωμένες, αλλά καίριες απορίες και προπαντός με γεμάτη καρδιά. Η ζωή με τον Μπόμπιρα περιγράφεται ως η ευτυχισμένη καθημερινότητα με ένα αδελφάκι. Το συναίσθημα χωρίς αυτόν παρομοιάζεται με μαύρο σύννεφο, σαπούνι στα μάτια και σφίξιμο στην καρδιά.
Η συνέργεια κειμένου και εικονογράφησης είναι πολλαπλή. Κατ’ αρχάς, η εικονογράφηση μοιάζει εξίσου με παιδική προσπάθεια. Λέξεις και εικόνα μαζί, δημιουργούν γέλιο, με χαρακτηριστικότερο, τον -τεραστίων διαστάσεων- Μπόμπιρα! Το σημείο που η γιαγιά εξηγεί στο κορίτσι πως νιώθουμε με την απώλεια είναι ακριβώς κάτω από το αγαπημένο πορτραίτο του (νεκρού) παππού, κάτι που υποδηλώνει αφενός ότι «η γιαγιά μοιράζεται την εμπειρία της», αφετέρου ότι ήταν και ο σκύλος ένα ισότιμο και πολυαγαπημένο μέλος της οικογένειας.
Έχω σκεφθεί πολλές φορές ότι τα όνειρα είναι μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς μας. Ενίοτε μας δίνουν την ευκαιρία να ξαναζούμε με αγαπημένους που χάσαμε. Ένα παιδικό βιβλίο που ανοίγει παράθυρα στην απώλεια, στη θλίψη, αλλά και στα αντίδοτά τους -τις αναμνήσεις και τα όνειρα- είναι ανεκτίμητο.
