- ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ
Το Comicdom Junior επιστρέφει στις 25 και 26 Απριλίου, αυτή τη φορά στον φιλόξενο χώρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, στο Κολωνάκι. Στη δεύτερη διοργάνωσή του, το φεστιβάλ δίνει βήμα σε δημιουργούς ηλικίας 5 έως 17 ετών, προσφέροντας ένα πλούσιο διήμερο γεμάτο δημιουργικότητα, σεμινάρια και παιχνίδι.
Ο Evald Flisar μέσα από την ιστορία του "Κοίτα από το παράθυορ" αποδεικνύει για μία ακόμα φορά ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 10 γλώσσες. Εξαιρετική και η μετάφραση της Λάρα Όνουκ στα ελληνικά. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από την αφήγηση ενός 15χρονου παιδιού με νοητική αναπηρία, όπως αυτή προέκυψε μετά από ένα ατυχές συμβάν. Μια αναπηρία που ναι μεν τον κάνει διαφορετικό, αλλά όχι λιγότερο ευαίσθητο.
Διαβάζουν τα παιδιά στην Ιταλία Έλληνες συγγραφείς; Χάρη στις επιλογές και τη συστηματική δουλειά της Tiziana Cavasino, αρκετά ελληνικά παιδικά βιβλία έχουν διασχίσει την Ανδριατική και έχουν βρει τη θέση τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων της γειτονικής χώρας. Έτσι, οι μικροί σε ηλικία αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την Άλκη Ζέη, τον Ευγένιο Τριβιζά, αλλά και, πιο πρόσφατα, τον Γιώργο Παναγιωτάκη και την Αγγελική Δαρλάση. Με αφορμή τις ιταλικές εκδόσεις των βιβλίων των δύο τελευταίων δημιουργών, του "Ο Ισίδωρος και το Φεγγάρι" και το "Παλιόπαιδο" (εκδ. Πατάκη) μιλήσαμε με τη μεταφράστριά τους για τον ουσιαστικό ρόλο που επιτελεί: εκείνον του διαμεσολαβητή ανάμεσα σε γλώσσες και πολιτισμούς. Η Tiziana Cavasino, που έχει αφιερωθεί πλέον στο ελληνικό παιδικό βιβλίο αν και στο παρελθόν έχει μεταφράσει και Αγγελάκη-Ρουκ και Καβάφη, μιλά για τις επιρροές της, τις προκλήσεις της μετάφρασης, αλλά και για τη δυναμική της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας στην Ιταλία.
Κάθε μήνα ένας/μια εικονογράφος παρουσιάζει μέσα από τη στήλη "5" τα δικά του πέντε αγαπημένα εικονογραφημένα βιβλία και εξηγεί τους λόγους που τα ξεχωρίζει.
Τι χωράει τελικά σε μια βαλίτσα; Το βιός μας; Οι αναμνήσεις μας; Οι χαρές μας; Η ταυτότητά μας; Ή μήπως μια βαλίτσα είναι το διαπιστευτήριο για νέες φιλίες, ανακαλύψεις και επαναπροσδιορίσεις της ζωής; H Σοφία Νικολιδάκη, διδάσκουσα στο Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης, παρουσιάζει μια φορά τον μήνα ένα βιβλίο που μας προ(σ)καλεί να φιλοσοφίσουμε παρέα με τα παιδιά. Για τον Απρίλιο επέλεξε τη Βαλίτσα του Κρις Νέιλορ Μπαλεστέρος.
Με δύο ακόμα ξεχωριστά και ιδιαίτερα αγαπημένα βιβλία συνεχίζονται τον Απρίλιο οι Λεσχες Ανάγνωσης για παιδιά που διοργανώνουν το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ και το διαδικτυακό περιοδικό Κόκκινη Αλεπού.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα κυριαρχεί και η πληροφορία καταναλώνεται γρήγορα και επιφανειακά, η περιγραφή μοιάζει να έχει χάσει τη θέση της ως αφηγηματικό εργαλείο. Συχνά θεωρείται δύσχρηστη, κουραστική και, για πολλούς μαθητές, αδιάφορη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: γιατί συνεχίζουμε να ζητάμε από τους μαθητές να περιγράφουν; Και τι ακριβώς προσδοκούμε από αυτούς μέσα από αυτή τη διαδικασία; Οι συγγραφείς Φώτης Δούσος και Θεοδώρα Κατσιφή επιχειρούν μια διαφορετική προσέγγιση πάνω στο θέμα στο σεμινάριο που σχεδίασαν και θα υλοποιήσουν στις 23 Μαΐου.
Η 63η Διεθνής Έκθεση Παιδικού Βιβλίου της Μπολόνια (BCBF), που ολοκληρώθηκε την Πέμπτη 16 Απριλίου, ανέδειξε για ακόμη μία χρονιά τη μικρή αυτή ιταλική πόλη σε παγκόσμια πρωτεύουσα της παιδικής εκδοτικής παραγωγής και σε κορυφαίο σημείο συνάντησης για την αγορά δικαιωμάτων. Παράλληλα, ενίσχυσε περαιτέρω τον ρόλο της ως σημείου αναφοράς για την ανάδειξη νέων ταλέντων και την ανακάλυψη φωνών σε αναδυόμενες εκδοτικές αγορές, επεκτείνοντας ταυτόχρονα τη δραστηριότητά της σε τομείς όπως τα παιχνίδια, τα οπτικοακουστικά μέσα, τα κόμικς και η τέχνη γενικότερα.
Λίγες μέρες μετά την Παγκόσμια Μέρα Παιδικού Βιβλίου και λίγες ώρες μετά την έναρξη της Διεθνούς Έκθεσης Παιδικού Βιβλίου στη Μπολόνια, επιστρέφουν στο μυαλό μου σαν ταινία όσα διάβασα, άκουσα και είδα τις τελευταίες μέρες για τη φιλαναγνωσία. Για το πώς θα κάνουμε τα παιδιά αναγνώστες. Για τα παιδιά που «δε διαβάζουν».
Η μοναχική δημιουργία χαρίζει απόλυτη ενότητα οράματος, όμως στερεί τον δημιουργό από τον ζωντανό διάλογο. Ωστόσο, είναι άραγε πολλά τα δίδυμα δημιουργών που συνεργαζόταν συστηματικά από τη σύλληψη μέχρι το αποτέλεσμα; Αν και το άρθρο επουδενί γράφτηκε για να πείσει να προτιμάμε μοναχικούς δημιουργούς παιδικών βιβλίων, είναι αλήθεια ότι τα βιβλία που μνημονεύονται σε αυτές τις γραμμές είναι must για μία βιβλιοθήκη, ανεξάρτητα από την ηλικία στην οποία γράφεται ότι απευθύνονται. H Ελένη Αθανασοπούλου γράφει για τα βιβλία εκείνα που δημιουργούνται από εικονογράφους μόνο με αφορμή το βιβλίο του Oliver Jeffers "Πάμε ξανά".
Με δύο ακόμα ξεχωριστά και ιδιαίτερα αγαπημένα βιβλία συνεχίζονται τον Απρίλιο οι Λεσχες Ανάγνωσης για παιδιά που διοργανώνουν το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ και το διαδικτυακό περιοδικό Κόκκινη Αλεπού.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα κυριαρχεί και η πληροφορία καταναλώνεται γρήγορα και επιφανειακά, η περιγραφή μοιάζει να έχει χάσει τη θέση της ως αφηγηματικό εργαλείο. Συχνά θεωρείται δύσχρηστη, κουραστική και, για πολλούς μαθητές, αδιάφορη. Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: γιατί συνεχίζουμε να ζητάμε από τους μαθητές να περιγράφουν; Και τι ακριβώς προσδοκούμε από αυτούς μέσα από αυτή τη διαδικασία; Οι συγγραφείς Φώτης Δούσος και Θεοδώρα Κατσιφή επιχειρούν μια διαφορετική προσέγγιση πάνω στο θέμα στο σεμινάριο που σχεδίασαν και θα υλοποιήσουν στις 23 Μαΐου.
Η 63η Διεθνής Έκθεση Παιδικού Βιβλίου της Μπολόνια (BCBF), που ολοκληρώθηκε την Πέμπτη 16 Απριλίου, ανέδειξε για ακόμη μία χρονιά τη μικρή αυτή ιταλική πόλη σε παγκόσμια πρωτεύουσα της παιδικής εκδοτικής παραγωγής και σε κορυφαίο σημείο συνάντησης για την αγορά δικαιωμάτων. Παράλληλα, ενίσχυσε περαιτέρω τον ρόλο της ως σημείου αναφοράς για την ανάδειξη νέων ταλέντων και την ανακάλυψη φωνών σε αναδυόμενες εκδοτικές αγορές, επεκτείνοντας ταυτόχρονα τη δραστηριότητά της σε τομείς όπως τα παιχνίδια, τα οπτικοακουστικά μέσα, τα κόμικς και η τέχνη γενικότερα.
Λίγες μέρες μετά την Παγκόσμια Μέρα Παιδικού Βιβλίου και λίγες ώρες μετά την έναρξη της Διεθνούς Έκθεσης Παιδικού Βιβλίου στη Μπολόνια, επιστρέφουν στο μυαλό μου σαν ταινία όσα διάβασα, άκουσα και είδα τις τελευταίες μέρες για τη φιλαναγνωσία. Για το πώς θα κάνουμε τα παιδιά αναγνώστες. Για τα παιδιά που «δε διαβάζουν».