Έλιοτ & Ιζαμπέλα – Το κυνήγι του αστραφτερού πετραδιού

«Από πολύ μικρή η Ηλιάνα αγαπούσε όλο τον κόσμο. Τον έβρισκε όμορφο». Αυτό την έκανε να νιώθει ευτυχισμένη. Ήξερε πως θα σοβάρευε μεγαλώνοντας, γιατί «έτσι γινόταν πάντα.» Τι θα κάνουν όμως οι γονείς της, όταν καταλάβουν ότι η Ηλιάνα δεν μεγαλώνει όπως όλοι; Πώς θα τη συνετίσουν και θα την προστατέψουν; Πώς θα της δώσουν να καταλάβει ότι ο κόσμος δεν είναι πάντα όμορφος; Είναι τελικά δυνατόν να θαυμάζουμε τα πάντα και να παραμείνουμε ευτυχισμένοι, ως μεγάλοι;

Η Ελένη Βασιλειάδη γράφει ένα βιβλίο θετικής γονεϊκότητας. Ένα βιβλίο που στόχο έχει να βοηθήσει τους γονείς να δουν τις αιτίες πίσω από τη συμπεριφορά των παιδιών τους. Μας συστήνει λοιπόν τη Σοφία, ένα κορίτσι που ετοιμάζεται για το πρώτο καλοκαιρινό μπάνιο και την πρώτη βουτιά της ζωής της από τον μόλο.

“Μπαμάδες και μαμπάδες”: πρόκειται για τυπογραφικό λάθος, για γλυκό ή για αλμυρό!; Σίγουρα είναι ένας διασκεδαστικός γλωσσοδέτης! Ίσως και ένα αίνιγμα που πάει κάπως έτσι: «μπορεί να είναι χνουδωτοί, μπορεί και με φολίδες, μπορεί να είναι καραφλοί ή να ‘χουνε κοτσίδες. Ποιοι είναι;». Ας το ανακαλύψουμε μέσα από μια ιστορία για μικρά παιδιά και για όλους τους γονείς.

“Το σαρδελάκι” είναι ένα βιβλίο που σίγουρα δίνει αφορμή για συζήτηση ανάμεσα γονείς και εκπαιδευτικούς και τα παιδιά. Ωστόσο διαβάζοντάς το αναρωτήθηκα έντονα για το κίνητρο ενός παιδιού να το επιλέξει, πόσο μάλλον ένα παιδί 5+, το οποίο μπορεί να το κουράσει το εκτενές, καθαρά αφηγηματικό κείμενο.

Δύο κόσμοι αλληλοσυγκρουόμενοι μέσα στον άνθρωπο, δυο ανάγκες που συνυπάρχουν ταυτόχρονα: από τη μία το «κάπου», με αυτή την ήρεμη και σιωπηλή αίσθηση του ανήκειν, της συμπερίληψης, της επαφής και από την άλλη το «πουθενά», με μια ηχηρή επιδίωξη ανεξαρτησίας, απομάκρυνσης και απομόνωσης. Και τελικά; Το «Κάπου» της Jeanne Willis παρουσιάζει αυτή την εσωτερική μάχη που ξεκινά από μικρή ηλικία και πολλές φορές συνεχίζεται στον άνθρωπο ως τα βαθιά γεράματα.

Η απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι αδιαμφισβήτητα βαριά και δύσκολη. Μπορεί άραγε ένα βιβλίο να βάλει σε λέξεις αυτά που περνάμε, να δώσει χώρο στα άβολα και επώδυνα συναισθήματα και με κάποιον τρόπο να προσφέρει παρηγοριά, οδηγώντας προς την ίαση της ψυχής; Αυτό ακριβώς επιχειρούν να κάνουν οι Καρίσα Κούλθαρντ και Σαμ Άσερ μέσα από ένα βιβλίο που μιλάει για τις «όμορφες στιγμές» και η προσωπική εμπειρία λέει ότι το επιτυγχάνουν πολύ καλά.

H εικονογράφος Jennifer Smith γράφει και εικονογραφεί την άγρια ζωή που λάμπει και ακτινοβολεί σε έναν κόσμο βιοφωταύγειας, στο βιβλίο της «Φως, τα θαύματα της βιοφωταύγειας».

Η Βυζαντία Πυριόχου-Γκυ γράφει για τα δυο πρώτα βιβλία της σειράς “Αμαλία” της Λένας Διβάνη.