Η Ολίβια είναι ένα τετραπέρατο κορίτσι που αγαπά τις εφευρέσεις, κρύβει τα πιο περίεργα πράγματα στην ντουλάπα πειραμάτων και λύνει παράξενα μυστήρια. Και όλα αυτά τα περιγράφει τα πάντα στο μυστικό τετράδιό της.
Μια παρέα παιδιών ζουν στα Βάτικα της Λακωνίας και βιώνουν τις χαρές των διακοπών ανέμελα, κολυμπώντας, παίζοντας, ανταλλάζοντας μυστικά και λόγια αγάπης. Αγαπημένο τους στέκι ένας κήπος με αρχαία αγάλματα. Ο κήπος ανήκει στον κ. Ευρυγένη, τον συμβολαιογράφο. Τα αγάλματα περιμένουν εκεί ώσπου να σταλούν στο Μουσείο της Σπάρτης. Οσο διαρκεί το καλοκαίρι, οι εννιά τους απολαμβάνουν τη ζωή τους, μακριά από το σχολείο και τα διαβάσματα.
Μια τρυφερή ιστορία για την παιδική περιέργεια και τη μαγεία να κάνεις καινούργιους φίλους, από τους δημιουργούς του “Μάντεψε πόσο σ’ αγαπώ”.
Το Κουνέλι και η Αλεπού είναι αχώριστοι φίλοι και η απόδειξη πως ο καλύτερος τρόπος για να περνάς τον χρόνο σου είναι μαζί με τον κολλητό σου. Μαζί ζουν πολλές περιπέτειες, άλλες αστείες, άλλες διασκεδαστικές, άλλες ανόητες και κάποιες λίγο τρομακτικές, αλλά στο όταν όλα τελειώνουν, ξέρουν ότι έχουν ο ένας τον άλλον.
Για όλα έφταιγε το κουνέλι του σχολείου. Ή τουλάχιστον αυτό πίστευε ο Τόμι. Οταν η Χιονονιφάδα θα έρθει να μείνει για λίγες μέρες στο σπίτι του, ο μοναδικός που θα εκστασιαστεί θα είναι η μικρή του αδερφή, η Αντζι. Γιατί για όλους τους υπόλοιπους τα πράγματα δεν φαίνεται να πηγαίνουν καλά.
Η μουσική συμφωνία των ζώων είναι ένα «πλούσιο» εικονογραφημένο βιβλίο που θα γοητεύσει τους αναγνώστες, καθώς «ακουμπάει» πολλά από τα αγαπημένα θέματα των παιδιών, τη μουσική, τα ζώα, τον λυρικό λόγο και την ομοιοκαταληξία, ενώ ολοκληρώνεται ιδανικά με τις ολοζώντανες εκφράσεις που μεταδίδει η εικονογράφος Σούζαν Μπάτορι στους πρωταγωνιστές της ιστορίας.
Όταν ήμουν μικρός έβλεπα τα πουλιά πάνω από το Νέβα και ήθελα να μάθω τη γλώσσα τους. Θαύμαζα το πέταγμά τους, τους σχηματισμούς τους, την ελευθερία τους. Ονειρευόμουν μια μέρα να αρχίσω να υψώνομαι από το έδαφος των χωραφιών και να γίνομαι ένα μαζί τους. Να μιλάμε όλοι μαζί, ένα παιδί με ένα σμήνος πουλιών. Αλλά ο πατέρας μου είχε διαφορετική άποψη- φαίνεται πως τα πουλιά δεν τον μάγεψαν όσο εμένα. Αλλά εγώ θα την μάθαινα την γλώσσα των πουλιών ό,τι κι αν γινόταν. Θα τα κατάφερνα.
Κυριακή πρωί και λίγες σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν στο παράθυρο της Σοφίας. Ένιωθε τόσο απογοητευμένη που δεν θα μπορούσε να παίξει με τους φίλους της στη γειτονιά. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, το τηλεφώνημα της θείας Κοραλίας χάλασε όλα τα σχέδιά της. Όμως, ενώ φαινόταν ότι θα ήταν μια χαμένη μέρα, κατέληξε να γίνει μια πολύ ξεχωριστή Κυριακή…
Λίγο πριν το δούμε στα βιβλιοπωλεία, η Κόκκινη Αλεπού εξασφάλισε την προδημοσίευση ενός αποσπάσματος από το δεύτερο βιβλίο της σειράς της Βίβιαν Ινώ Τσαμαδού “Οι μάγισσες δεν πιστεύουν στα δάκρυα”.