Η Ευτυχία Ηλιάδου επιστρέφει με τη συνέχεια της ιστορία του Κόπολας, που γνωρίσαμε μέσα από το “Έι! Ψιτ!”. Ετσι, μετά την Ανδρο, ήρθε η σειρά να γνωρίσουμε το νησί της Σαντορίνης.
Ενα αρκουδάκι βρίσκει μια μέρα στο δάσος ένα πιάνο. Γεμάτο περιέργια θα το πλησιάσει και με την μικρή του πατούσα θα το αγγίξει. Ομως εκείνο θα βγάλει έναν απαίσιο θόρυβο. Το αρκουδάκι θα φύγει τρομαγμένο, όμως θα ξαναγυρίσει. Ξανά και ξανά και ξανά.
Ενα μικρό αγόρι, ο Νικόλας, στενοχωριέται γιατί δεν μπορεί να ολοκληρώσει μαζί με τους φίλους του την τοιχογραφία της πόλης του. Η μάντρα είναι πολύ ψηλή κι εκείνοι δεν φτάνουν ούτε με σκαλωσιές το πάνω-πάνω κομμάτι. Απογοητευμένος στρέφεται στον αγαπημένο του παππού, ο οποίος θα του δώσει τη λύση: τον φίλο του τον γίγαντα!
Ενα κίτρινο φύλλο πέφτει από το κλαδί που τόσο καιρό το στηρίζε και αρχίζει το ταξίδι του προς το χώμα, εκεί όπου υπάρχουν κι άλλα, πολλά κίτρινα φύλλα. Μια συμβολική ιστορία για τον χρόνο, τις εποχές, τη φθορά, την απώλεια και την ελπίδα μιας νέας αρχής.
Ενα αγόρι μαζί με τον σκύλο του και ένα πουλάκι μαθαίνουν πως αν θες να δεις μια φάλαινα πρέπει να είσαι παρατηρητικός και να έχεις πολλή υπομονή.
Η Γαλήνη γεννήθηκε με ένα μικρό “ελάττωμα”. Δεν έκλαψε δυνατά όταν ήρθε στον κόσμο και μεγαλώνοντας, δεν μιλούσε δυνατά. Τα πάντα τα έλεγε ψυθιριστά. Κι αυτό όταν μένεις σε μια πόλη που λέγεται Βροντούπολη, ε, είναι ελάττωμα.
Eνα εξαιρετικό βιβλίο κυκλοφόρησε το καλοκαίρι από τις Εκδόσεις Μάρτης. Ο λόγος για τον Πρίγκιπα με τα τρία πεπρωμένα, το πρώτο της σειράς Αρχαία Αιγυπτικά Παραμύθια. Πίσω από την έκδοση αυτή βρίσκονται δύο επιστήμονες, η Δρ Παπαδοπούλου και ο Δρ Χρυσικόπουλος, αρχαιολόγοι και οι δύο, και η Ελληνο-Αιγυπτιακής καταγωγής εικονογράφος και εικαστικός Farida El Gazzar.
Ενα διαφορετικό παραμύθι από αυτά που ίσως είχαμε συνηθίσει ως τώρα έκανε την εμφάνισή του πριν από σχεδόν έναν χρόνο. Στις σελίδες του δεν θα βρείτε ούτε πριγκίπισσες, ούτε μάγισσες, ούτε νεράιδες, αλλά 100 ξεχωριστές, αληθινές γυναίκες που με τον τρόπο τους άλλαξαν τον κόσμο που ζούμε.
Με γνώμονα την θεμελιωμένη πλέον άποψη πως η τιμωρία και η επιβολή εξουσίας είναι αναποτελεματικές μέθοδοι, ο Gordon “εκπαιδεύει” τους γονείς να αναζητούν μια πιο ζεστή και αρμονική σχέση με τα παιδιά, μια σχέση που χτίζεται επάνω στον αμοιβαίο σεβασμό και την κατανόηση, και όχι στον φόβο, στις φωνές και τις τιμωρίες.