Όταν έφυγαν τα αγάλματα

Μέσα από την ιστορία ξετυλίγεται ο μύθος για ένα από τα πιο παλιά και ιστορικά ποτάμια του τόπου μας, τον Αχέροντα. Ένα ποτάμι που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μετάβαση των νεκρών στην κοινωνία των ψυχών, γιατί στην αρχαιότητα πίστευαν ότι εκεί υπάρχει μια από τις πύλες για τον Άδη. Ποτάμι που κουβαλά ιστορίες και αρχαίους μύθους και που η ομορφιά του, η αρχαία του παράδοση και η περιβαλλοντική του αξία μέχρι σήμερα γοητεύουν και προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Το body shaming – ή αλλιώς η ντροπή για το σώμα μας, επηρεάζει αρνητικά παιδιά και ενήλικες και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε διατροφικές διαταραχές και κοινωνική απομόνωση. Είναι σημαντικό οι προσλαμβάνουσες των παιδιών από το περιβάλλον τους να είναι αναγνωρίσιμες μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και και να μην γεννώνται προσδοκίες που παραπέμπουν σε άρτια μοντέλα που απέχουν από την πραγματικότητα.

Το βιβλίο της βραβευμένης Πορτογαλίδας Σουζάνα Εστρέλα να εξηγήσει με τόσο απλό κατανοητό και ξεκάθαρο τρόπο πως δεν έχει σημασία αν το χρώμα θα είναι ροζ, γαλάζιο ή όποιο άλλο μας αρέσει, αν το ρούχο θα είναι φούστα ή παντελόνι, αν το μήκος του μαλλιού θα είναι μακρύ ή κοντό, αν το παιχνίδι θα είναι ποδόσφαιρο ή χορός, αν θα είσαι μπαμπάς, μαμά ή και τα δύο. Σημασία έχει να είσαι καλά, να μπορείς να εκφράζεσαι με όποιον τρόπο επιλέγεις και να αισθάνεσαι ο/η/το εαυτός,-η,-το σου. 

Η πριγκίπισσα εξαφανίστηκε! Σήμανε συναγερμός*! Όλα δείχνουν πως την πήρε ο κακός δράκος. Ο βασιλιάς στέλνει τους ιππότες του να τη σώσουν και να τη φέρουν με ασφάλεια πίσω στο παλάτι! Για μια στιγμή όμως. Είναι αυτό το βιβλίο μια ακόμα στερεοτυπική ιστορία με πριγκίπισσες, ιππότες και δράκους;

Ένα βιβλίο γεμάτο γλύκα ακόμα κι όταν μιλάει για συναισθήματα βαριά και ασήκωτα, όπως οι ελέφαντες, ένα βιβλίο που αποτελεί καλή πρώτη ύλη για να ξεκινήσουν πολλές όμορφες συζητήσεις ανάμεσα στους μεγάλους και τους μικρούς.

Βιβλίο δυστυχώς επίκαιρο που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για όσα ζούμε και όσα θα ζήσουμε από εδώ και πέρα αν δεν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και δεν σταματήσουμε να στουθοκαμηλίζουμε.